ပထမဆံုးရင္ခုန္သံေလးပါေနာ္

သူတတိယႏွစ္တက္ဖို့ေက်ာင္းမၿပန္မီသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ေပးလို့
စေတြ့ခဲ့ၾကတာပါ။ေတြ.ေတြ.ခ်င္းရင္မခုန္မိတာအမွန္ပါ။
က်ြန္မကအေ၀းကလူကိုခ်စ္ဖို့ဘယ္တုန္းကမွစဥ္းစားခဲ့သူမဟုတ္ပါ။
ေရၿခားေၿမၿခားကေနလြမ္းေနရတာ၊ဘယ္အခ်ိန္ကိုယ့္မ်က္ကြယ္မွာသစၥာေဖါက္
သြားမလဲေတြးပူပန္ရတာေတြကိုမခံစားႏိုင္ပါ။
က်ြန္မခ်စ္သူဟာက်ြန္မနဲ့တေၿမထဲတေရထဲမွာရိွတဲ့သူၿဖစ္ရမယ္လို့သတ္မွတ္ထား
တာေၾကာင့္သူ့့.မွာၿငင္းပယ္စရာမရွိေပမဲ့က်ြန္မရဲ့သတ္မွတ္ခ်က္ေဘာင္မ၀င္တဲ့သူ့.
ကိုစိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။
သူကေတာ့ေတြ.ေတြ.ခ်င္းရင္ခုန္သြားပံုရပါတယ္။
တပတ္တခါစာမွန္မွန္ေရးသလိုဖုန္းလည္းမၾကာခဏဆက္တတ္ပါတယ္။
သူ့စာေတြကိုက်ြန္မအေရးမထားခဲ့ပါဘူး၊
သူ့ဖုန္းကိုလည္းေၿပာခ်င္မွေၿပာတာပါ။က်ြန္မသူ့ကိုမေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေၾကာင္းၿပတ္ၿပတ္
သားသားေၿပာေပမဲ့သူလက္မေလ်ွာ့ပါဘူး။
တတိယႏွစ္ၿပီးေတာ့သူရန္ကုန္ကိုခဏၿပန္လာပါတယ္။
ေက်ာင္းမၿပန္မီတရက္ညေနခင္းမွာႏွင္းဆီပန္းေတြတေပြ့ၾကီးနဲ့လာႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။
က်ြန္မသူ့ကိုစိတ္မ၀င္စားလည္းသူကေတာ့ဆက္ခ်စ္ေနမွာဘဲလို့ေၿပာပါတယ္။
ဆက္ၿပီးသံေယာဇဥ္ေတြတြယ္ၿပီးမခံစားေစခ်င္တာေၾကာင့္အၿပတ္ၿငင္းဖို့သူ့မ်က္ႏွာကို
ၿဖတ္ကနဲၾကည့္လိုက္စဥ္သူ့ရဲ့ေမ်ွာ္လင့္ေနတဲ့မ်က္၀န္းညိဳညိဳေတြနဲ့ခဏေလး
ဆံုလိုက္ခ်ိန္မွာဘဲ...
က်ြန္မရင္ခုန္မိပါတယ္။
ၿငင္းပယ္တဲ့စကားကိုေၿပာရမဲ့အစားကေယာင္ကတန္းနဲ့စဥ္းစားပါရေစလို့ဘာလို့
မ်ားေၿပာမိသလဲကိုယ့္ကိုကိုယ္နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
သူေက်ာင္းၿပန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့သူ့မ်က္၀န္းညိဳေတြြကိုခဏခဏသတိရ
ေနမိပါတယ္။အေ၀းကစာေတြေမ်ွာ္တတ္လာပါၿပီ။
သူဆက္လာမဲ့ဖုန္းသံကိုလည္းေမ်ွာ္လင့္တၾကီးေစာင့္ေနတတ္ပါၿပီ။
မိုးေတြညိဳ့ရင္လည္းလြမ္းသလိုလိုေဆြးသလိုလိုၿဖစ္ေနတတ္ပါၿပီ။
အခ်စ္ဆိုတာေ၀းတာနီးတာနဲ့မဆိုင္သလိုသတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ့ေဘာင္ခတ္သတ္မွတ္
လို့မရဘူးဆိုတာက်ြန္မနားလည္လိုက္ပါတယ္။
မခ်စ္ဖို့ဦးေႏွာက္ကၿငင္းပယ္ေနခ်ိန္မွာဘဲအခ်စ္ဆိုတဲ့အရာဟာႏွလံုးသားထဲမွာ
ေနရာယူၿပီးၿဖစ္ေနပါတယ္။
ေသခ်ာတာကေတာ့က်ြန္မသူ့ကိုခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာပါဘဲ။

ေရးေနက်မဟုတ္တဲ့အခ်စ္အေၾကာင္းကိုညီမေလးblackroze တက္ဂ္ထားလို့
ၾကိဳးစားေရးလိုက္ပါတယ္။
ဘ၀အေမာေတြၾကားမွာရင့္က်က္မွဳနဲ့အရြယ္ေၾကာင့္ရင္မခုန္ႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့
ပထမဆံုးရင္ခုန္တာေလးကိုေတာ့စဥ္းစားမိတိုင္းေႏြးေထြးေနဆဲပါ။

ႏိုင္ငံတကာအစားအေသာက္ပဲြေတာ္

အီသီယိုးပီးယားေကာ္ဖီ၊ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္နဲ့တဲြေသာက္ရတယ္ဆိုပဲ
ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သူအီသီယိုးပီးယားသူရဲ့အၿပံဳး

မမကိုယ္တိုင္က
ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကလည္းအားက်မခံ
တရုတ္မေလးလည္းအိႏၵိယအစာၾကိဳက္ပါတယ္



ေမလ၁ရက္ေန့တိုင္းက်ြန္မေနတဲ့ၿမိဳ့Machabeng International College
ရဲ့ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာႏိုင္ငံတကာအစားအေသာက္ပဲြေတာ္ကိုက်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။
ႏုိင္ငံတကာဆိုေပမဲ့အိႏၵိယ၊ဘဂၤလာေဒ့ခ်္၊ပါကစၥတန္၊နီေပါနဲ့သီရိလကၤာဆိုင္ေတြဘဲ
မ်ားပါတယ္။
ဒီႏွစ္ေတာ့နီေပါနဲ့သီရိလကၤာဆိုင္ေတြမေတြ့ပါဘူး။
အိႏၵိယဆိုင္ေတြမွာဒန္ေပါက္၊ခ်ပါတီ၊ပူရီ၊ကုလားပဲသုတ္၊မလိုင္လံုး၊ဂ်ေလဘီ၊
စာကေလးခ်ီး၊စမူစာ၊ကုလားမုန့္အခ်ိဳေတြအၿပင္က်ြန္မမသိတ၊ဲ့မစားဘူးတဲ့အစားအစာ
ေတြေရာင္းပါတယ္။
UNကဖြင့္တဲ့ကိတ္မုန့္၊ ပါမု့န္နဲ့ကြတ္ကီးဆိုင္လည္းေတြ့ပါတယ္။
ဖိလစ္ပိုင္နဲ့ေမာေရးရွပ္ဆိုင္ကၾကက္ကင္၀က္သားကင္ကေတာ့ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းပါတယ္။
အစားအေသာက္ဆိုင္ေတြအၿပင္အက်ီၤအ၀တ္အစားေရာင္တဲ့ဆိုင္ေတြနဲ့လက္ေကာက္၊ဆဲြၾကိဳး၊ပုတီး၊လက္စြပ္
ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြလည္းရွိပါတယ္။
ၾကက္ေၿခနီအသင္းကလာဖြင့္တဲ့တဲမွာေတာ့ေစတနာရွင္မ်ားေသြးလွဴဒါန္း
ႏိုင္ၾကပါတယ္။
ပဲြေတာ္၀င္ခေပးထားတဲလက္မွတ္ၿဖတ္ပိုင္းကနံပါတ္ေတြကိုလည္း၂နာရီၿခား
တခါကံစမ္းမဲေဖါက္ေပးပါတယ္။
ၿမိဳ့ဆင္ေၿခဖုန္းအထက္တန္းေက်ာင္းကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြပါ၀င္တဲ့
အဆိုအကအဖဲြ့ကလည္းသူတို့ရဲ့ရိုးရာအကနဲ့ေဖ်ာ္ေၿဖၾကပါတယ္။
အရင္ႏွစ္ေတြကတခါမွမဖြင့္ဘူးတဲ့အီသီယိုးပီးယားရိုးရာစားေသာက္ဆိုင္က
ေတာ့ပဲြေတာ္လာလူအမ်ားရဲ့စိတ္၀င္စားမွဳအရဆံုးဆိုင္ပါ။
အာရွသားေတြေရာလူၿဖဴေတြပါသူတို့ရဲ့အစာကိုၿမီးစမ္းၾကည့္ပါတယ္။
ဟင္းအႏွစ္မ်ားမ်ားနဲ့ဆီၿပန္ခ်က္ထားတဲ့ဆိတ္သားဟင္း၊ၾကက္ဥအလံုးလိုက္
ၿပဳတ္ၿပီးၾကက္သားနဲ့ၿငဳတ္သီးနဲ့ဆီၿပန္၊မုန္ညင္းနဲ့သိုးသားေရာေၾကာ္တဲ့ဟင္း။
ပဲႏွပ္၊ပဲသီးေၾကာ္၊ခ်ိစ္ေမႊအစပ္နဲ့အခ်ိဳ၊အၿခားတို့တို့တိတိဟင္း၁၀မ်ိဳးေလာက္
နဲ့တိုရွည္လိုလိုေပါက္စီလိုလိုလက္သီးဆုတ္ေလာက္ရွိတဲ့မုန့္လိတ္နဲ့စားရတာပါ။
ေဖါ့ဗူးတစ္ဗူးကိုရမ္၃၀(၄ေဒၚလာ)ေပးရပါတယ္။
မစားဘူးတဲ့အစာမို့က်ြန္မလဲစားၾကည့္ပါတယ္။
အရသာမဆိုးလွေပမဲ့မၾကိဳက္ပါ။
ဒါ့အၿပင္အီသီယိုးပီးယားေကာ္ဖီကိုလည္းေသာက္ၾကည့္ပါေသးတယ္။
ေရေႏြးၾကမ္းပုဂံနဲ့ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၅ရမ္(၀.ရ၅ေဒၚလာ)ပါ။
ဆိုင္ရွင္ေၿပာၿပခ်က္အရသူတို့ႏိုင္ငံကထြက္တဲ့ေကာ္ဖီေစ့ကိုေလွာ္အမွဳန့္ၾကိတ္
ၿပီးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေဖ်ာ္တာလို့ဆိုပါတယ္။
အခ်ိဳၾကိဳက္သူကသၾကားထည့္၊အခ်ိဳမၾကိဳက္သူေတြကသၾကားမပါဘဲေသာက္တဲ့
ႏြားႏို့၊ႏို့ဆီမပါတဲ့ခ်စ္ေကာင္းရဲ့ဘလက္ေကာ္ဖီခါးခါးေလးပါ။
ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ပုဂံေလးခ်ထားေပးၿပီးေကာ္ဖီနဲ့တဲြစားပါလို့ဆိုင္ရွင္က
ေၿပာပါတယ္။
အကၾကည့္လိုက္ကြင္းထဲပတ္လိုက္၊မုန့္၀ယ္စားလိုက္နဲ့ေန့လည္၂နာရီေလာက္မွာေတာ့
ဗိုက္လည္းတင္းေမာလည္းေမာေၿခလည္းေညာင္းၿပီမို့အိမ္ကိုၿပန္လာခဲ့ပါတယ္။
ကံစမ္းမဲကေတာ့ထံုးစံအတိုင္းမေပါက္ပါဘူးရွင္။

စားေသာက္ဆိုင္မွာ

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအေပါင္းနဲ့ၿပည့္စံုတဲ့မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါရွင္။
ႈInternetမေကာင္းတာရယ္၊က်န္းမာေရးမေကာင္းတာရယ္ေၾကာင့္
အသစ္မတင္ၿဖစ္တာခြင့္လႊတ္ပါ။
ႏွစ္သစ္ကူးမွာက်ြန္မတို့ၿမန္မာေတြစုၿပီးဆိုင္မွာသြားစားၾကပါတယ္။
ၾကက္၊၀က္နံရိုး၊၀က္ေပါင္၊ငါး၊အမဲ၊ဆိတ္၊သိုးစတဲ့အသားကင္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ပါ။
ဘာဂါနဲ့အေအးမ်ိဳးစုံလည္းရပါတယ္။
ဆိုင္အခင္းအက်င္းေကာင္းၿပီး၊အစားအေသာက္ေတြအရသာရွိတာတင္မက
၀န္ေဆာင္မွဳလည္းေကာင္းပါတယ္။၀န္ထမ္းေတြကလည္းၿပံဳးရႊင္ေဖၚေရြၿပီး
ဆက္ဆံေရးေကာင္းလို့ဒီနုိင္ငံမွာနာမည္ရတဲ့အၿပင္အၿခားအာဖရိကႏိုင္ငံေတြ
မွာဆိုင္ခဲြေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။
က်ြန္မတို့စားေနရင္းတိုးတိုးၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလးဖြင့္ထားတဲ့သီခ်င္းသံကေနၿမဴးၾကြ
က်ယ္ေလာင္တဲ့သီခ်င္းသံရုတ္တရက္ေၿပာင္းသြားၿပီးစားပြဲထိုး၀န္ထမ္းေလးေတြ
ေရာမီးဖိုေနာက္မွာအသားကင္ေနတဲ၀န္ထမ္းေတြေရာေငြသိမ္းေကာင္တာက
၀န္ထမ္းေတြေရာအားလံုးေၿပးထြက္လာၿပီးစားပဲြေတြၾကားကမင္းလမ္းနဲ့ေနရာလြတ္
ေတြမွာအသီးသီးေနရာယူၿပီးေတးသြားနဲ့အတူလက္ခုတ္တီးၿပီးညီညီညာညာကၾက
ပါတယ္။
သီခ်င္းကဘာသီခ်င္းမွန္းမသိေပမဲ့အင္မတန္ၿမဴးပါတယ္။
ကကြက္ေတြကလည္းလက္ခုတ္တီး၊ေၿခေၿမွာက္လက္ေၿမွာက္ဘယ္လွည့္ညာလွည့္
ခက္ခက္ခဲခဲမဟုတ္ပါ။
ဆိုင္းသံၾကားရင္ကခ်င္တဲ့စားတဲ့သူတခ်ိဳ့ကလည္းေပ်ာ္လာၿပီးသူတို့အားလံုးနဲ့အတူ
လိုက္ကၾကပါတယ္။
၁၀မိနစ္ေလာက္ကၿပီးသီခ်င္းဆံုးေတာ့မွကိုယ္တာ၀န္က်ရာေနရာကိုၿပန္ၿပီးအလုပ္ဆက္
လုပ္ၾကပါတယ္။
၀န္ထမ္းေတြၾကည့္ရတာၿငီးေငြ့မွဳနဲ့စိတ္တင္းၾကပ္မွဳေတြေလ်ာ့ၿပီးလန္းဆန္းသြားပံု
ရပါတယ္။
၂နာရီ၊၃နာရီၿခားတခါကၾကေၾကာင္း၀န္ထမ္းတဦးကေၿပာၿပပါတယ္။
အားရပါးရခုန္ေပါက္ကၿပီးေနာက္အေၿပာင္းအလဲၿဖစ္ၿပီးစိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္း
လာတာမို့၀န္ေဆာင္မွဳေကာင္းေကာင္းပိုေပးႏိုင္ၾကမွာပါ။
စားတဲ့သူေတြေရာ၀န္ထမ္းေတြေရာေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ေကာင္းမြန္တဲ့နည္းေလးကို
တင္ၿပလိုက္ရပါတယ္။

အားနာလိုက္တာ...

ကြ်န္မတို့ၿမန္မာေတြဟာအလြန္အားနာတတ္ၾကသူေတြပါ။တခုခုအကူအညီေတာင္း
ရင္လည္းကူညီႏိုင္တဲ့ကိစၥဆိုရင္မၿငင္းတတ္ဘဲအင္တိုက္အားတိုက္ကူညီေလ့ရွိပါတယ္။
အားနာတတ္တဲ့အားနည္းခ်က္ကိုတစ္ခ်ိဳ့လူေတြကအခြင့္ေကာင္းယူၿပီးအခြင့္အေရးယူ
တာက္ုခံၾကရပါတယ္။က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ဟာအခန္းေပါင္း၄၅ခန္းရွိၿပီး၁၅ခန္းကၿမန္မာ၊
က်ဴးဘား၊ဖိလစ္ပိုင္၊တရုတ္နဲ့ဒီႏိုင္ငံကအမဲေတြေနၿပီးက်န္အခန္းေတြကေတာ့အိႏၵိယ၊
ဘဂၤလာေဒ့ခ်္၊ပါကစၥတန္၊နိေပါတို့ကလာတဲ့ကုလားေတြေနၾကပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္က်ြန္မတို့ရဲ့အိမ္နီးခ်င္းေတြဟာကုလားေတြၿဖစ္ပါတယ္။
တခ်ိဳ့ကယဥ္ေက်းမွဳရွိၿပီးနားလည္သိတတ္ၾကေပမဲ့တခ်ိဳ့ကေတာ့စိတ္ဓာတ္သိမ္ဖ်င္းၿပီး
စီးပိုးၾကပါတယ္။

ၿမန္မာဆရာ၀န္မမလွဟာေအာက္ဆံုးအထပ္မွာေနသူပါ။
တခုေသာည၉နာရီခဲြေလာက္မွာအေပၚဆံုးထပ္ကကုလားမုတ္ဆိတ္တံခါးလာေခါက္
ပါတယ္။သူ့မိန္းမေနမေကာင္းလို့ဆရာ၀န္လာပင့္တာပါ။
ညနက္ေနၿပီမို့လူနာကိုေခၚခဲ့ပါေၿပာေတာ့လံုး၀မထႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းနဲ့သူ့မိန္းမသာတခုခု
ၿဖစ္သြားရင္ခေလး၃ေယာက္နဲ့သူဒုကၡၿဖစ္ေတာ့မယ္ကူညီပါဆိုၿပီးမ်က္ႏွာငယ္နဲ့
ေၿပာေတာ့နဂိုကမွသနားတတ္တဲ့မမလွကေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္နဲ့နားက်ပ္ေလးဆဲြၿပီး
အေပၚထပ္ကိုလိုက္သြားပါတယ္။
သူတို့အခန္းေရာက္ေတာ့လံုး၀မထႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့လူနာကအိမ္မွာမရွိပါဘူး။
မမလွကိုခဏထိုင္ပါအံုးဆိုၿပီးလူနာကိုသြားေခၚပါတယ္။လူနာကုလားမက၂ခန္းေက်ာ္
အိမ္ကခေလးခါးထစ္ခြင္ခ်ီၿပီးထြက္လာပါတယ္။ေနမေကာင္းတဲ့ပံုလည္းမရွိ၊
ေရာက္လက္စနဲ့မထူးေတာ့ဘူးဆိုၿပီးေသြးေပါင္ခ်ိန္၊စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့လည္းအားလံုးအေကာင္း။
ေအာင့္သက္သက္နဲ့ၿပန္လာၿပီးဒီအေၾကာင္းက်ြန္မတို့ကိုေၿပာၿပပါတယ္။
တကယ္ေနမေကာင္းတဲ့အိမ္နီးခ်င္းကိုလိုက္ၾကည့္ၿပီးကုသေပးရတာအပမ္းမၾကီးေပမဲ့
လူလည္က်တာေတာ့ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲေလ။
က်ြန္မတို့လည္းေနာက္တခါေခၚရင္မလိုက္နဲ့လို့ေၿမွာက္ေပးၾကပါတယ္။
ေနာက္၁လေလာက္ေနေတာ့ည၁၀နာရီေလာက္လာေခၚၿပန္ပါတယ္။
ဒီတခါေတာ့မမလွနပ္သြားပါၿပီ။ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္ကို္နယ္ကမိတ္ေဆြယူသြား
ၿပီမို့မရွိေတာ့ေၾကာင္း။နားက်ပ္လည္းေဆးရုံမွာက်န္ခဲ့လို့လိုက္ၾကည့္မေပးနုိင္ေၾကာင္း၊
တၿခားအခန္းကဆရာ၀န္သြားေခၚၾကည့္။မရရင္ေတာ့ေဆးရံုသာေခၚသြားေပေတာ့လို့
ေၿပာလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွက်ြန္မေဘးခန္းကကုလားမနဲ့စကားစပ္မိရင္းမုတ္ဆိတ္တို့
လင္မယားအေၾကာင္းသိရပါတယ္။
မုတ္ဆိတ္ကသူ့ထက္အသက္၂၀ေလာက္ငယ္တဲ့မိန္းမကိုယူထားၿပီးသူ့မိန္းမကို
အင္မတန္အလိုလိုက္ဆိုဘဲ။လင္မယားခဏခဏရန္ၿဖစ္ၿပီးရန္ၿဖစ္ၿပီဆိုရင္သူ့မိန္းမက
ရင္တုန္၊ေသြးတက္၊မူးလဲ၊ေရာဂါၿပၿပီးမူလက်ီလုပ္ေတာ့တာပါ။
မုတ္ဆိတ္တို့လင္မယားအခ်စ္စမ္းပဲြမွာဘုမသိဘမသိနဲ့မမလွၾကီးခံလိုက္ရတာပါ။

အလုပ္လာလုပ္တဲ့ၿမန္မာေတြထဲမွာမိုးေလးဟာအသက္အငယ္ဆံုးပါ။ရုိးၿပီးအလြန္အားနာ
တတ္သူပါ။တေန့မွာသူနဲ့စက္ရံုတစ္ခုထဲအတူအလုပ္လုပ္တဲ့ကုလားမသူ့အိမ္ကိုလာလည္
ပါတယ္။ဒီကုလားမဟာမိုးေလးထက္အရင္ေရာက္ၿပီးလခလည္းမိုးေလးထက္ပိုရသူပါ။
အေတာင္းအရမ္းအေခ်းအငွားထူၿပီးလူလည္က်လို့အလုပ္မွာလည္းနာမည္ၾကီးပါ။
သူမ်ားကားၾကံဳလိုက္ပါရေစဆိုၿပီးလိုက္လာၿပီးကားေပၚေရာက္မွလမ္းမၾကံဳတဲ့ေနရာကို
အတင္းလိုက္ပို့ခိုင္းတတ္သူလည္းၿဖစ္ပါတယ္။
မိုးေလးအခန္းထဲကအ၀တ္ေလ်ွာ္စက္အေဟာင္းေလးၿမင္သြားၿပီးသူ့အ၀တ္ေတြလာ
ေလ်ွာ္ပါရေစသိပ္မမ်ားပါဘူးဆိုပါတယ္။အားနာတတ္တဲ့မိုးေလးကခြင့္ၿပဳလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ေန့မွာၿခင္းၾကီး၂ၿခင္းနဲ့အၿပည့္ေစာင္ေတြအိပ္ရာခင္းေတြပါမက်န္ယူခ်လာတဲ့
ကုလားမကိုၾကည့္ရင္းမိုးေလးမ်က္လံုးၿပဴးေနပါတယ္။
အားနာမွဳရဲ့ေနာက္ဆက္တဲြကေတာ့မိုးေလးရဲ့ေရနဲ့လ်ွပ္စစ္သံုးၿပီး၃ခါေလာက္လွည့္သြား
တဲ့အၿပင္ဆပ္ၿပာမွဳန့္ကုန္သြားတယ္ဆိုလို့ဆပ္ၿပာမွဳန့္ပါစိုက္လိုက္ရပါေသးတယ္။
ေနရာတကာမွာအားနာတတ္တာမေကာင္းေၾကာင္း။မသိတတ္သူကိုေၿဗာင္ေၿပာၿပီး
ၿငင္းသင့္ေၾကာင္း၊၁နာရီေလာက္လက္ခ်ာရုိက္လိုက္ပါတယ္။

သူမ်ားေတြကိုအားမနာဖို့ေၿမွာက္ေပးၿပီးဆရာၾကီးလုပ္တဲ့က်ြန္မအလွည့္ေရာက္လာပါၿပီ။
က်ြန္မနဲ့၃ခန္းေက်ာ္မွာလြန္ခဲ့တဲ့၁လေလာက္ကမွေၿပာင္းလာတဲ့ကုလားမိသားစုရွိ
ပါတယ္။ခေလး၃ေယာက္ပါပါတယ္။လမ္းေတြ့ရင္ႏွဳတ္ဆက္ၿပံဳးၿပရံုကလဲြလို့စကားေတာင္
၃၊၄ခြန္းၿပည့္ေအာင္မေၿပာဘူးပါ။
တေန့မွာသူ့အိမ္ကအိမ္ေဖၚမေလးလႊတ္ၿပီးကုလားမကထီးခဏငွားပါတယ္။
လက္လြယ္တဲ့က်ြန္မငွားလိုက္ပါတယ္။ေနာက္ရက္မွၿပန္ရပါတယ္။
၂ရက္၃ရက္ေနေတာ့ၾကက္သြန္ၿဖဴလာေခ်းၿပန္ပါတယ္။ဒီမွာၾကက္သြန္ၿဖဴကေစ်းၾကီး
ပါတယ္။
အမႊာေတြနဲ့ဥၾကီးတစ္ဥကိုေဒၚလာ၀က္ေလာက္ေပးရပါတယ္။
အိမ္နီးခ်င္းဆိုတဲ့အားနာစိတ္နဲ့ေပးလိုက္ပါတယ္။ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးၿပန္မေပးပါ။
က်ြန္မအခန္းကေပၚထပ္မွာမို့ၿခံ၀န္းထဲကအ၀တ္တန္းေတြကိုအၿမဲေအာက္ဆင္းမလွမ္းၿဖစ္
ေတာ့၀ရံတာမွာထုတ္လွမ္းႏိုင္တဲ့ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစတီးအ၀တ္တန္းေလး၀ယ္ထားပါတယ္။
မကုလားမကအဲဒီအ၀တ္တန္းကိုမ်က္ေစ့က်ေတာ္မူပါတယ္။
ခဏခဏလာငွားပါတယ္။က်ြန္မကတေနကုန္အလုပ္သြားရသူမို့အားတဲ့အခ်ိန္ေလး
အ၀တ္ေလ်ွာ္ဖြတ္လွမ္းရသူမို့မငွားပါ။ၿပီးေတာ့သူ့အေခ်းအငွားထူၿပီးဇတ္ရွဳတ္တာ
လည္းမၾကိဳက္လို့ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနခ်င္တာလဲပါပါတယ္။ဒါလည္းအမွတ္မရွိ
စေနတစ္ရက္မွာထပ္လာငွားၿပန္ပါတယ္။
၄၊၅ခါလာငွားၿပီးတခါမွမေပးလိုက္ေတာ့အားနာတဲ့စိတ္ကေလးကေခါင္းၿပဴလာပါတယ္။
တခါေလာက္ေပးလိုက္ပါမယ္ေလ။ငါလည္းေလာေလာဆယ္ဆယ္လွမ္းစရာမွမရွိတာ
ဆိုၿပီးေပးလိုက္ပါတယ္။
ၿပန္လာေပးႏိုးေစာင့္ရင္း၃ရက္သာၾကာေရာလာမေပးပါ။သူ့ကေလးအ၀တ္ေတြေတာ့
ေန့တိုင္းထုတ္လွမ္းေနတာၿမင္ပါတယ္။ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္ေတာင္းရမွာ၀န္ေလး
ေနပါတယ္။
အသိရွိရွိလာေပးမလားေစာင့္ရင္းမလာေတာ့၄ရက္ေၿမာက္ေန့မွာသြားေတာင္းရပါေတာ့တယ္။
ကုလားမကမ်က္နွာတင္းတင္းနဲ့ခဏေနအုန္းဆိုၿပီးအ၀တ္တန္းကသူ့ကေလးအ၀တ္ေတြ
ကိုေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးရုတ္ၿပီးအထဲ၀င္သြားပါတယ္။သူမ်ားပစၥည္းငွားၿပီးေက်းဇူးတင္
ေၾကာင္းေၿပာဖို့ေနေနသာသာရန္ေတြ့အလႊတ္မခံရတာကံေကာင္း..။
အားနာသူၾကီးက်ြန္မကိုယ့္အ၀တ္တန္းေလးကိုယ္မၿပီးအိမ္ၿပန္သယ္လာရပါတယ္။
ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွလက္မလြယ္ဖို့၊ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားလည္းမရွိတဲ့တစိမ္းေတြကို
အလကားေနရင္းအားမနာဖို့သင္ခန္းစာေကာင္းေကာင္းရသြားပါၿပီရွင္။

ကြ်န္မမွာမိန္းမသား(၂ )

သူတို့အမ်ိဳးသမီးေတြဟာမုဆိုးမဘ၀ေရာက္တာေတာင္ကိုယ့္စိတ္နဲ့ကို့ကိုယ္မေနႏိုင္
ၾကရွာပါဘူး။
မုဆိုးမအမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာေသဆံုးသူလင္ေယာက်ၤားရ့ဲမိဘေဆြမ်ိဳးေတြ
ခ်ယ္လွယ္မွဳေအာက္ကမလြတ္ႏိုင္ၿပန္ဘူး။
ကေလးေတြနဲ့က်န္ခဲ့တဲ့မုဆိုးမကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို့လိုတယ္လို့ေယာက်ၤားဘက္က
အမ်ိဳးေတြကဆးံုၿဖတ္ရင္ေယာက်ၤားရဲ့ညီအကိုေတြထဲကၿဖစ္ၿဖစ္၊အမ်ိဳးထဲကၿဖစ္ၿဖစ္
ၿပန္လက္ဆက္ရပါတယ္။မုဆိုးမဟာေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳလိုသည္ၿဖစ္ေစ၊မၿပဳလို
သည္ၿဖစ္ေစ၊သူတို့ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့လူကိုႏွစ္သက္သည္ၿဖစ္ေစ၊မႏွစ္သက္သည္ၿဖစ္ေစ၊ ္ၿၿငင္းပယ္ခြင့္မရွိပါဘူး။ေနာက္အိမ္ေထာင္ကတရား၀င္လက္ထပ္ယူခ်င္မွယူတာပါ။
ဒါထက္ဆိုးတာကေနာက္ၿပဳတဲ့အိမ္ေထာင္ဖက္မွာမိန္းမနဲ့သားၾကီးသမီးၾကီးေတြ
ရွိေနတတ္တာပါဘဲ။
ဒါေၾကာင့္လဲေနာက္ၿပဳတဲ့အိမ္ေထာင္ဖက္ကမိန္းမထက္ေစာေသခဲ့ရင္အသုဘမွာ
အရင္မိန္းမေနာက္မိန္းမအရင္ကေလးေနာက္ကေလးနဲ့ဇယားေတြရွဳတ္ေတာ့တာပါ။
ေသဆံုးသူဟာပိုက္ဆံရွိရင္ပိုဆိုးပါတယ္။
တခါတရံေသၿပီးမွဘယ္တုန္းကယူထားမွန္းမသိတဲ့မိန္းမနဲ့ေမြးထားတယ္ဆိုၿပီး
ကေလးေတြေရာက္လာၿပီးအေမြေတာင္းလို့စကားေတြမ်ားၿပီးၿပသနာတက္တတ္
ပါေသးတယ္။
က်ြန္မသူငယ္ခ်င္းဒီႏိုင္ငံသူကလည္းရင္ဖြင့္ၿပန္ပါတယ္။
သူတို့မွာေမာင္ႏွမ၅ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူအသက္၁၀ႏွစ္မွာသူ့အေဖရဲ့အထက္ကအစ္ကိုသူ့ဦးေလးဆံုးပါတယ္။
သူ့အေဖကညီအကို၄ေယာက္မွာအငယ္ဆံုးပါ။
ကေလး၄ေယာက္နဲ့က်န္ခဲ့တဲ့မရီးကိုေဆြမ်ိဳးေတြကသူ့အေဖကိုေစာင့္ေရွာက္ခိုင္းပါတယ္။
မရီးကိုသြားေစာင့္ေရွာက္ရင္းတပတ္၃၊၄ရက္ၿပန္လာလိုက္၊၂ရက္ၿပန္လာလိုက္နဲ့ေနာက္
ဆံုးအိမ္ကိုလံုး၀ၿပန္မလာေတာ့ပါ။
မရီးကိုေစာင့္ေရွာက္ရင္းကေလး၄ေယာက္ထပ္ရတာမို့သူတို့မွာေမာင္ႏွမတ၀မ္းကဲြ၊
ဖေအတူမေအကဲြ၁၃ေယာက္ရွိပါတယ္တဲ့။
သူ့အေဖဟာေသတဲ့အထိမရီးနဲ့ဘဲအတူေနၿပီးသူတို့မိသားစုဆီကိုေတာ့ဧည့္သြားဧည့္လာ
ခဏတၿဖဳတ္သာလာလည္ပါတယ္။သူ့အေဖေသေတာ့မရီးကသူနဲ့တရား၀င္လက္ထပ္
ထားတာမဟုတ္လို့အေလာင္းကိုသူငယ္ခ်င္းအေမဆီကိုပို့လိုက္ပါတယ္။
(သူတို့ဆီမွာအသုဘစရိတ္အလြန္ၾကီးပါတယ္။)
သူ့အေမကလည္း၁၅ႏွစ္ေလာက္ၿပစ္ထားတဲ့ေယာက်ၤားကိုေသမွသူ့ဆီပို့ရေကာင္းလား
ဆိုၿပီးစိတ္နာနာနဲ့မရီးဆီၿပန္ပို့ပါတယ္။
အေလာင္းကိုဟိုပို့ဒီပို့နဲ့ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္တဲ့သမီးၾကီးၿဖစ္သူသူငယ္ခ်င္းကသၿဂိဳလ္ေပး
လိုက္ရပါတယ္။
ကြ်န္မကဒီလိုအမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးေတြနည္းပါးၿပီးစိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါႏိုင္တဲ့
ဓေလ့ထံုးစံေတြကိုေၾကာက္ၿပီးအိမ္ေထာင္မၿပဳဘဲအပ်ိဳၾကီးလုပ္တဲ့သူေတြေရာမရွိဘူး
လားလို့စပ္စုမိေတာ့...သူတို့ႏိုင္ငံမွာအိမ္ေထာင္ကဲံြ၊တခုလပ္၊boy friendနဲ့ကဲြ
တဲ့သူေတြ။single motherေတြဘဲရွိၿပီးအပ်ိဳစင္အပ်ိဳၾကီးေတြလံုး၀မရွိေၾကာင္း
ပါတဲ့။

က်ြန္မမွာမိန္းမသား(၁)

ဒီႏုိင္ငံသူလုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မမမ်ားနဲ့စကားလက္ဆံုက်ရင္းသူတို့ႏိုင္ငံရဲ့ဓေလ့နဲ့
အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ဘ၀ကိုတေစ့တေစာင္းေလ့လာမိပါတယ္။
ဒီကအမ်ားစုအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ဘ၀ဟာအခြင့္အေရးေတြနည္းပါးလြန္းၿပီးသနား
စရာအလြန္ေကာင္းပါတယ္။
အိမ္ေထာင္က်ၿပီဆိုရင္မိန္းမရဲ့တာ၀န္ဟာလင္ေယာက်ၤားကိုခ်က္ၿပဳတ္ေက်ြးေမြး
ၿပဳစုဖို့နဲ့သားသမီးေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို့ပါ။အိမ္စားရိတ္နဲ့သားသမီးေတြေက်ာင္း
စားရိတ္မေလာက္ငရင္ဒီတာ၀န္ေတြအၿပင္ရရာက်ပန္းအလုပ္ပါထြက္လုပ္ၾကရပါ
ေသးတယ္။လင္ေယာက်ၤားဟာမိသားစုကိုရွာေဖြေက်ြးသည္ၿဖစ္ေစ၊မေက်ြးသည္ၿဖစ္ေစ၊
သစၥာရွိသည္ၿဖစ္ေစ၊သစၥာမဲ့သည္ၿဖစ္ေစ၊ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုးသူဟာအိမ္ရဲ့အရွင္
သခင္ပါ။မိန္းမလုပ္သူကေယာက်ၤားဘယ္သြားမယ္၊ဘာလုပ္မယ္၊ဘယ္အခ်ိန္ၿပန္လာ
မယ္၊ဆိုတာေမးပိုင္ခြင့္မရွိပါဘူး။ေယာကၤ်ားကလဲအေရးတယူေၿပာေလ့မရွိပါ။
သူတို့စိတ္ၾကိဳက္လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားလာေနႏိုင္ၾကပါတယ္။
မိန္းမကေစာဒဂတက္လို့မရပါ။
သားသမီးေတြေမြးလာေတာ့လည္းၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့မိခင္ကသားသမီးကိစၥအ၀၀
ကိုဆံုးၿဖတ္လို့မရပါ။ဖခင္နဲ့ဖခင္ဖက္ကမိဘေဆြမ်ိဳးေတြကသာဆံုးၿဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ပိုဆိုးတာကသူတို့ဓေလ့အရေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ဟာမိန္းမတစ္ေယာက္မက
ယူႏိုင္တာပါ။
ေနာက္မိန္းမယူတာမယားၾကီးက၀င္ၿပီးတားခြင့္စြက္ဖက္ခြင့္မရိွပါ။
ဒီ့အၿပင္သမီးရည္းစားမကလင္မယားမက်(သူတို့အေခၚညာစီး)လို့ေခၚတဲ့မီးငယ္ေလးေတြ
လည္းရွိၾကပါေသးတယ္။
တစ္ခါတရံေယာက်ၤားကခရီးထြက္မယ္ဆိုၿပီးအိမ္ကမိန္းမကအ၀တ္အစားေတြထည့္ၿပင္ဆင္ေပးၿပီးတကယ္ကခရီးထြက္တာမဟုတ္ဘဲဟိုဘက္ရပ္ကြက္ကညာစီးအိမ္မွာ၁ပတ္၊
၂ပတ္သြားေနေနတာပါ။
မိန္းမကပတ္၀န္းက်င္ေၿပာစကားအရအၿဖစ္မွန္ကိုသိေပမဲ့ကေလးေတြကိုအသိေပးေလ့
မရွိပါ။
၂ပတ္ေလာက္ေနမွအိတ္ဆဲြၿပီးၿပန္လာတဲ့ေယာက်ၤားကိုတကယ့္ခရီးကၿပန္လာသလို
မသိ္ဟန္ေဆာင္ၿပီးခရီးဦးၾကိဳၿပဳရတဲ့ရတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ရင္ထဲကနာက်င္မွဳကို
မွ်ေ၀ခံစားမိပါတယ္။
အခ်ိဳံ့ေယာက်ၤားမ်ားက်ေတာ့လည္းရတဲ့လစာမိန္းမကိုမေပးဘဲမိသားစုစားဖို့တစ္လစာ
၀ယ္ခ်မ္းေပးၿပီးက်န္တာအရက္ေသာက္၊မီးငယ္ေလးကိုေပးတတ္ပါတယ္။
မမတို့ကလစာလံုး၀မေပးဘဲသူတို့ဟာသူတို့သံုးၿဖန္းၿပီးမိန္းမလုပ္စာကိုအရက္ေသာက္ဖို့ႏိွပ္စက္ေတာင္းတတ္တဲ့ေယာက်ၤားေတြထက္စာရင္ဒီလိုမိသားစုတြက္တစ္လစာ၀ယ္ခ်မ္း
ေပးတဲ့သူဟာသူတို့တြက္လင္ေကာင္းသားေကာင္းဆိုဘဲ။
က်ြန္မကေငြလည္းမအပ္၊မိသားစုလည္းေလာက္ငေအာင္ရွာမေက်ြးအငယ္ကလည္းထားေသးဆိုေတာ့ဘာလို့ဆက္ေပါင္းေနလဲ၊ကြာၿပစ္ပါလားလို့ခ်ြန္တြန္းလုပ္ေတာ့လင္မယား
ကြာရင္မိန္းမရဲ့မိဘအိမ္ကိုၿပန္ပို့ခံရပါတယ္။
ကေလးေတြကေတာ့ေယာက်ၤားဘက္ကယူထားတတ္ပါတယ္။
သူတို့ထံုးတမ္းစဥ္လာအရေယာက်ၤားရၿပီးသမီးကိုၾကာရွည္လက္ခံထားေလ့မရွိဘဲ
ေယာက်ၤားထံၿပန္ပို့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ေယာက်ၤားကၿပန္လက္မခံရင္ေနစရာလည္းမရွိ၊
သားသမီးေတြနဲ့လည္းကဲြၾကရတာမို့ပိုဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။
သူတို့ဆီကေယာက်ၤားေတြအားလံုးလိုလိုကဒီပုတ္ထဲကဒီပဲေတြဘဲမို့ကဲြကြာဖို့၊
ေနာက္ထပ္အားကိုးရွာဖို့မစဥ္းစားၾကေတာ့ပါ။
ဒီအၿဖစ္မ်ိဳးဟာအမ်ိဳးသမီးတိုင္းလိုလိုၾကံဳေတြ့ေနၾကရတာေၾကာင့္ၿဖစ္သမ်ွအေၾကာင္း
အေကာင္းရယ္လို့သာႏွလံုးသြင္းၾကရပါတယ္တဲ့။
ခုေခတ္မိန္းခေလးေတြကေတာ့မမတို့ထက္ပိုၿပီးပညာေတြလည္းတတ္လာ၊
အေတြးအေခၚအယူအဆေတြေခတ္မွီလာ၊အမ်ိဴးသမီးအခြင့္အေရးေတြလည္းပိုရၿပီးသတၱိေတြလည္းမမတို့ေခတ္ကထက္ပိုရိွလာေတာ့မမ်ွတဘူးထင္တဲ့ဓေလ့ထံုးတမ္း
အစဥ္အလာေတြကိုလက္မခံေတာ့ပဲသူတို့တုန္းကလိုၾကိတ္မွိတ္သီးခံတာေတြမရွိေတာ့
တာေၾကာင့္single motherေတြပိုမ်ားလာတယ္လို့ဆိုပါတယ္။
(မုဆိုးမအမိ်ဳးသမီးမ်ားဘ၀ဆက္ပါအုန္းမယ္။)

ဘယ္သူမၿပဳ

ဒီေန့အလုပ္မွာလူတစ္ေယာက္နဲ့ေတြ့ခဲ့ပါတယ္။
သူဟာအသက္၆၀ေက်ာ္၇၀ေလာက္ရွိၿပီးလည္ေခ်ာင္းကင္ဆာေရာဂါကိုခံစားေနရသူၿဖစ္ပါတယ္။
ကြ်န္မဌာနကသူတို့လူမ်ိဳး၀န္ထမ္းတစ္ဦးကတိုးတိုးေလးလာေၿပာပါတယ္။
ဒီအဖိုးၾကီးဟာအရင္ကသူတို့ႏိုင္ငံရဲ့၀န္ၾကီးတစ္ဦးၿဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္တဲ့။
အကၤ်ီႏြမ္းဖတ္ဖတ္၊ေဘာင္းဘီစုတ္နဲ့ညစ္ပတ္ေပေရေနတဲ့၀န္ၾကီးေဟာင္းအဖိုးအိုကို
တအံ့တၾသၾကည့္မိပါတယ္။အင္အားခ်ိနဲ့ၿပီးဒယိမ္းဒယိုင္အဖိုးအိုကိုတဲြေခၚေစာင့္ေရွာက္မဲ့
အေဖၚလည္းတစ္ေယာက္မွမပါပါ။ၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူမရွိဘဲၿမို့ဳၿပင္နားကအိမ္ကေလးမွာ

တစ္ဦိးထဲေနေၾကာင္းသိရေတာ့က်ြန္မရဲ့၀န္ထမ္းကိုဒီအဖိုးၾကီးအေၾကာင္းစပ္စုမိပါတယ္။

သူဟာငယ္ငယ္ကဆင္းရဲေပမဲ့ပညာေတာ္ပါတယ္။သူ့မိန္းမကၾကံဳရာက်ပန္း

အလုပ္လုပ္ၿပီးသူ့ကိုတကၠသိုလ္တက္ႏိုင္ေအာင္ေထာက္ပန့္ခဲ့ပါတယ္။

ဘြဲ့ရၿပီးႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ၀င္ၿပီး၀န္ၾကီးၿဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့သူတို့မွာသားသမီး
၃ေယာက္ထြန္းကားေနပါၿပီ။
၀န္ၾကီးဘ၀မွာရာထူးဂုဏ္ေငြၿပည့္စံုၿပီးလက္ညိွဳးညႊန္ရာေရၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
တပည့္တပန္းအေခ်ြအရံသာမကမိန္းမလွေလးေတြလည္းအနားမွာ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနပါတယ္။
ဧည့္ခံပဲြေတြပါတီေတြတက္ရင္းအရက္ကိုလည္းစဲြစဲြၿမဲၿမဲေသာက္တတ္ေနပါၿပီ။
သူ့ကိုပညာတတ္ၿဖစ္ေအာင္ပင္ပန္းၾကီးစြာရုန္းကန္ခဲ့ရလို့အိုဇနာႏိုင္ၿပီးပညာမတတ္တဲ့
မိန္းမကိုအထင္ေသးၿပီးအၿပစ္ၿမင္လာပါတယ္။
မိန္းမနဲ့ကေလး၃ေယာက္ကိုအရက္မူးၿပီးေန့စဥ္နဲ့အမ်ွအၿပစ္ရွာရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပင္သည္းၿငီးခံေပမဲ့တစ္ေန့မွာေတာ့မိန္းမနဲ့ကေလးေတြကိုသူရဲ့ခမ္းနား
ၾကီးက်ယ္တဲ့အိမ္ေဂဟာကအၿပီးႏွင္ခ်လိုက္ပါတယ္။
အရက္ကေလးတၿမၿမ၊မိန္းခေလးေတြထည္လဲတဲြၿပီးေငြကိုေရလိုသံုးေနေပမဲ့မိန္းမနဲ့
ကေလးေတြကိုေတာ့တၿပားတခ်ပ္မွမေထာက္ပန့္ပါ။ဆက္သြယ္ေတြ့ဆံုတာလဲမရွိပါ။
ဆင္းရဲေပမဲ့မာနၾကီးတဲ့သူ့မိန္းမကလဲသူ့အကူအညီမယူဘဲကေလးေတြကို
လူလားေၿမာက္ေအာင္ၾကိဳးစားရရွာပါတယ္။
ကေလးေတြအရြယ္မေရာက္တေရာက္မွာဘဲပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ဆံုးပါး
သြားပါတယ္။
ကေလးေတြကိုေဆြမ်ိဳးေတြကတတ္ႏိုင္သေလာက္ဆက္ၿပီးတာ၀န္ယူခဲ့ၾကေပမဲ့ဖခင္ရင္းကေတာ့ေယာင္လို့ေတာင္လွည့္မၾကည့္ခဲ့ပါ။
စား၀တ္ေနေရးနဲ့အငယ္ေတြပညာေရးအတြက္ပညာမစံုခင္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္အလုပ္လုပ္ရတဲ့အၾကီးဆံုးသားကလည္းေက်ာက္မီးေသြးမိုင္းမွာအလုပ္လုပ္ရင္း
တြင္းၿပိဳလို့အထဲမွာပိတ္မိၿပီးဆံုးပါးသြားလို့အငယ္၂ေယာက္ရဲ့ပညာေရးဟာအထက္တန္းနဲ့တင္အဆံုးသတ္ၿပီးရရာအလုပ္၀င္လုပ္ၾကရ
ပါတယ္။
၀န္ၾကီးသက္တမ္းၿပီးတဲ့အခါ၀န္ၾကီးၿပဳတ္ဘ၀နဲ့အရက္လည္းစဲြေနပါၿပီ။အနားမွာ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတဲ့တပည့္အေခ်ြအရံေတြ၊ခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့မိန္းမလွေလးေတြတစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့ပါ။
ရွိတဲ့ပိုက္ဆံေတြထုတ္သံုးရင္းခမ္းနားတဲ့အိမ္ကတဲသာသာအိမ္ေလးကိုလည္းေၿပာင္းခဲ့ရပါၿပီ။
အခုတခါကင္ဆာဆိုတဲ့ေရာဂါေ၀ဒနာကိုခံစားရင္းၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္မဲ့သူမရွိ
အထည္းက်န္္စြာနဲ့ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနရပါၿပီ။
သူ့ကိုၾကည့္ရတာ၀မ္းနည္းအားငယ္ၿပီးစိတ္ဓါတ္က်ေနပံုရပါတယ္။
ေနာက္ဆက္တဲြသိရတာကေတာ့သူ့သမီးကက်ြန္မဌာနနဲ့ကပ္ရက္ဌာနမွာအလုပ္လုပ္
ေနသူၿဖစ္ပါတယ္။
သူ့အေဖလာတာသိေပမဲ့လာေရာက္ႏွဳတ္ဆက္ေတြ့ဆံုၿခင္းမရွိပါ။
ဘယ္သူမၿပဳမိမိမွဳမို့စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရံုကလဲြလို့ဘာမွမတတ္နိုင္ပါ။
တကယ္ေတာ့ကိုယ္စိုက္တဲ့အပင္ကိုကိုယ္ရိပ္သိမ္းၾကရတာမဟုတ္ပါလား။