ေမြးေမ..သူမသနားတာေၾကာင့္

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကအလုပ္အတူလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမီးဖြားလို့ေဆးရံုမွာသတင္းသြားေမးပါတယ္။
မိခင္ေရာခေလးပါက်န္းမာေပမဲ့လမေစ့ဘဲေမြးလို့ခေလးကိုေမြးကင္းစခေလးေဆာင္မွာ
ေခတၱထားပါတယ္။
ခေလးၾကည့္သြားပါအုန္းဆိုလို့ေမြးကင္းစခေလးေဆာင္ကိုသူငယ္ခ်င္းနဲ့အတူသြားၾကည့္ပါတယ္။
အေႏြးေပးထားတဲ့အခန္းမွာပုခက္ေသးေသးေလးေတြထဲမွာအိပ္ေပ်ာ္တဲ့ခေလးက
အိပ္ေပ်ာ္၊ငိုတဲ့ခေလးကငို၊လူ့ေလာကထဲေရာက္ခါစသူတို့ေလးေတြၾကည့္ရတာၿငိမ္းခ်မ္း
ၿပီးအၿပစ္ကင္းလိုက္တာ...
ခပ္လွမ္းလွမ္းကမွန္ခန္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့ေဆးသြင္းပိုက္ေတြြတန္းလန္းနဲ့
ခေလးေလး၊ပုခက္တြင္းအႏွီးထုတ္ထဲကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့.....
အလို..ဘုရားဘုရား..ဘယ္လိုမ်ားၿဖစ္ရတာပါလိမ့္..လို့အလန့္တၾကားေရရြတ္မိပါတယ္။
ခေလးဟာႏွာေခါင္းနဲ့ပါးစပ္၊ႏွဳတ္ခမ္းဘာမွမရွိ၊ေဟာက္ပက္ၾကီးပါ။အေခါင္းေပါက္က
လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့လ်ွာကလည္းတပိုင္းၿပတ္ေနပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမသူနာၿပဳဆရာမကိုေမးၾကည့္ေတာ့ခေလးကိုေမြးၿပီးေတာထဲမွာ
ၿပစ္ထားခဲ့တာ။အေကာင္ကိုက္သြားတာ၊ဘာေကာင္လည္းမသိပါ။ေတာေခြးေတြၿဖစ္မယ္ထင္တယ္ေၿပာပါတယ္။
အႏွီးထုတ္ထဲမွာေသြးအလူးလူးနဲ့မေသမရွင္ၿဖစ္ေနတဲ့ခေလးကိုရြာကလူေတြေတာထဲမွာေတြ့လို့နယ္ေဆးရံုကိုေခၚလာၿပီးအဲဒီကမွၿမိဳ့ေဆးရံုကိုပို့လိုက္တာလို့ေၿပာၿပပါတယ္။
ခေလးေလးေသမလားရွင္မလားမသိေပမဲ့ဆရာ၀န္ဆရာမေတြကေတာ့အသက္
တစ္ေခ်ာင္းကယ္ႏိုင္ေအာင္အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားေနၾကတယ္လို့ဆိုပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ့ဆက္ၿပီးရွင္သန္ေနတာထက္စာရင္ေသသြားတာကမွေကာင္းအုန္းမယ္လို့မွတ္ခ်က္ၿပဳပါတယ္။
က်ြန္မကေတာ့ဘယ္လိုဆုေတာင္းေပးရမွန္းမသိပါ။
ေဆးရံုကၿပန္လာၿပီး၃၊၄ရက္ေလာက္ခေလးေလးကိုမ်က္စိထဲမွာၿမင္ေယာင္ရင္း
စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမိပါတယ္။
ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြေၾကာင့္၀မ္းကလြယ္ၿပီးေမြးခဲ့ရတဲ့ကိုယ့္ရင္ေသြးကို
ရက္ရက္စက္စက္စြန့္ၿပစ္ရတာလည္းစဥ္းစားေနမိပါတယ္။
ေမြးၿပီးလူေတြရွိတဲ့ရြာအနီးမွာ၊မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ၊ဘုရားေက်ာင္းအနီးမွာစြန့္ၿပစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
ဒီလိုအၿဖစ္ဆိုးနဲ့ၾကံဳရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီခေလးအသက္ရွင္ခဲ့ရင္ဘယ္မိဘကသူ့ကိုေမြးစားမွာလဲ။
ေမြးစားမဲ့မိဘေတြကလည္းက်န္းမာၿပီးေခ်ာေမာလွပတဲ့ခေလးကိုဘဲေမြးစားခ်င္ၾကမွာပါ။
သူဟာမိဘမဲ့ေဂဟာမွာဘဲဆက္လက္ရွင္သန္ရမွာပါ။
ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္မ်က္ႏွာကၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ၿဖစ္ေအာင္ၿပဳၿပင္လို့ေရာရမလား၊
ရခဲ့ရင္ေတာင္ေစ်းၾကီးတဲ့ခဲြစိပ္ကုသခကိုဘယ္သူကအကုန္က်ခံလုပ္ေပးမွာလဲ၊
ဒီပံုစံအတိုင္းၾကီးၿပင္းလာရင္မိဘမဲ့ေဂဟာမွာဘ၀တူမိဘမဲ့ခေလးေတြကသူ့ကိုရံြေၾကာက္
ၾကီးၿဖစ္ၿပီးအေပါင္းအသင္းမွလုပ္ပါ့မလား၊
သူ့ရဲ့ဘ၀တေလ်ွာက္လံုးအပါယ္ခံအထည္းက်န္ဘ၀နဲ့ဆက္လက္ရွင္သန္သြားရမဲ့
အေရးေတြးၿပီးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္။
ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ရလာတဲ့ခေလးၿဖစ္ၿဖစ္အခက္အခဲေတြဘယ္လိုဘဲရွိရွိ
ေမြးလာတဲ့အၿပစ္ကင္းတဲ့ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုစြန့္ၿပစ္ရက္တဲ့သူ၊ဆက္တာ၀န္မယူႏိုင္ရင္
ေတာင္ေတာထဲမွာက်ားစားစား၊ေခြးဆဲြဆဲြၿပစ္ရက္တဲ့ခေလးအေမရဲ့စိတ္ဓါတ္ကိုေတာ့
အံ့ၾသမိပါတယ္။
ရက္စက္ပါေပ့ခေလးအေမရယ္....

ၿမင္ပါမ်ားေတာ့ရိုးတယ္ထင္

၂၀၀၄ခုႏွစ္ဒီႏိုင္ငံကိုကြ်န္မေရာက္စကတရုတ္နဲ့ဌာေနေပါက္ကုလားအနည္းငယ္သာ
ရိွပါတယ္။ၿမန္မာ၊ကိုးရီးယား၊ဖိလစ္ပိုင္၊NGOအဖြဲ့၊သာသနာၿပဳအဖဲြ့ေတြနဲ့လာတဲ့
လူၿဖဴေတြလည္းအနဲအပါးရွိပါတယ္။
အာရွတိုက္နဲ့မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းၿပီးအိႏၷိယသမုဒၵယာၾကီးၿခားေနတဲ့
ကုန္းတြင္းပိတ္ႏုိင္ငံငယ္ေလးမွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့အာရွသားေတြနည္းပါးတာမို့
ဒီကလူေတြကလူၿဖဴေတြကိုအၿမင္မစိမ္းေပမဲ့အာရွသားေတြကိုေတာ့သိပ္မၿမင္ဘူးၾကပါ။
သူတို့ကိုယ္တိုင္ကလည္းႏိုင္ငံရပ္ၿခားအေရာက္အေပါက္နည္းပါးတာေၾကာင့္
ႏုိင္ငံၿခားသားေတြမေတြ့ဘူးၾကပါ။
ဒါေၾကာင့္လူၿဖဴကလြဲရင္က်န္တဲ့အသားညိဳ၊အသားလတ္အားလံုးတရုတ္လို့
ထင္ၾကပါတယ္။
ကြ်န္မတို့ၿမန္မာေတြထဲမွာအသားညိဳလို့မဲလံုးတို့၊ကုလားတို့ေခၚသူေတြေတာင္
တရုတ္လို့ထင္ခံရပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကကြ်န္မတို့ကိုလမ္းမွာေတြ့ရင္တအံ့တၾသေငးေမာၾကည့္ၾကလို့
စိတ္ညစ္ရပါတယ္။
က်ြန္မကိုယ္တိုင္လည္းလူမဲဆိုတာရုပ္ရွင္ထဲမွာသာၿမင္ဖူးတာပါ။
ၿဖဴၿဖဴေသးေသးပါးပါးယားယားအာရွသားေတြေတြ့ေနရာကအရိုးအဆစ္ၾကီးၾကီး၊
ႏွဳတ္ခမ္းထူထူ၊မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴးေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းစေတြ့ေတာ့အရုပ္ဆိုးလွခ်ည္ရဲ့ထင္မိပါတယ္။
ေၾကာက္လည္းေၾကာက္မိပါတယ္။
သူတို့ေတြနဲ့အလုပ္အတူလုပ္တာၾကာလာၿပီးရင္းႏွီးခင္မင္လာေတာ့သူတို့ကိုမဲလွခ်ည္ရဲ့၊
ရုပ္ဆိုးလွခ်ည္ရဲ့မထင္ေတာ့ပါ။တစ္ခ်ိဳ့အမဲမေလးေတြကိုလွတယ္ေတာင္ထင္လာ
ပါတယ္။
၆ႏွစ္အတြင္းတရုတ္စက္ရံုေတြတေၿဖးေၿဖးမ်ားလာတာနဲ့အတူအဲဒီစက္ရံုေတြမွာလူမဲေတြအလုပ္၀င္လုပ္ၾကရင္းအာရွသားေတြနဲ့တစတစအေတြ့အၿမင္မ်ားၿပီးအက်ြမ္းတ၀င္
ၿဖစ္လာၾကပါၿပီ။
အကင္းပါးတဲ့အခ်ိဳ့လူမဲေတြေတာင္က်ြန္မတို့မ်က္ႏွာေပါက္၊အသားအရည္၊ေၿပာတဲ့စကားေတြကိုၾကည့္ၿပီးတရုတ္ေတြနဲ့ခြဲၿခားတတ္လာၾကပါၿပီ။
ေတြ့ပါၿမင္ပါမ်ားလာေတာ့သူတို့ေတြက်ြန္မတို့ကိုအထူးအဆန္းမၿဖစ္ေတာ့သလို
ကွြ်န္မတို့ကလည္းသူတို့ကိုသက္ေတာင့္သက္သာနဲ့ေၿပာဆိုဆက္ဆံနိုင္သြားပါၿပီ။

ေရာင့္ရဲလြယ္သူ

ကြ်န္မေနတဲ့တိုက္ရဲ့ေအာက္ကကားပါကင္မွာဦးမဲဆိုတဲ့ကားေဆးတဲ့လူတစ္ေယာက္
ရွိပါတယ္။အသက္၅၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီးတနဂၤေႏြကလဲြလို့က်န္တဲ့ေန့ေတြမွာမနက္၉
နာရီေလာက္ကေနညေန၅နာရီေလာက္ထိကားပါကင္မွာရွိပါတယ္။
က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ပါကင္မွာကား၅၀ေလာက္ရွိၿပီးတဘက္ကတိုက္၂လံုးမွာေတာ့ကား၂၀
ေလာက္စီရွိပါတယ္။တစ္ေန့ကိုကားတစ္စီးႏွစ္စီးေလာက္ေဆးရပါတယ္။
ေန့တိုင္းအလုပ္ရွိတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ဦးမဲကတစ္ေန့ကား၂စီးပဲေဆးပါတယ္။
ကားတစ္စီးေဆးရင္၃၊၄ေဒၚလာရတာမို့တစ္ေန့၈ေဒၚလာေလာက္ရရင္ေန့တြက္စီၿပီမို့
အလုပ္ဆက္မလုပ္ေတာ့ပါ။
ေန့လည္၁၂နာရီနဲ့၂နာရီၾကားလည္းေန့လည္စာစားတာရယ္အနားယူတာရယ္ေၾကာင့္
အလုပ္မလုပ္ပါဘူး။
့တခ်ိဳ့ကေန့လည္စာၿပန္စားရင္းကားေဆးခိုင္းရင္မေဆးပါဘူး။မနက္ဖန္သဘက္ခါ
ေရႊ့ေနလို့စိတ္မရွည္သူေတြကၾကံဳရာမွာေဆးလိုက္လို့ေဖါက္သည္ပ်က္တာလည္းမၾကာ
ခဏပါ။
စေန၊တနဂၤေႏြ၊တနလၤာ၃ရက္ဆက္တိုက္မိုးရြာတာေၾကာင့္က်ြန္မကားဖံုေတြရႊံ့ေတြနဲ့
ညစ္ပတ္ေနလို့ဦးမဲကိုကားေဆးေပးဖို့ေၿပာပါတယ္။မအားလို့မနက္ဖန္မွေဆးပါရေစ
ဆိုပါတယ္။မနက္ဖန္ေရာက္ၿပန္ေတာ့ေနာက္ေန့ခ်ိန္းၿပန္ပါတယ္။
ဖံုေတြရႊံ့ေတြအလိမ္းလိမ္းနဲ့ကားကိုေဆးဖို့အၾကာၾကီးေစာင့္မေနႏိုင္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ့ရံုးေအာက္မွာကားထိုးေပးၿပီးပါကင္ေစာင့္တဲ့ေကာင္ေလး
ကိုေဆးခိုင္းပါတယ္။ကားေဆးခကအတူတူပါ။
ေနာက္ေန့ဦမဲကားေဆးဖို့လာေၿပာေတာ့ကားကသန့္ရွင္းေနၿပီမို့ေဆးဖို့မလိုေတာ့ပါ။
ဒီၿမိဳ့မွာကားေဆးတဲ့သူေတြေပါပါတယ္။
ရံုးေတြေအာက္ပါကင္ေတြ၊ေစ်းပါကင္ေတြ၊လမ္းေဘးပါကင္ေတြမွာကားေဆးခ်င္သူေတြ
အမ်ားၾကီးပါ။တသီးတသန့္အခ်ိန္ေပးႏုိင္ရင္ကားေဆးတဲ့ေ၀ါ့ေရွာ့ေတြလည္းရွိပါတယ္။
ဦးမဲရဲ့အလုပ္ဟာအၿပိဳင္အဆိုင္ေတြမ်ားတာေၾကာင့္ကိုယ္က၀ီရိယစိုက္ၿပီးလုပ္ပါမွ၊
၀န္ေဆာင္မွဳေကာင္းေကာင္းေပးႏိုင္မွအဆင္ေၿပမွာပါ။
ကိုယ္ကလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ကားေဆးခ်င္တဲ့သူကရွိအုန္းမွ။
မိုးရြာမဲ့ေန့ေတြအတြက္ေနသာတဲ့ေန့ေတြမွာၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္ၿပီးစုေဆာင္းထားဖို့
စိတ္ကူးရွိပံုမရပါဘူး။
ဒီကလူေတြအမ်ားစုဟာ၀ိရိယနည္းၿပီးလက္ေၾကာမတင္းၾကပါ။
လုပ္တဲ့အလုပ္ကိုလည္္းစိတ္၀င္စားၿပီးေစတနာမထားတတ္ၾကပါဘူး။
အလြန္ပ်င္းၿပီးေလးလည္းေလးပါတယ္။
ဆိုင္မွာလုပ္တဲ့အလုပ္သမားေတြဆိုလည္းဒါလုပ္ဆိုဒါဘဲလုပ္တတ္ပါတယ္။
တၿခားဟာကိုလုပ္တတ္ေအာင္သင္ယူဖို့စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။မခိုင္းရင္ထိုင္ေနတတ္ပါတယ္။
အခ်င္းခ်င္းေလေပါေနတတ္ပါတယ္။
၀ယ္သူလာလို့ေစ်းေမးရင္တစ္ခုမွမသိပါဘူး။ေကာင္တာကပိုင္ရွင္ကိုပစၥည္းတစ္ခုခ်င္း
ယူၿပီးသြားေမးပါတယ္။ဘယ္ေတာ့မွလည္းေစ်းေတြမွတ္မထားပါဘူး။
ေနာက္၀ယ္သူလာရင္ထပ္ေမးၿပန္ပါတယ္။
သူတို့ဟာအလုပ္သမားဘ၀မွာဘဲေက်နပ္ေနၿပီးပိုင္ရွင္ၿဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကသူေတြ
မဟုတ္ပါ။
ဒီေန့ရွာဒီေန့ကုန္ေအာင္သံုးၿပီးေနာင္ေရးမပူပင္တတ္ၾကပါဘူး။
ေရာင့္ရဲလြယ္တဲ့စိတ္ဓါတ္ဟာပ်င္းလို့လား၊ဖ်င္းလို့လားသိႏိုင္ပါဘူးေလ။

ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္

ေဒၚရီတာဟာက်ြန္မလုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းရဲ့အေဒၚအသက္၆၀ေလာက္
အမဲမၾကီးပါ။ၿမိဳ့စြန္ရပ္ကြက္မွာကုန္စံုဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီးတစ္ဦးတည္းေနသူပါ။
တစ္လတစ္ခါသူ့ဆိုင္အတြက္ေစ်းလာ၀ယ္ရင္းသူငယ္ခ်င္းဆီ၀င္လာတတ္တာ
ေၾကာင့္က်ြန္မနဲ့ပါရင္းႏွီးေနပါတယ္။
အသက္၂၀မွာအိမ္ေထာင္က်ၿပီးသမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူ့အမ်ိဳးသားဦးမာတင္ကလစာေကာင္းတဲ့၀န္ထမ္းတစ္ဦးပါ။
သူတို့အိမ္ေထာင္ေရးကအိမ္ေထာင္က်စ၄၊၅ႏွစ္ေလာက္မွာေၿပလည္ေပမဲ့
ေနာက္ပိုင္းဦးမာတင္အရက္ေသာက္တတ္လာၿပီးတေၿဖးေၿဖးယိုယြင္းလာပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းအရက္ေသာက္ရံုမကမိန္းခေလးေတြနဲ့တရုန္းရုန္း၊လခလဲမအပ္၊ေန့စဥ္
ေပ်ာ္ပါးမူးရူးၿပီးေဒၚရီတာတို့သားအမိကိုရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ပါတယ္။
အၿပစ္မရွိတဲ့သမီးေလးကိုရိုက္ႏွက္တာမၿမင္ရက္တဲ့အဆံုးသမီးကိုတဘက္ႏိုင္ငံမွာေန
တဲ့ေငြေၾကးေတာင့္တင္းတဲ့ေဒၚရီတာရဲ့ညီမဆီကိုပို့လိုက္ရပါတယ္။
ဦိးမာတင္ရဲ့အေထာက္အပန့္မရေတာ့သူ့စား၀တ္ေနေရးအတြက္ၿမိဳ့ထဲကစတိုးဆိုင္မွာ
အကူလုပ္ရပါတယ္။နားရက္ေတြမွာအနီးအပါးအိမ္ေတြမွာအ၀တ္လိုက္ေလ်ွာ္ရပါတယ္။
တစ္ေန့မွာသမီးေလးၿပန္ေခၚထားမယ္ရည္ရြယ္ၿပီးက်စ္က်စ္ပါေအာင္စုထားတဲ့ပိုက္ဆံ
ေတြကလည္းဦးမာတင္ႏွိပ္စက္ၿပီးယူလို့သမင္ေမြးရင္းက်ားစားရင္းပါ။
တစ္ေန့မူးမူးနဲ့မီးငယ္ေလးတစ္ဦးကိုအိမ္ေပၚေခၚတင္လာပါတယ္။
ေငြေပါတဲ့ဦးမာတင္ကိုမီးငယ္ေလးကအလြတ္မေပးပါဘူး။အိမ္ေပၚကမဆင္းေတာ့ပါ။
ေဒၚရီတာဘယ္လိုေတာင္းပန္ေတာင္းပန္မရေတာ့ပါ။ဦးမာတင္ေရာမီးငယ္ေလးပါ
ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းႏွိပ္စက္တာမခံႏိုင္တ့ဲအဆံုးအ၀တ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုနဲ့အိမ္ေပၚ
ကဆင္းလာပါေတာ့တယ္။
မိတ္ေဆြေကာင္းေတြအကူအညီနဲ့ဘ၀အသစ္ကိုၿပန္စဖို့ၾကိဳးစားပါေတာ့တယ္။
ၿမိဳ့စြန္မွာအိမ္ဌားေနရင္းေငြေခ်းၿပီးကုန္စုံဆိုင္ေလးစဖြင့္ပါတယ္။
ဆိုင္ကေလးကတေၿဖးေၿဖးအဆင္ေၿပလာၿပီးအေၾကြးေၾကၿပီးေၿပလည္စၿပဳလာပါၿပီ။
သမီးေလးကိုၿပန္ေခၚဖို့စီစဥ္ေပမဲ့သမီးကခ်စ္သူေတြ့ၿပီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္အိမ္ေထာင္က်
သြားပါၿပီ။
ေဒၚရီတာနဲ့အတူလာမေနႏုိင္ေပမဲ့တစ္ႏွစ္တစ္ခါခရစ္စမတ္မွာေတာ့သားအမိၿပန္ေတြ့ၾက
ပါတယ္။သမီးရဲ့အိမ္ေထာင္ေရးနဲ့ေငြေၾကးကအဆင္ေၿပလို့ေဒၚရီတာစိတ္ေအးရပါတယ္။
အတူလာေနဖို့ေခၚေပမဲ့က်န္းမာတုန္းရွာႏိုင္တုန္းရွာလိုက္အံုးမယ္ဆိုၿပီးလိုက္မေနၿဖစ္ပါ။
ဦးမာတင္ကေတာ့ေဒၚရီတာကိုအဆက္အသြယ္လံုး၀မလုပ္ဘဲအေပ်ာ္ေတာထဲမွာနစ္ေမ်ာ
ေနပါတယ္။
အသက္၃၅ႏွစ္မွာတရား၀င္ၿပတ္စဲတာလည္းမဟုတ္ဘဲအိမ္ေထာင္ပ်က္ခဲ့ရေပမဲ့နာက်ဥ္း
ခံၿပင္းမွဳေတြနဲ့ေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳဖို့လံုး၀မစဥ္းစားဘဲစီးပြားေရးကိုဘဲအာရံုစိုက္ၿပီး
တစ္ကိုယ္ထည္းၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနခဲ့ပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြတေရြ့ေရြ့ကုန္ၿပီးအသက္ေတြတေၿဖးေၿဖးၾကီးလာပါၿပီ။
လြန္ခဲ့တဲ့၆လေလာက္ကႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကဲြကြာေနတဲ့ဦးမာတင္တစ္ေယာက္ေဒၚရီတာရဲ့
လိပ္စာကိုမရမကစံုစမ္းၿပီးေရာက္လာပါတယ္။
ႏွစ္ေပါင္း၂၀ေက်ာ္အတြင္းဦးမာတင္ေတာ္ေတာ္ေၿပာင္းလဲသြားပါၿပီ။
မာန္တက္ၿပီးမာနတလူလူနဲ့ဦးမာတင္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ညိွဳးငယ္ႏြမ္းပါးၿပီအရိုးေပၚ
အေရတင္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။
ေဒၚရီတာမရွိတဲ့အိမ္ေပၚကိုမီးငယ္ေလးေတြတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေခၚတင္ရင္း
သူတို့ေပးတဲ့ေအအိုင္ဒီအက္စ္လက္ေဆာင္အၿပင္ေသြးတိုးဆီးခ်ိဳေရာဂါပါရေနပါၿပီ။
ေငြေၾကးလည္းမရွိ၊ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္အႏိုင္ႏိုင္သယ္ေနရတဲ့ေ၀ဒနာသည္ၾကီး
ကိုဘယ္မီးငယ္ေလးကမွလက္ခံမၿပဳစုပါဘူး။
သံေယာဇဥ္လက္က်န္နဲ့ေဒၚရီတာကဦးမာတင္ကိုၿပစ္မထားရက္တာေၾကာင့္အိမ္ေပၚေခၚတင္ၿပဳစုေပးပါတယ္။
တေရွာင္ေရွာင္နဲ့၁လေလာက္ၾကာေတာ့ဦးမာတင္ေလၿဖတ္ၿပီး
ကိုယ္တစ္ၿခမ္းေသသြားပါတယ္။
ေဆးရံုတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ့၆လေလာက္ၾကာေတာ့ေဒၚရီတာရဲ့ကုန္စံုဆိုင္ေလးလည္း
ၿပဳတ္ပါၿပီ။
ေနမေကာင္းရင္သံုးဖို့စုေဆာင္းထားတာေတြလည္းကုန္ပါၿပီ။
ေဒၚရီတာသုူ့ေန၀င္ခ်ိန္အတြက္စဥ္းစားရပါၿပီ။
ဦးမာတင္သူ့အေပၚရက္စက္ခဲ့သေလာက္ေဒၚရီတာမရက္စက္ခဲ့ပါဘူး။
ဦးမာတင္ကိုသူအတတ္ႏိုင္ဆံုးၿပဳစုေပးခဲ့ပါၿပီ။
ေသခ်ာစဥ္းစားဆံုးၿဖတ္ၿပီးဦးမာတင္အစ္ကိုကိုဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
သူဘယ္လိုမွဆက္ၿပီးတာ၀န္မယူႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ဦးမာတင္ရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြ
ကိုဆက္လက္တာ၀န္ယူေပးဖို့ေၿပာပါတယ္။
သူ့မွာေငြအရင္းအႏွီးလည္းမရွိ၊စီးပြားေရးၿပန္လုပ္ဖို့ကလည္းအသက္ကေထာက္လာၿပီမို့
အၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚေနတဲ့သမီးဆီအၿပီးလိုက္သြားဖို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ဦးမာတင္ရဲ့အစ္ကိုလာေခၚတဲ့ေန့မွာေလၿဖတ္ထားလို့စကားမေၿပာႏိုင္ေပမဲ့ေနာင္တေတြ၊
အားငယ္၀မ္းနည္းမွဳေတြ၊ေတာင္းပန္မွုေတြၿပည့္ေနတဲ့ဦးမာတင္ရဲ့မ်က္၀န္းေတြကိုၾကည့္
ၿပီးေဒၚရီတာတိတ္တိတ္မ်က္ရည္က်မိပါေသးတယ္။
ဒီဘ၀ဒီမွွ်ေလာက္သာေရစက္ပါတာေၾကာင့္သူ့ေန၀င္ခ်ိန္ကိုေစာင့္စားဖို့သမီးဆီကို
ေဒၚရီတာလိုက္သြားပါတယ္။
ေဒၚရီတာသြားၿပီး၂ပတ္အၾကာမွာဦးမာတင္ကြယ္လြန္ပါတယ္။
သံေယာဇဥ္အၿပီးၿဖတ္ၿပီးငယ္စာရင္းဖ်က္လိုက္တဲ့ေဒၚရီတာနဲ့သမီးကေတာ့ဦးမာတင္ရဲ့
ေနာက္ဆံုးခရီးကိုလာေရာက္မပို့ေဆာင္ၾကေတာ့ပါ။

သူတို့လူမ်ိဳးေတြဟာအာရွသားေတြေလာက္မိသားစုအေပၚသံေယာဇဥ္မရွိၾကပါ။
အမ်ိဳးသားအမ်ားစုကအရြယ္ေကာင္းရွာေဖြႏိုင္တုန္းမွာေသာက္စားသံုးၿဖဳန္းၿပီး
မိသားစုကိုၿပစ္ပယ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။
မိခင္ကသာသားသမီးကိုၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္သားသမီးေတြကမိခင္ေတြေနမေကာင္းၿဖစ္ရင္ဂရုတစိုက္ၿပဳစုၾကေပမဲ့
သူတို့ကိုစြန့္ၿပစ္ခဲ့တဲ့ဖခင္ေတြေနမေကာင္းရင္ခပ္စိမ္းစိမ္းေနတတ္ပါတယ္။
တခါတရံအေ၀းကေငြေၾကးေထာက္ပန့္ရံုကလဲြလို့တယုတယမၿပဳစုၾကပါဘူး။
(ဒီအေၾကာင္းဘယ္သူမၿပဳဆိုတဲ့ပိုစ့္မွာၿပဳစုသူမဲ့ေနတဲ့လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာေရာဂါ
ခံစားေနရတဲ့၀န္ၾကီးေဟာင္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။)
ေန၀င္ခ်ိန္မွာမိသားစုရဲ့ေမတၱာအၿပည့္နဲ့ၿပဳစုေစာင္ေရွာက္ၾကမွသူတို့ရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္
ေတြကိုၿငိမ္းခ်မ္းစြာၿဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ၾကမွာၿဖစ္ပါတယ္။
ခ်ိဳေသာအပင္ကိုစိုက္ရင္ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အသီးကိုစားရၿပီးခါးတဲ့အပင္ကိုစိုက္ရင္ခါးတဲ့အသီး
စားၾကရတယ္ဆိုေပမဲ့အားလံုးရဲ့ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကိုမိသားစုရဲ့ေမတၱာေတြနဲ့ကုန္ဆံုး
ေစခ်င္ပါတယ္။
မိသားစုကိုတန္ဖိုးထားခ်စ္ခင္ေလးစားတတ္တဲ့အသိတရားရၾကပါေစ။

ကေလးတို့ကစား၀ိုင္း

က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ရဲ့ေဘးမွာကား၄၊၅စီးရပ္ႏုိင္တဲ့ကားပါကင္အေသးေလးနဲ့မ်က္ခင္းစိမ္းေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။
အခုအဲဒီပါကင္ကိုုအသံုးမၿပဳေတာ့ဘဲကား၀င္တဲ့အေပါက္ကိုအေသပိတ္လိုက္
တာေၾကာင့္ဒီကြက္လပ္နဲ့မ်က္ခင္းၿပင္ဟာကေလးတို့ရဲ့ကစားကြင္းၿဖစ္လာပါတယ္။
က်ြန္မအိမ္ကဒုတိယထပ္မွာမို့ၿပတင္းေပါက္ကၾကည့္ရင္သူတို့ကစား၀ိုင္းကိုၿမင္ေန
ရပါတယ္။
ညေန၄၊၅နာရီေလာက္ဆိုရင္သူတို့ရဲ့အသံေတြၾကားေနရပါၿပီ။
တစ္ခုေသာစေနေန့မွာပ်င္းပ်င္းနဲ့သူတို့ကစား၀ိုင္းကိုၾကည့္ရင္းစဥ္းစားေနမိပါတယ္။
လာကစားၾကတဲ့ကေလးေတြကေတာ့အရြယ္စံုပါ။
အသက္၃၊၄ႏွစ္ေလာက္ကေန၉ႏွစ္၁၀ႏွစ္ေလာက္အထိပါ။
အၾကီးေလးေတြကမိန္းခေလးေတြပါ။သူတို့နဲ့အတူ၃၊၄ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့သူတို့ေတြရဲ့
ေမာင္ေလးေတြပါလိုက္လာၿပီးေဆာ့ၾကတာပါ။
က်ြန္မေအာက္ထပ္မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္ကအိႏၵိယလာတဲ့ေမာင္ႏွမ၃ေယာက္၊
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းမွာေနတဲ့ပါကစၥတန္ကအမႊာေမာင္ႏွမ၊အေပၚဆံုးထပ္က
ဘဂၤလားေဒ့ခ်ၤဆရာ၀န္ရဲ့သမီး၊သူရဲ့ေဘးခန္းကအီသီယိုးပီးယားကေမာင္ႏွမ၃ေယာက္၊
ေၿမညီထပ္ကမူၾကိဳေက်ာင္းသူဖိလစ္ပိုင္မေလး၊က်ြန္မတို့၀င္းထဲကကုန္းကေလးေပၚက
အိမ္မွာေနတဲ့ဒီအိမ္ရာေတြနဲ့ဆိုင္တဲ့၀န္ထမ္းရဲ့ကေလးေမာင္ႏွမ၂ေယာက္၊
သူတို့ကဒီႏိုင္ငံသားအမဲေလးေတြပါ။
သူတို့ေလးေတြရဲ့မိဘေတြဟာမူစလင္၊ဟိႏၷဴ၊ခရစ္ယန္ဘာသာ၀င္ေတြပါ။
မိန္းကေလးေတြကပန္းပြားေလးေတြနဲ့ကၾက၊ခုန္ၾက၊သီခ်င္းဆိုၾကနဲ့ပါ။
အရုပ္ေတြ၊အိုးခြက္ေတြနဲ့လည္းကစားၾကပါတယ္။
ေယာက်ၤားေလးေတြကေတာ့ေၿပးၾကလႊားၾက၊ခုန္ၾကေပါက္ၾက၊လံုးၾကေထြးၾကနဲ့
ဖုတ္အလိမ္းလိမ္းသဲအလိမ္းလိမ္းနဲ့ပါ။ကေလးစီးစက္ဘီးေလးေတြလည္းစီးၾကပါတယ္။
စက္ဘီးမရွိတဲ့သူကိုရွိတဲ့သူကေပးစီးပါတယ္။
တခါတခါေတာ့ရန္ၿဖစ္ၾက၊ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၾကပါတယ္။
အခ်င္းခ်င္းၿဖန္ေၿဖေပးၿပီးရန္ပဲြကၿပီးသြားပါတယ္။
ခဏေနေတာ့ရန္ၿဖစ္တာေမ့သြားၿပီးဆက္ကစားၾကၿပန္ပါတယ္။ရန္ၿဖစ္ၾကၿပန္ခ်စ္ၾကနဲ့
ခေလးပီပီအၿငိဳးအေတးေတြလည္းမရွိၾကပါဘူး။

ကမာၻၾကီးမွာေလာဘေဒါသမာနမုန္းတီးမွဳအာဃာတေတြနဲ့လူၾကီးေတြကလူမ်ိဳးေရးစစ္ပဲြ၊
ဘာသာေရးစစ္ပဲြေတြကိုဆင္ႏႊဲၿပီးအခ်င္းခ်င္းတိုက္ခိုက္သတ္ၿဖတ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကေလးေလးေတြကလူမ်ိဳးစြဲဘာသာစဲြမရွိဘဲတစ္ဦးနဲ့တစ္ဦးခ်စ္ခင္သင့္ၿမတ္စြာ
ကစားေနၾကပါတယ္။
ကေလးတို့ၾကီးၿပင္းအရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါသူတို့ရဲ့ၿဖဴစင္တဲ့စိတ္ဓါတ္ေလးေတြ
အေရာင္စြန္းထင္းကုန္မွာစိုးလွပါတယ္။
လူမ်ိဳးစဲြဘာသာစဲြကင္းတဲ့အၿဖဴေရာင္စိတ္ေလးေတြနဲ့ၾကီးၿပင္းရွင္သန္ရင္းစစ္ပဲြေတြ
ကိုအဆံုးသတ္လို့အနာဂတ္ကာလမွာၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ကမာၻၾကီးကိုကေလးတို့ဆက္လက္
တည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိမ့္မလဲေတြးေနမိပါတယ္။

ဆည္သို့တစ္ေခါက္

ဆည္အလွ


ၿမည္းကေလးစီးလို့လာခဲ့မယ္


ဆင္ကြင္ညာေနၿမစ္


မိုဟာေလးlodge


ေၿမၿပန့္၊ေတာင္တန္းနဲ့လြမ္းေမာဖြယ္အာဖရိကအလွ


ၿပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြေန့ကမိုဟာေလးဆည္ကိုဒုတိယအၾကိမ္အလည္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
မႏွစ္ကေဆာင္းလည္မွာသြားခဲ့စဥ္ကလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာင္ေတြေပၚမွာႏွင္းေတြ
ေဖြးေနၿပီးတစ္ခ်ိဳ့ေနရာမွာႏွင္းေတြဒူးဆစ္ၿမဳပ္ေလာက္ေအာင္ထူပါတယ္။
ဆည္မွာႏွင္းမက်ေပမဲ့ႏွင္းေတာင္ေတြကိုၿဖတ္တိုက္တဲ့ေလေအးေတြေၾကာင့္
အသည္းခိုက္ေအာင္ေအးပါတယ္။
ဒီႏွစ္ကေတာ့ေဆာင္းေႏွာင္းၿဖစ္လို့ေတာင္ေတြေပၚမွာႏွင္းမရွိေတာ့ပဲသြားလာလို့
ေကာင္းရံုသာေအးပါတယ္။လာေရာက္လည္ပတ္သူလည္းနည္းပါတယ္။
မိုဟာေလးဆည္ဟာ၁၉၉၈ခုႏွစ္မွာစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး၂၀၀၂ခုႏွစ္မွာၿပီးစီး
ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။အၿမင့္၄၇၅ေပ(၁၄၅မီတာ)၊အလ်ား၂၀၃၃ေပ(၆၂၀မီတာ)ရွိပါတယ္။
အီတလီ၊ဂ်ာမဏီနဲ့ေတာင္အာဖရိကကုမၸဏီမ်ားမွအင္ဂ်င္နီယာမ်ားပူးေပါင္းေဆာက္
လုပ္ခဲ့တာၿဖစ္ပါတယ္။
ဆည္ၾကီးစတင္တည္ေဆာက္ခ်ိန္ကမလြတ္လို့ဖယ္ေပးခဲ့ရတဲ့ရြာေတြကိုတၿခားေနရာ
မွာရြာသစ္တည္ေပးၿပီးႏွစ္၅၀ေလွ်ာ္ေၾကးေပးပါတယ္။
လစဥ္ေငြသို့မဟုတ္အစားအစာေထာက္ပန့္ပါတယ္။
ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံၿဖစ္ေပမဲ့အုပ္ခ်ဳပ္သူအၾကီးအကဲေတြရဲ့ၿပည္သူအေပၚစာနာညွာတာမွဳ
ကေလးစားစရာေကာင္းသလိုၿပည္သူေတြရဲ့လူ့အခြင့္အေရးကုိအၿပည့္အ၀ခံစားရ
တာလည္းမုဒိတာပြားစရာပါဘဲ။

ဖုန္းေလးဆက္တာဘယ္သူလဲ

စေနအလုပ္ပိတ္ရက္ကလဲၿဖစ္၊ေဆာင္းတြင္းကလဲေအးမို့ခ်မ္းခ်မ္းနဲ့ေစာင္ၿခံဳထဲမွာဇိမ္နဲ့
ေကြးၿပီးေနၿမင့္မွအိပ္ယာထမယ္လို့အားခဲထားေပမဲ့မိုးေတာင္မလင္းေသးဖုန္းၿမည္သံ
ေၾကာင့္လန့္ႏိုးလာပါတယ္။
နာရီၾကည့္ေတာ့မနက္၅နာရီ..ဘုရားဘုရားရန္ကုန္ကမိဘေဆြမ်ိဳးေတြဘာမ်ားၿဖစ္လို့ပါလိမ့္။
စိတ္ပူၿပီးကတုန္ကရီနဲ့ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့တဘက္ႏိုင္ငံကနံပတ္ပါ။အမ်ိဳးသမီးအသံနဲ့
စီဆိုသိုလိုေၿပာပါတယ္။က်ြန္မကသူတို့လူမဲစီဆိုသိုဘာသာစကားကိုထမင္းစား
ေရေသာက္သာတတ္တာမို့ဘာေတြေၿပာေနမွန္းမသိပါ။
က်ြန္မကအဂၤလိပ္လိုေမးသူကစီဆိုသိုလိုေၿပာနဲ့လံုးၿခာပတ္ၿခာလည္ရင္းေနာက္ဆံုး
ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။
တနဂၤေႏြမနက္၅နာရီခဲြေလာက္မွာအဲဒီအမ်ိဳးသမီးအသံနဲ့ထပ္ဆက္ၿပန္ပါတယ္။
ဒီတခါေတာ့ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေၿပာမေနေတာ့ဘဲဖုန္းမွားေနေၾကာင္းေၿပာၿပီး
ခ်လိုက္ပါတယ္။
တပတ္လံုးဖုန္းမလာေတာ့လို့ဖုန္းမွားတဲံ့ကိစၥၿပီးၿပီထင္ေပမဲ့မၿပီးၿပန္ပါဘူး။
ေနာက္စေနေန့မနက္၅နာရီခဲြေလာက္ဖုန္းေခၚၿပန္ပါတယ္။
က်ြန္မအသံၾကားရင္အမဲလိုေၿပာၿပန္ပါတယ္။မွားေနပါတယ္ေၿပာလဲဖုန္းခ်သြားၿပီး
နာရီ၀က္တခါတမနက္လံုးေခၚေနတာမို့ေကာင္းေကာင္းလည္းမအိပ္ရလို့ေဒါသထြက္မိပါတယ္။
၅ခါေၿမာက္ေခၚတဲ့အခါမွာေတာ့ဖုန္းမွားေၾကာင္းစိတ္တိုတိုနဲံ့ေအာ္ၿပီးခ်လိုက္ပါတယ္။
အဲဒီေန့သူထပ္မဆက္ေတာ့ငါေအာ္လိုက္လို့ေၾကာက္ၿပီးမဆက္ေတာ့ဘူးလို့ထင္ခဲံ့မိေပမဲ့
တနဂၤေႏြမနက္၆နာရီေလာက္ဖုန္းသံၾကားေတာ့မွလက္မေလ်ွာ့ေသးဘူးလို့
သိရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့က်ြန္မအသံၾကားတာနဲ့ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။
အင္း..ဖုန္းမွားေနပါတယ္ဆိုလည္းမရ၊အလုပ္ကိစၥေတြကရွိေနလို့ဖုန္းပိတ္ထားလည္း
မရ။
သူပိုက္ဆံကုန္ရင္ရပ္သြားမွာဘဲဆိုၿပီး၃၊၄နာရီၿခားတစ္ခါလာေနတဲ့သူ့ဖုန္းကို
ဘာမွေၿပာမေနေတာ့ဘဲကိုင္လိုက္ၿပန္ခ်လိုက္လုပ္ရင္းည၁၀နာရီမွရပ္သြားပါေတာ့တယ္။
ရံုးဖြင့္ရက္မအားတဲ့ၾကားကဖုန္းရံုးကိုဒီနံပတ္ကိုပိတ္ေပးဖို့သြားေၿပာရပါအုန္းမယ္။
ဒီအမ်ိဳးသမီးဘာေၾကာင့္က်ြန္မနဲ့လဲမသိဘဲက်ားကုတ္က်ားခဲဆက္ေနလဲ
နားမလည္ႏိုင္ပါ။
ဖုန္းသူရဲဆိုရေအာင္ကလဲဘာသာစကားလည္းနားမလည္၊သူ့ၾကည့္ရတာလည္း
အေပ်ာ္အပ်က္ေနာက္ေၿပာင္ေနပံုမရ။ကိစၥတခုခုရွိလို့ဆက္ေနပံုရပါတယ္။
တနလၤာမနက္အလုပ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့၃ခါေၿမာက္ဆက္ၿပီးပါၿပီ။
အၾကံတစ္ခုရတာေၾကာင့္အလုပ္အတူလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုအက်ိုဳးအေၾကာင္းေၿပာၿပၿပီး
အကူအညီေတာင္းရပါတယ္။
၄ခါေၿမာက္ဖုန္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့နေဘးမွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုဖုန္းေပးလိုက္ပါတယ္။
သူတို့ခ်င္းသူတို့ဘာသာစကားနဲ့အခ်ီအခ်၁၀မိနစ္ေလာက္ေၿပာၾကပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းကေၿပာပါတယ္။
ဒီအမ်ိုဳးသမီးဟာခေလး၃ေယာက္နဲ့မုဆိုးမၿဖစ္ၿပီးေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းလည္းမရွိပါ။
ခေလး၃ေယာက္ကိုအသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာအပ္ၿပီးတဘက္ႏိုင္ငံကိုအလုပ္သြား
လုပ္ေနတာပါ။သူ့အသိေပးတဲ့ဆက္သြယ္ရမဲ့ဖုန္းနံပတ္ဟာက်ြန္မဖုန္းနံပတ္
ၿဖစ္ေနပါတယ္။
တဘက္ႏိုင္ငံကိုထြက္လာၿပီး၁ပတ္ေနေတာ့ခေလးေတြကိုဆက္သြယ္ဖို့အမ်ိဳးမ်ိုဳးၾကိဳးစား
ေပမဲ့မရပါ။ဘယ္ရပါ့မလည္းေလ၊က်ြန္မဆီဘဲဖုန္းက၀င္ေနတာကိုး။
သူ့စိတ္ထဲမွာက်ြန္မေၿပာတာလည္းနားမလည္၊သူ့ကိုခေလးေတြနဲ့ဖုန္းေပးမေၿပာခ်င္လို့
တၿခားတေယာက္ကိုဖုန္းေပးၿပီးေၿပာခိုင္းတယ္ထင္ေနတာပါ။ဖုန္းနံပတ္အမွားၾကီး
ေပးတယ္လို့သူမစဥ္းစားမိဘူးတဲ့ေလ။
သူငယ္ခ်င္းကသူတို့လူမ်ိဳးေတြဟာထင္မိထင္ရာကိုစဲြၿပီးၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာေတြကို
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းမေတြးတတ္ေၾကာင္း၊တခါတရံအလြန္ရိုးအၿပီးဒံုးေ၀းေၾကာင္းေၿပာၿပပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းကအေၾကာင္းစံုရွင္းၿပၿပီးဖုန္းမွားေနလို့ေနာက္ထပ္ဆက္ၿပီးက်ြန္မကို
မေႏွာက္ရွက္ဖို့ေၿပာေတာ့မိခင္စိတ္ေၾကာင့္ခေလးေတြကိုစိတ္ပူၿပီးဘာမွမဆိုင္တဲ့သူ
တေယာက္ကိုေႏွာက္ရွက္မိလို့သူငယ္ခ်င္းမွတဆင့္ေတာင္းပန္ၿပီးေနာက္လည္း
မေႏွာက္ရွက္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီးက်ြန္မဆီကိုသူ့ထံမွဖုန္းမလာေတာ့ပါ။
သူ့အသိဆိုသူဟာဖုန္းနံပတ္ကိုရုိးသားစြာမွားေပးတာလား၊တမင္တလဲြေပးတာလား
မသိပါ။
သူ့ခေလးေတြကိုတကယ္ဘဲဂရုတစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ထားလား၊တၿခားမွာေရာင္းစား
လိုက္လား၊သူ့အေမနဲ့ခေလးေတြေရာၿပန္ေတြ့ၾကလားက်ြန္မမသိပါ။
သူတို့မိသားစုအႏၱရယ္ကင္းေဘးရွင္းစြာၿပန္လည္ေတြ့ဆံုႏိုင္ၾကပါေစလို့သာဆုေတာင္း
ေပးမိပါေတာ့တယ္။