ဆည္သို့တစ္ေခါက္

ဆည္အလွ


ၿမည္းကေလးစီးလို့လာခဲ့မယ္


ဆင္ကြင္ညာေနၿမစ္


မိုဟာေလးlodge


ေၿမၿပန့္၊ေတာင္တန္းနဲ့လြမ္းေမာဖြယ္အာဖရိကအလွ


ၿပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြေန့ကမိုဟာေလးဆည္ကိုဒုတိယအၾကိမ္အလည္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
မႏွစ္ကေဆာင္းလည္မွာသြားခဲ့စဥ္ကလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာင္ေတြေပၚမွာႏွင္းေတြ
ေဖြးေနၿပီးတစ္ခ်ိဳ့ေနရာမွာႏွင္းေတြဒူးဆစ္ၿမဳပ္ေလာက္ေအာင္ထူပါတယ္။
ဆည္မွာႏွင္းမက်ေပမဲ့ႏွင္းေတာင္ေတြကိုၿဖတ္တိုက္တဲ့ေလေအးေတြေၾကာင့္
အသည္းခိုက္ေအာင္ေအးပါတယ္။
ဒီႏွစ္ကေတာ့ေဆာင္းေႏွာင္းၿဖစ္လို့ေတာင္ေတြေပၚမွာႏွင္းမရွိေတာ့ပဲသြားလာလို့
ေကာင္းရံုသာေအးပါတယ္။လာေရာက္လည္ပတ္သူလည္းနည္းပါတယ္။
မိုဟာေလးဆည္ဟာ၁၉၉၈ခုႏွစ္မွာစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး၂၀၀၂ခုႏွစ္မွာၿပီးစီး
ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။အၿမင့္၄၇၅ေပ(၁၄၅မီတာ)၊အလ်ား၂၀၃၃ေပ(၆၂၀မီတာ)ရွိပါတယ္။
အီတလီ၊ဂ်ာမဏီနဲ့ေတာင္အာဖရိကကုမၸဏီမ်ားမွအင္ဂ်င္နီယာမ်ားပူးေပါင္းေဆာက္
လုပ္ခဲ့တာၿဖစ္ပါတယ္။
ဆည္ၾကီးစတင္တည္ေဆာက္ခ်ိန္ကမလြတ္လို့ဖယ္ေပးခဲ့ရတဲ့ရြာေတြကိုတၿခားေနရာ
မွာရြာသစ္တည္ေပးၿပီးႏွစ္၅၀ေလွ်ာ္ေၾကးေပးပါတယ္။
လစဥ္ေငြသို့မဟုတ္အစားအစာေထာက္ပန့္ပါတယ္။
ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံၿဖစ္ေပမဲ့အုပ္ခ်ဳပ္သူအၾကီးအကဲေတြရဲ့ၿပည္သူအေပၚစာနာညွာတာမွဳ
ကေလးစားစရာေကာင္းသလိုၿပည္သူေတြရဲ့လူ့အခြင့္အေရးကုိအၿပည့္အ၀ခံစားရ
တာလည္းမုဒိတာပြားစရာပါဘဲ။

ဖုန္းေလးဆက္တာဘယ္သူလဲ

စေနအလုပ္ပိတ္ရက္ကလဲၿဖစ္၊ေဆာင္းတြင္းကလဲေအးမို့ခ်မ္းခ်မ္းနဲ့ေစာင္ၿခံဳထဲမွာဇိမ္နဲ့
ေကြးၿပီးေနၿမင့္မွအိပ္ယာထမယ္လို့အားခဲထားေပမဲ့မိုးေတာင္မလင္းေသးဖုန္းၿမည္သံ
ေၾကာင့္လန့္ႏိုးလာပါတယ္။
နာရီၾကည့္ေတာ့မနက္၅နာရီ..ဘုရားဘုရားရန္ကုန္ကမိဘေဆြမ်ိဳးေတြဘာမ်ားၿဖစ္လို့ပါလိမ့္။
စိတ္ပူၿပီးကတုန္ကရီနဲ့ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့တဘက္ႏိုင္ငံကနံပတ္ပါ။အမ်ိဳးသမီးအသံနဲ့
စီဆိုသိုလိုေၿပာပါတယ္။က်ြန္မကသူတို့လူမဲစီဆိုသိုဘာသာစကားကိုထမင္းစား
ေရေသာက္သာတတ္တာမို့ဘာေတြေၿပာေနမွန္းမသိပါ။
က်ြန္မကအဂၤလိပ္လိုေမးသူကစီဆိုသိုလိုေၿပာနဲ့လံုးၿခာပတ္ၿခာလည္ရင္းေနာက္ဆံုး
ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။
တနဂၤေႏြမနက္၅နာရီခဲြေလာက္မွာအဲဒီအမ်ိဳးသမီးအသံနဲ့ထပ္ဆက္ၿပန္ပါတယ္။
ဒီတခါေတာ့ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေၿပာမေနေတာ့ဘဲဖုန္းမွားေနေၾကာင္းေၿပာၿပီး
ခ်လိုက္ပါတယ္။
တပတ္လံုးဖုန္းမလာေတာ့လို့ဖုန္းမွားတဲံ့ကိစၥၿပီးၿပီထင္ေပမဲ့မၿပီးၿပန္ပါဘူး။
ေနာက္စေနေန့မနက္၅နာရီခဲြေလာက္ဖုန္းေခၚၿပန္ပါတယ္။
က်ြန္မအသံၾကားရင္အမဲလိုေၿပာၿပန္ပါတယ္။မွားေနပါတယ္ေၿပာလဲဖုန္းခ်သြားၿပီး
နာရီ၀က္တခါတမနက္လံုးေခၚေနတာမို့ေကာင္းေကာင္းလည္းမအိပ္ရလို့ေဒါသထြက္မိပါတယ္။
၅ခါေၿမာက္ေခၚတဲ့အခါမွာေတာ့ဖုန္းမွားေၾကာင္းစိတ္တိုတိုနဲံ့ေအာ္ၿပီးခ်လိုက္ပါတယ္။
အဲဒီေန့သူထပ္မဆက္ေတာ့ငါေအာ္လိုက္လို့ေၾကာက္ၿပီးမဆက္ေတာ့ဘူးလို့ထင္ခဲံ့မိေပမဲ့
တနဂၤေႏြမနက္၆နာရီေလာက္ဖုန္းသံၾကားေတာ့မွလက္မေလ်ွာ့ေသးဘူးလို့
သိရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့က်ြန္မအသံၾကားတာနဲ့ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။
အင္း..ဖုန္းမွားေနပါတယ္ဆိုလည္းမရ၊အလုပ္ကိစၥေတြကရွိေနလို့ဖုန္းပိတ္ထားလည္း
မရ။
သူပိုက္ဆံကုန္ရင္ရပ္သြားမွာဘဲဆိုၿပီး၃၊၄နာရီၿခားတစ္ခါလာေနတဲ့သူ့ဖုန္းကို
ဘာမွေၿပာမေနေတာ့ဘဲကိုင္လိုက္ၿပန္ခ်လိုက္လုပ္ရင္းည၁၀နာရီမွရပ္သြားပါေတာ့တယ္။
ရံုးဖြင့္ရက္မအားတဲ့ၾကားကဖုန္းရံုးကိုဒီနံပတ္ကိုပိတ္ေပးဖို့သြားေၿပာရပါအုန္းမယ္။
ဒီအမ်ိဳးသမီးဘာေၾကာင့္က်ြန္မနဲ့လဲမသိဘဲက်ားကုတ္က်ားခဲဆက္ေနလဲ
နားမလည္ႏိုင္ပါ။
ဖုန္းသူရဲဆိုရေအာင္ကလဲဘာသာစကားလည္းနားမလည္၊သူ့ၾကည့္ရတာလည္း
အေပ်ာ္အပ်က္ေနာက္ေၿပာင္ေနပံုမရ။ကိစၥတခုခုရွိလို့ဆက္ေနပံုရပါတယ္။
တနလၤာမနက္အလုပ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့၃ခါေၿမာက္ဆက္ၿပီးပါၿပီ။
အၾကံတစ္ခုရတာေၾကာင့္အလုပ္အတူလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုအက်ိုဳးအေၾကာင္းေၿပာၿပၿပီး
အကူအညီေတာင္းရပါတယ္။
၄ခါေၿမာက္ဖုန္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့နေဘးမွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုဖုန္းေပးလိုက္ပါတယ္။
သူတို့ခ်င္းသူတို့ဘာသာစကားနဲ့အခ်ီအခ်၁၀မိနစ္ေလာက္ေၿပာၾကပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းကေၿပာပါတယ္။
ဒီအမ်ိုဳးသမီးဟာခေလး၃ေယာက္နဲ့မုဆိုးမၿဖစ္ၿပီးေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းလည္းမရွိပါ။
ခေလး၃ေယာက္ကိုအသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာအပ္ၿပီးတဘက္ႏိုင္ငံကိုအလုပ္သြား
လုပ္ေနတာပါ။သူ့အသိေပးတဲ့ဆက္သြယ္ရမဲ့ဖုန္းနံပတ္ဟာက်ြန္မဖုန္းနံပတ္
ၿဖစ္ေနပါတယ္။
တဘက္ႏိုင္ငံကိုထြက္လာၿပီး၁ပတ္ေနေတာ့ခေလးေတြကိုဆက္သြယ္ဖို့အမ်ိဳးမ်ိုဳးၾကိဳးစား
ေပမဲ့မရပါ။ဘယ္ရပါ့မလည္းေလ၊က်ြန္မဆီဘဲဖုန္းက၀င္ေနတာကိုး။
သူ့စိတ္ထဲမွာက်ြန္မေၿပာတာလည္းနားမလည္၊သူ့ကိုခေလးေတြနဲ့ဖုန္းေပးမေၿပာခ်င္လို့
တၿခားတေယာက္ကိုဖုန္းေပးၿပီးေၿပာခိုင္းတယ္ထင္ေနတာပါ။ဖုန္းနံပတ္အမွားၾကီး
ေပးတယ္လို့သူမစဥ္းစားမိဘူးတဲ့ေလ။
သူငယ္ခ်င္းကသူတို့လူမ်ိဳးေတြဟာထင္မိထင္ရာကိုစဲြၿပီးၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာေတြကို
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းမေတြးတတ္ေၾကာင္း၊တခါတရံအလြန္ရိုးအၿပီးဒံုးေ၀းေၾကာင္းေၿပာၿပပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းကအေၾကာင္းစံုရွင္းၿပၿပီးဖုန္းမွားေနလို့ေနာက္ထပ္ဆက္ၿပီးက်ြန္မကို
မေႏွာက္ရွက္ဖို့ေၿပာေတာ့မိခင္စိတ္ေၾကာင့္ခေလးေတြကိုစိတ္ပူၿပီးဘာမွမဆိုင္တဲ့သူ
တေယာက္ကိုေႏွာက္ရွက္မိလို့သူငယ္ခ်င္းမွတဆင့္ေတာင္းပန္ၿပီးေနာက္လည္း
မေႏွာက္ရွက္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီးက်ြန္မဆီကိုသူ့ထံမွဖုန္းမလာေတာ့ပါ။
သူ့အသိဆိုသူဟာဖုန္းနံပတ္ကိုရုိးသားစြာမွားေပးတာလား၊တမင္တလဲြေပးတာလား
မသိပါ။
သူ့ခေလးေတြကိုတကယ္ဘဲဂရုတစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ထားလား၊တၿခားမွာေရာင္းစား
လိုက္လား၊သူ့အေမနဲ့ခေလးေတြေရာၿပန္ေတြ့ၾကလားက်ြန္မမသိပါ။
သူတို့မိသားစုအႏၱရယ္ကင္းေဘးရွင္းစြာၿပန္လည္ေတြ့ဆံုႏိုင္ၾကပါေစလို့သာဆုေတာင္း
ေပးမိပါေတာ့တယ္။

သံေယာဇဥ္ေနာက္ဆက္တဲြ

ေရႊလံုးကိုေပးလိုက္တာ၃လရွိပါၿပီ။
တစ္ေန့မွာေရႊလံုးသခင္သစ္အမဲမၾကီးေရာက္လာၿပီးဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုလာေပးပါတယ္။
ေပးလိုက္တုန္းကလက္သီးဆုတ္ေလာက္သာရွိတဲ့ေရႊလံုးရဲ့၃လအၾကာသခင္သစ္အိမ္မွာ
ပဲေပးေနတဲ့ပံုေလးပါ။
ဓါတ္ပံုထဲမွာတေသြးတေမြးၿဖစ္ေနတဲ့ေရႊလံုးကိုၿမင္ရတာအမဲမၾကီးမိသားစုကခ်စ္ခ်စ္
ခင္ခင္တယုတယဂရုတစိုက္ေမြးထားပံုရလို့ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။
အခုတေလာဂလိုင္ထဲကေၾကာင္္ေတြတေကာင္ၿပီးတေကာင္ေပ်ာက္ေနပါတယ္။
သူ့ဟာသူအစာရွာရင္းထိခိုက္ေသဆံုးလို့ေပ်ာက္တာလား၊လံုၿခံဳေရးေတြဖမ္းၿပီးသတ္စားလို့ေပ်ာက္ကုန္တာလားမသိပါ။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေရႊလံုးေလးကိုအခ်ိန္မွီေဘးကင္းၿပီးလံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ေၾကာင္ခ်စ္သူမိသားစုကိုေပးလိုက္မိတာေတြးမိတိုင္းၾကည္ႏူး၀မ္းသာ မိေနမွာပါ။

သံေယာဇဥ္တစ္မွ်င္ၾကိဳးရယ္ေၾကာင့္(ဒုတိယပိုင္း)

၁ပတ္၂ပတ္ေနရင္ၿပန္ပို့မယ္စိတ္ကူးထားေပမဲ့တကယ္တမ္းက်ေတာ့တေန့တၿခား
၀တုတ္ၿပီးခ်စ္စရာေကာင္းလာတဲ့ေရႊလံုးေလးကိုသံေယာဇဥ္တြယ္ၿပီးၿပန္မပို့ရက္ဘဲ
အိမ္မွာေခၚထားတာ၁လၾကာခဲ့ပါၿပီ။
ေရႊလံုးကိုအိမ္ထဲမွာခိုးေမြးထားရေကာင္းမလားစဥ္းစားေနမိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့က်ြန္မဆီကိုတၿခားၿမိဳ့မွာရက္တိုသင္တန္းတစ္ခုတက္ဖို့အမိန့္စာ၀င္လာပါတယ္။
သင္တန္းကတစ္ပတ္ၾကာမွာမို့က်ြန္မရဲ့စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ေတြလန့္ႏိုးလာၿပီး
လက္ေတြ့ဘ၀ထဲၿပန္ေရာက္လာပါၿပီ။
က်ြန္မအလုပ္ဟာတခါတရံခရီးထြက္ရတတ္တာမို့ေရႊလံုးကိုေရရွည္ေမြးဖို့မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။
သူ့တစ္ေကာင္ထဲအိမ္ထဲမွာပိတ္ထားခဲ့ဖို့လည္းမၿဖစ္ႏိုင္ပါ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာေဘးအိမ္မွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့အမဲမၾကီးကေရႊလံုးကိုေတြ့သြားၿပီး
ေတာင္းပါတယ္။
သူ့သမီးေလးကေၾကာင္အလြန္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ေၾကာင္ေမြးခ်င္လို့ပူစာေနတာၾကာၿပီ
ဆိုတဲ့အေၾကာင္းခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ့ေသေသခ်ာခ်ာေမြးမွာၿဖစ္ေၾကာင္းေၿပာပါတယ္။
က်ြန္မကလည္းေရႊလံုးကိုကိုယ္တိုင္မေမြးႏိုင္ရင္ေတာင္သူ့ကိုၾကင္ၾကင္နာနာနဲ့ေမြးမဲ့သူကိုဘဲေပးခ်င္တာမို့အမဲမၾကီးမိသားစုကိုေပးဖို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ခရီးမထြက္ခင္တစ္ရက္အလိုမွာကတ္ပံုးထဲကိုေရႊလံုးေလးထည့္၊သူ့ေၾကာင္စာထုတ္ေတြႏြားႏို့ဗူးေတြနဲ့အတူအမဲမၾကီးကိုေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။
မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးနဲ့က်ြန္မကိုၾကည့္ရင္းတေညာင္ေညာင္ေအာ္ရင္းပါသြားတဲ့ေရႊလံုး
ကိုၿမင္ေယာင္ရင္းတစ္ေန့လံုးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမိပါတယ္။
အလုပ္မွာလည္းစိတ္မပါ၊အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ့ပါ။
အလုပ္ကၿပန္ေရာက္ေတာ့အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ့ေရႊလံုးကိုရွာေနမိပါတယ္။
ေရြလံုးေလးဟိုေခ်ာင္ကထြက္လာသလိုလို၊ကိုယ့္အနားမွာဘဲရွိေနသလိုလို၊သူ့ေအာ္သံ
ံၾကားမိသလိုလိုနဲ့ပါ။
တစ္ပတ္အၾကာခရီးကၿပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းအမဲမၾကီးကိုေရႊလံုးအေၾကာင္းေမး
ရပါတယ္။
အလြန္ေဆာ့ေၾကာင္း၊ကတ္ပံုးထဲမွာမေနေတာ့ေၾကာင္း၊ညမွာသူ့သမီးနဲ့အတူေစာင္ၿခံဳထဲမွာအိပ္ေၾကာင္း၊သူ့သမီးကအလြန္ခ်စ္ေၾကာင္းေၿပာၿပပါတယ္။
ေရႊလံုးတစ္ေကာင္သူ့သခင္သစ္ေတြကသူ့ကိုခ်စ္ၿပီးအဆင္ေၿပေနတယ္တယ္ဆိုတာ
သိရေတာ့၀မ္းသာရပါတယ္။
မၿမင္ရတဲ့သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေလးေတြဟာေသးငယ္ေပမဲ့ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖဲြ့မိၿပီဆိုရင္
ၿဖတ္ရခက္တတ္ပါတယ္။
ကိုယ္ကိုတိုင္ကကိုယ့္အိမ္မွာမေနႏိုင္ဘဲသူမ်ားႏိုင္ငံမွာေခတၱေနေနရတဲ့ကမ္းနားသစ္ပင္ဘ၀မ်ိဳးမို့မင္းကိုလံုၿခံဳေႏြးေထြးတဲ့အိ္မ္မွာအတည္တက်ေနႏိုင္ေအာင္
ေပးလိုက္ရတာခြင့္လႊတ္ပါလို့သာေတာင္းပန္မိပါေတာ့တယ္။

သံေယာဇဥ္တမ်ွွင္ၾကိဳးရယ္ေၾကာင့္

ကြ်န္မေနတဲ့၄ထပ္တိုက္ေအာက္ေၿခမွာဂလိုင္ၾကီးတစ္ခုရိွပါတယ္။
အဲဒီဂလိုင္ၾကီးထဲမွာအေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ေၾကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း
ပိုစ့္တခုမွာေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။
အလြန္ေအးတဲ့ေဆာင္းဦးေပါက္ေန့တေန့ၿဖစ္ပါတယ္။
ေန့လည္ထမင္းစားအၿပန္မွာေၾကာင္ေပါက္စေအာ္သံေတြၾကားေနရတာေၾကာင့္
ဂလိုင္ၾကီးကိုသြားၾကည့္မိပါတယ္။
မ်က္စိပြင့္ကာစရက္သားေလာက္သာရွိေသးတဲ့ေၾကာင္ကေလး၂ေကာင္
ဂလိုင္ေပါက္ကေနေၿမာင္းထဲကိုၿပဳတ္က်ေနတာပါ။
သူတို့အေမေၾကာင္မၾကီးလည္းဘယ္ေရာက္ေနလဲမသိပါ။
အေမကိုလိုက္ရွာရင္းမၿမင္မစမ္းဟိုတိုးဒီတိုးသြားရင္းၿပဳတ္က်တာထင္ပါတယ္။
ေၾကာင္ေလးေတြဟာအေလ့က်ေပါက္တာဆိုေပမဲ့အေမြးပြပြ၊မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းနဲ့
မ်က္ႏွာေပါက္လွပါတယ္။
တကိုယ္လံုးမီးခိုးေရာင္နဲ့ႏွာၾကားအၿဖဴေလးကအမေလးပါ။အနက္မွာအ၀ါၾကားေလးက
အထီးေလးပါ။အထီးေလးကမ်က္ႏွာတၿခမ္းနဲ့မ်က္လံုးတဖက္ကေယာင္ကိုင္းေနၿပီး
သန္သန္စြမ္းစြမ္းရွိပံုမရပါ။
ကြ်န္မအိမ္ေပၚၿပန္တက္ကတ္ထူပံုးၿပားၿပားေပၚအ၀တ္ခင္းၿပီးယူလာပါတယ္။
ေၾကာင္ေလး၂ေကာင္အ၀တ္နဲ့ေထြးကတ္ပံုးၿပားထဲထည့္ဂလိုင္အတြင္းထဲထိထိုးထည့္
ထားခဲ့ပါတယ္။
ညေနအလုပ္ကၿပန္လာေတာ့ဘာသံမွမၾကားရေတာ့ပါ။
ညစာခ်က္ၿပဳတ္ရင္းသူတို့အေမၾကီးၿပန္လာလို့အဆင္ေၿပသြားၿပီထင္ရဲ့ဆိုၿပီး
က်ြန္မလည္းသူတို့ကိုေမ့သြားပါတယ္။
ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ကစၿပီးေၾကာင္ေအာ္သံေတြၾကားရၿပန္ပါတယ္။
မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္းဂလိုင္ေပါက္ကိုသြားၾကည့္ေတာ့ကတ္ပံုးကတၿခား
ေၾကာင္ေလးေတြကတၿခားပါ။
ဂလိုင္ေပါက္၀မွာေတာ့ေၾကာင္ထီးေလးကေသေနရွာပါၿပီ။
ေၾကာင္မေလးကေတာ့ဟိုတိုးဒီတိုးနဲ့ေၿမာင္းထဲကိုၿပဳတ္က်လုဆဲဆဲပါ။
အေအးဒဏ္ေၾကာင့္တကိုယ္လံုးတဆတ္ဆတ္တုန္ေနပါတယ္။
သူတို့အေမေၾကာင္မၾကီးညကလဲၿပန္လာပံုမရပါ။
အစာရွာရင္းတေနရာမွာေသရွာၿပီ ထင္ပါတယ္။အသက္ရွင္ေနလို့ကေတာ့
ႏို့မခဲြေသးတဲ့သူ့ကေလးေတြဆီမေရာက္ေရာက္ေအာင္ၿပန္လာမွာပါ။
ဒီတိုင္းထားခဲ့လို့ကေတာ့ေၾကာင္မေလးအစာၿပတ္အေအးပတ္ၿပီးေသမွာပါ။
ေမြးဖို့ကက်ြန္မတို့တိုက္ခန္းစည္းကမ္းအရအိမ္ေမြးတိရိစၧာန္ေမြးခြင့္မရွိပါ။
ေၾကာင္ေပါက္စေသးေသးေလးခိုးေမြးရင္ၿဖစ္ေပမဲ့က်ြန္မသံေယာဇဥ္နဲ့ခံစားရမွာ
ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။
က်ြန္မငယ္ငယ္ကေခြးေတြေၾကာင္ေတြကအစယုန္ေတြငွက္ေတြအထိေမြးဖူးပါတယ္။
သူတို့ေနမေကာင္းရင္ေသသြားရင္ေၾကကဲြခံစားရလြန္းလို့ဘယ္ေခြးဘယ္ေၾကာင္
ဘာအေကာင္မွမေမြးေတာ့တာၾကာပါၿပီ။
ေၾကာင္မေလးကိုဒီအတိုင္းထားခဲ့ရနိုးနိုးေခၚလာရေကာင္းႏိုးႏိုးနဲ့ဒိြဟၿဖစ္ေနပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့အိမ္ကိုေခၚလာၿပီးတစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ေမြးထားၿပီးထူထူေထာင္ေထာင္ၿဖစ္
လာရင္ဂလိုင္ေပါက္တဲၿပန္ထားမယ္ဆိုၿပီးေၾကာင္ေလးကိုေခၚလာမိပါေတာ့တယ္။
အေမြးပြပြလံုးလံုးေလးမို့ေရႊလံုးလို့နာမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ေခၚသာလာတယ္ႏို့မခဲြေသးတဲ့ေၾကာင္ေပါက္စကိုဘယ္လိုၿပဳစုရလဲက်ြန္မမသိပါ။
ႏြားႏို့ကိုမွင္စုတ္တံေလးနဲ့တိုက္ၾကည့္ေတာ့သူမေသာက္တတ္ပါ။
ခြက္ေလးထဲထည့္တိုက္ေတာ့ေသာက္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့တကိုယ္လံုးခြက္ထဲ၀င္ေသာက္
တာေၾကာင့္မ်က္ႏွာေတြေရာေၿခေထာက္လက္ေတြေရာေပပြကုန္လို့သန့္ရွင္းေရး
လုပ္ေပးရၿပန္ပါတယ္။
ေၾကာင္ေပါက္စစားတဲ့ေၾကာင္စာေပ်ာ့ေပ်ာ့အထုတ္ေလးေစ်းမွာေၿပး၀ယ္ၿပီး
ေက်ြးၾကည့္ေတာ့သူေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္။
သူ့ကိုအ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့ဇလံုထဲမွာအ၀တ္ထူထူခင္းၿပီးအိပ္ဖို့လုပ္ထားေပးေပမဲ့
သူကလူနားမွာဘဲေနခ်င္ပါတယ္။
ညဘက္အိပ္ဖို့ထည့္ထားရင္ေအာ္မဆံုးပါ။ေအာ္ရတာေမာမွအိပ္ပါတယ္။
ေန့ဘက္ဇလံုထဲကထုတ္ထားေတာ့လည္းေၿခၾကိဳေၿခၾကားဟို၀င္ဒီ၀င္မို့သူ့ကို

တက္မနင္းမိေအာင္မနဲေရွာင္ေနရပါတယ္။

က်ြန္မဟင္းခ်က္ေနရင္ေၿခဖမိုးေပၚကုတ္ကပ္တက္ထိုင္ေနတတ္ပါတယ္။
ေန့လည္ခဏတၿဖဳတ္အိပ္မယ္ၾကံရင္ကုတင္ေဘးမွာနားၿငီးေလာက္ေအာင္
တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေနတာမို့ေပြ့ခ်ီၿပီးရင္ခြင္ထဲထည့္ထားေတာ့မွမမက
ေၾကနပ္ၿပီးတဂူးဂူးၿမည္ရင္းလူေပၚမွာဇိမ္နဲ့အိပ္ပါတယ္။

ဒုတိယပိုင္းဆက္ပါအုန္းမယ္။

ပထမဆံုးရင္ခုန္သံေလးပါေနာ္

သူတတိယႏွစ္တက္ဖို့ေက်ာင္းမၿပန္မီသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ေပးလို့
စေတြ့ခဲ့ၾကတာပါ။ေတြ.ေတြ.ခ်င္းရင္မခုန္မိတာအမွန္ပါ။
က်ြန္မကအေ၀းကလူကိုခ်စ္ဖို့ဘယ္တုန္းကမွစဥ္းစားခဲ့သူမဟုတ္ပါ။
ေရၿခားေၿမၿခားကေနလြမ္းေနရတာ၊ဘယ္အခ်ိန္ကိုယ့္မ်က္ကြယ္မွာသစၥာေဖါက္
သြားမလဲေတြးပူပန္ရတာေတြကိုမခံစားႏိုင္ပါ။
က်ြန္မခ်စ္သူဟာက်ြန္မနဲ့တေၿမထဲတေရထဲမွာရိွတဲ့သူၿဖစ္ရမယ္လို့သတ္မွတ္ထား
တာေၾကာင့္သူ့့.မွာၿငင္းပယ္စရာမရွိေပမဲ့က်ြန္မရဲ့သတ္မွတ္ခ်က္ေဘာင္မ၀င္တဲ့သူ့.
ကိုစိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။
သူကေတာ့ေတြ.ေတြ.ခ်င္းရင္ခုန္သြားပံုရပါတယ္။
တပတ္တခါစာမွန္မွန္ေရးသလိုဖုန္းလည္းမၾကာခဏဆက္တတ္ပါတယ္။
သူ့စာေတြကိုက်ြန္မအေရးမထားခဲ့ပါဘူး၊
သူ့ဖုန္းကိုလည္းေၿပာခ်င္မွေၿပာတာပါ။က်ြန္မသူ့ကိုမေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေၾကာင္းၿပတ္ၿပတ္
သားသားေၿပာေပမဲ့သူလက္မေလ်ွာ့ပါဘူး။
တတိယႏွစ္ၿပီးေတာ့သူရန္ကုန္ကိုခဏၿပန္လာပါတယ္။
ေက်ာင္းမၿပန္မီတရက္ညေနခင္းမွာႏွင္းဆီပန္းေတြတေပြ့ၾကီးနဲ့လာႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။
က်ြန္မသူ့ကိုစိတ္မ၀င္စားလည္းသူကေတာ့ဆက္ခ်စ္ေနမွာဘဲလို့ေၿပာပါတယ္။
ဆက္ၿပီးသံေယာဇဥ္ေတြတြယ္ၿပီးမခံစားေစခ်င္တာေၾကာင့္အၿပတ္ၿငင္းဖို့သူ့မ်က္ႏွာကို
ၿဖတ္ကနဲၾကည့္လိုက္စဥ္သူ့ရဲ့ေမ်ွာ္လင့္ေနတဲ့မ်က္၀န္းညိဳညိဳေတြနဲ့ခဏေလး
ဆံုလိုက္ခ်ိန္မွာဘဲ...
က်ြန္မရင္ခုန္မိပါတယ္။
ၿငင္းပယ္တဲ့စကားကိုေၿပာရမဲ့အစားကေယာင္ကတန္းနဲ့စဥ္းစားပါရေစလို့ဘာလို့
မ်ားေၿပာမိသလဲကိုယ့္ကိုကိုယ္နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
သူေက်ာင္းၿပန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့သူ့မ်က္၀န္းညိဳေတြြကိုခဏခဏသတိရ
ေနမိပါတယ္။အေ၀းကစာေတြေမ်ွာ္တတ္လာပါၿပီ။
သူဆက္လာမဲ့ဖုန္းသံကိုလည္းေမ်ွာ္လင့္တၾကီးေစာင့္ေနတတ္ပါၿပီ။
မိုးေတြညိဳ့ရင္လည္းလြမ္းသလိုလိုေဆြးသလိုလိုၿဖစ္ေနတတ္ပါၿပီ။
အခ်စ္ဆိုတာေ၀းတာနီးတာနဲ့မဆိုင္သလိုသတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ့ေဘာင္ခတ္သတ္မွတ္
လို့မရဘူးဆိုတာက်ြန္မနားလည္လိုက္ပါတယ္။
မခ်စ္ဖို့ဦးေႏွာက္ကၿငင္းပယ္ေနခ်ိန္မွာဘဲအခ်စ္ဆိုတဲ့အရာဟာႏွလံုးသားထဲမွာ
ေနရာယူၿပီးၿဖစ္ေနပါတယ္။
ေသခ်ာတာကေတာ့က်ြန္မသူ့ကိုခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာပါဘဲ။

ေရးေနက်မဟုတ္တဲ့အခ်စ္အေၾကာင္းကိုညီမေလးblackroze တက္ဂ္ထားလို့
ၾကိဳးစားေရးလိုက္ပါတယ္။
ဘ၀အေမာေတြၾကားမွာရင့္က်က္မွဳနဲ့အရြယ္ေၾကာင့္ရင္မခုန္ႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့
ပထမဆံုးရင္ခုန္တာေလးကိုေတာ့စဥ္းစားမိတိုင္းေႏြးေထြးေနဆဲပါ။

ႏိုင္ငံတကာအစားအေသာက္ပဲြေတာ္

အီသီယိုးပီးယားေကာ္ဖီ၊ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္နဲ့တဲြေသာက္ရတယ္ဆိုပဲ
ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သူအီသီယိုးပီးယားသူရဲ့အၿပံဳး

မမကိုယ္တိုင္က
ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကလည္းအားက်မခံ
တရုတ္မေလးလည္းအိႏၵိယအစာၾကိဳက္ပါတယ္



ေမလ၁ရက္ေန့တိုင္းက်ြန္မေနတဲ့ၿမိဳ့Machabeng International College
ရဲ့ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာႏိုင္ငံတကာအစားအေသာက္ပဲြေတာ္ကိုက်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။
ႏုိင္ငံတကာဆိုေပမဲ့အိႏၵိယ၊ဘဂၤလာေဒ့ခ်္၊ပါကစၥတန္၊နီေပါနဲ့သီရိလကၤာဆိုင္ေတြဘဲ
မ်ားပါတယ္။
ဒီႏွစ္ေတာ့နီေပါနဲ့သီရိလကၤာဆိုင္ေတြမေတြ့ပါဘူး။
အိႏၵိယဆိုင္ေတြမွာဒန္ေပါက္၊ခ်ပါတီ၊ပူရီ၊ကုလားပဲသုတ္၊မလိုင္လံုး၊ဂ်ေလဘီ၊
စာကေလးခ်ီး၊စမူစာ၊ကုလားမုန့္အခ်ိဳေတြအၿပင္က်ြန္မမသိတ၊ဲ့မစားဘူးတဲ့အစားအစာ
ေတြေရာင္းပါတယ္။
UNကဖြင့္တဲ့ကိတ္မုန့္၊ ပါမု့န္နဲ့ကြတ္ကီးဆိုင္လည္းေတြ့ပါတယ္။
ဖိလစ္ပိုင္နဲ့ေမာေရးရွပ္ဆိုင္ကၾကက္ကင္၀က္သားကင္ကေတာ့ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းပါတယ္။
အစားအေသာက္ဆိုင္ေတြအၿပင္အက်ီၤအ၀တ္အစားေရာင္တဲ့ဆိုင္ေတြနဲ့လက္ေကာက္၊ဆဲြၾကိဳး၊ပုတီး၊လက္စြပ္
ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြလည္းရွိပါတယ္။
ၾကက္ေၿခနီအသင္းကလာဖြင့္တဲ့တဲမွာေတာ့ေစတနာရွင္မ်ားေသြးလွဴဒါန္း
ႏိုင္ၾကပါတယ္။
ပဲြေတာ္၀င္ခေပးထားတဲလက္မွတ္ၿဖတ္ပိုင္းကနံပါတ္ေတြကိုလည္း၂နာရီၿခား
တခါကံစမ္းမဲေဖါက္ေပးပါတယ္။
ၿမိဳ့ဆင္ေၿခဖုန္းအထက္တန္းေက်ာင္းကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြပါ၀င္တဲ့
အဆိုအကအဖဲြ့ကလည္းသူတို့ရဲ့ရိုးရာအကနဲ့ေဖ်ာ္ေၿဖၾကပါတယ္။
အရင္ႏွစ္ေတြကတခါမွမဖြင့္ဘူးတဲ့အီသီယိုးပီးယားရိုးရာစားေသာက္ဆိုင္က
ေတာ့ပဲြေတာ္လာလူအမ်ားရဲ့စိတ္၀င္စားမွဳအရဆံုးဆိုင္ပါ။
အာရွသားေတြေရာလူၿဖဴေတြပါသူတို့ရဲ့အစာကိုၿမီးစမ္းၾကည့္ပါတယ္။
ဟင္းအႏွစ္မ်ားမ်ားနဲ့ဆီၿပန္ခ်က္ထားတဲ့ဆိတ္သားဟင္း၊ၾကက္ဥအလံုးလိုက္
ၿပဳတ္ၿပီးၾကက္သားနဲ့ၿငဳတ္သီးနဲ့ဆီၿပန္၊မုန္ညင္းနဲ့သိုးသားေရာေၾကာ္တဲ့ဟင္း။
ပဲႏွပ္၊ပဲသီးေၾကာ္၊ခ်ိစ္ေမႊအစပ္နဲ့အခ်ိဳ၊အၿခားတို့တို့တိတိဟင္း၁၀မ်ိဳးေလာက္
နဲ့တိုရွည္လိုလိုေပါက္စီလိုလိုလက္သီးဆုတ္ေလာက္ရွိတဲ့မုန့္လိတ္နဲ့စားရတာပါ။
ေဖါ့ဗူးတစ္ဗူးကိုရမ္၃၀(၄ေဒၚလာ)ေပးရပါတယ္။
မစားဘူးတဲ့အစာမို့က်ြန္မလဲစားၾကည့္ပါတယ္။
အရသာမဆိုးလွေပမဲ့မၾကိဳက္ပါ။
ဒါ့အၿပင္အီသီယိုးပီးယားေကာ္ဖီကိုလည္းေသာက္ၾကည့္ပါေသးတယ္။
ေရေႏြးၾကမ္းပုဂံနဲ့ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၅ရမ္(၀.ရ၅ေဒၚလာ)ပါ။
ဆိုင္ရွင္ေၿပာၿပခ်က္အရသူတို့ႏိုင္ငံကထြက္တဲ့ေကာ္ဖီေစ့ကိုေလွာ္အမွဳန့္ၾကိတ္
ၿပီးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေဖ်ာ္တာလို့ဆိုပါတယ္။
အခ်ိဳၾကိဳက္သူကသၾကားထည့္၊အခ်ိဳမၾကိဳက္သူေတြကသၾကားမပါဘဲေသာက္တဲ့
ႏြားႏို့၊ႏို့ဆီမပါတဲ့ခ်စ္ေကာင္းရဲ့ဘလက္ေကာ္ဖီခါးခါးေလးပါ။
ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ပုဂံေလးခ်ထားေပးၿပီးေကာ္ဖီနဲ့တဲြစားပါလို့ဆိုင္ရွင္က
ေၿပာပါတယ္။
အကၾကည့္လိုက္ကြင္းထဲပတ္လိုက္၊မုန့္၀ယ္စားလိုက္နဲ့ေန့လည္၂နာရီေလာက္မွာေတာ့
ဗိုက္လည္းတင္းေမာလည္းေမာေၿခလည္းေညာင္းၿပီမို့အိမ္ကိုၿပန္လာခဲ့ပါတယ္။
ကံစမ္းမဲကေတာ့ထံုးစံအတိုင္းမေပါက္ပါဘူးရွင္။