ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကအလုပ္အတူလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမီးဖြားလို့ေဆးရံုမွာသတင္းသြားေမးပါတယ္။
မိခင္ေရာခေလးပါက်န္းမာေပမဲ့လမေစ့ဘဲေမြးလို့ခေလးကိုေမြးကင္းစခေလးေဆာင္မွာ
ေခတၱထားပါတယ္။
ခေလးၾကည့္သြားပါအုန္းဆိုလို့ေမြးကင္းစခေလးေဆာင္ကိုသူငယ္ခ်င္းနဲ့အတူသြားၾကည့္ပါတယ္။
အေႏြးေပးထားတဲ့အခန္းမွာပုခက္ေသးေသးေလးေတြထဲမွာအိပ္ေပ်ာ္တဲ့ခေလးက
အိပ္ေပ်ာ္၊ငိုတဲ့ခေလးကငို၊လူ့ေလာကထဲေရာက္ခါစသူတို့ေလးေတြၾကည့္ရတာၿငိမ္းခ်မ္း
ၿပီးအၿပစ္ကင္းလိုက္တာ...
ခပ္လွမ္းလွမ္းကမွန္ခန္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့ေဆးသြင္းပိုက္ေတြြတန္းလန္းနဲ့
ခေလးေလး၊ပုခက္တြင္းအႏွီးထုတ္ထဲကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့.....
အလို..ဘုရားဘုရား..ဘယ္လိုမ်ားၿဖစ္ရတာပါလိမ့္..လို့အလန့္တၾကားေရရြတ္မိပါတယ္။
ခေလးဟာႏွာေခါင္းနဲ့ပါးစပ္၊ႏွဳတ္ခမ္းဘာမွမရွိ၊ေဟာက္ပက္ၾကီးပါ။အေခါင္းေပါက္က
လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့လ်ွာကလည္းတပိုင္းၿပတ္ေနပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမသူနာၿပဳဆရာမကိုေမးၾကည့္ေတာ့ခေလးကိုေမြးၿပီးေတာထဲမွာ
ၿပစ္ထားခဲ့တာ။အေကာင္ကိုက္သြားတာ၊ဘာေကာင္လည္းမသိပါ။ေတာေခြးေတြၿဖစ္မယ္ထင္တယ္ေၿပာပါတယ္။
အႏွီးထုတ္ထဲမွာေသြးအလူးလူးနဲ့မေသမရွင္ၿဖစ္ေနတဲ့ခေလးကိုရြာကလူေတြေတာထဲမွာေတြ့လို့နယ္ေဆးရံုကိုေခၚလာၿပီးအဲဒီကမွၿမိဳ့ေဆးရံုကိုပို့လိုက္တာလို့ေၿပာၿပပါတယ္။
ခေလးေလးေသမလားရွင္မလားမသိေပမဲ့ဆရာ၀န္ဆရာမေတြကေတာ့အသက္
တစ္ေခ်ာင္းကယ္ႏိုင္ေအာင္အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားေနၾကတယ္လို့ဆိုပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ့ဆက္ၿပီးရွင္သန္ေနတာထက္စာရင္ေသသြားတာကမွေကာင္းအုန္းမယ္လို့မွတ္ခ်က္ၿပဳပါတယ္။
က်ြန္မကေတာ့ဘယ္လိုဆုေတာင္းေပးရမွန္းမသိပါ။
ေဆးရံုကၿပန္လာၿပီး၃၊၄ရက္ေလာက္ခေလးေလးကိုမ်က္စိထဲမွာၿမင္ေယာင္ရင္း
စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမိပါတယ္။
ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြေၾကာင့္၀မ္းကလြယ္ၿပီးေမြးခဲ့ရတဲ့ကိုယ့္ရင္ေသြးကို
ရက္ရက္စက္စက္စြန့္ၿပစ္ရတာလည္းစဥ္းစားေနမိပါတယ္။
ေမြးၿပီးလူေတြရွိတဲ့ရြာအနီးမွာ၊မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ၊ဘုရားေက်ာင္းအနီးမွာစြန့္ၿပစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
ဒီလိုအၿဖစ္ဆိုးနဲ့ၾကံဳရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီခေလးအသက္ရွင္ခဲ့ရင္ဘယ္မိဘကသူ့ကိုေမြးစားမွာလဲ။
ေမြးစားမဲ့မိဘေတြကလည္းက်န္းမာၿပီးေခ်ာေမာလွပတဲ့ခေလးကိုဘဲေမြးစားခ်င္ၾကမွာပါ။
သူဟာမိဘမဲ့ေဂဟာမွာဘဲဆက္လက္ရွင္သန္ရမွာပါ။
ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္မ်က္ႏွာကၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ၿဖစ္ေအာင္ၿပဳၿပင္လို့ေရာရမလား၊
ရခဲ့ရင္ေတာင္ေစ်းၾကီးတဲ့ခဲြစိပ္ကုသခကိုဘယ္သူကအကုန္က်ခံလုပ္ေပးမွာလဲ၊
ဒီပံုစံအတိုင္းၾကီးၿပင္းလာရင္မိဘမဲ့ေဂဟာမွာဘ၀တူမိဘမဲ့ခေလးေတြကသူ့ကိုရံြေၾကာက္
ၾကီးၿဖစ္ၿပီးအေပါင္းအသင္းမွလုပ္ပါ့မလား၊
သူ့ရဲ့ဘ၀တေလ်ွာက္လံုးအပါယ္ခံအထည္းက်န္ဘ၀နဲ့ဆက္လက္ရွင္သန္သြားရမဲ့
အေရးေတြးၿပီးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္။
ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ရလာတဲ့ခေလးၿဖစ္ၿဖစ္အခက္အခဲေတြဘယ္လိုဘဲရွိရွိ
ေမြးလာတဲ့အၿပစ္ကင္းတဲ့ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုစြန့္ၿပစ္ရက္တဲ့သူ၊ဆက္တာ၀န္မယူႏိုင္ရင္
ေတာင္ေတာထဲမွာက်ားစားစား၊ေခြးဆဲြဆဲြၿပစ္ရက္တဲ့ခေလးအေမရဲ့စိတ္ဓါတ္ကိုေတာ့
အံ့ၾသမိပါတယ္။
ရက္စက္ပါေပ့ခေလးအေမရယ္....
Wednesday, December 29, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
စာေလးဖတ္သြားျပီဗ် ကေလးေရွ႕ေရးအတြက္ ရင္ေလးမိတယ္ စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ကေလးအေမကေတာ့ စိတ္ထဲမွာသိျပီး ေနာင္တေတြနဲ႕အတူ ရွင္သန္ေနမယ္ထင္ပါတယ္
ReplyDeleteခင္မင္တဲ့
seesein
ကေလးေလးရဲ႕ဘဝ အေတာ္ဆိုးတာပဲ။ ဝဋ္ေကၽြး တယ္ၾကီးမားသကိုး။
ReplyDeleteေလာကႀကီးမွာ ဒါမ်ဳိးေတြလည္းရွိပါလား၊
ReplyDeleteကေလးေရွ႕ေရးအတြက္ မေဝဖန္ရဲပါဘူး၊
အေၾကာင္းအက်ဳိးေၾကာင့္ျဖစ္ရတာဆုိေပမဲ့၊ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
မေရ..ေနေကာင္းရဲ႕လား
ReplyDeleteသာယာေအးခ်မ္းပါေစ။
ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ..
ReplyDeleteသနားစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ကေလးေလးပါလားေနာ္
ျဖစ္ရေလ. . .
ReplyDeleteသနားစရာ ဆိုတာထက္ မျဖစ္သင့္တာပဲ။