Sunday, March 18, 2012

က်ြန္မနွင့္အိမ္နီးခ်င္းမ်ား(၁)

ၿမိဳ့ေတာ္မွာေနစဥ္ကကြ်န္မရဲ့အိမ္နီးခ်င္းေတြဟာကုလားနဲ့တရုတ္ေတြပါ။
ဌာေနအမည္းေတြနဲ့အိမ္နီးခ်င္းမၿဖစ္ခဲ့ဘူးသလိုသူတို့ရဲ့အိမ္ကိုလည္းတခါမွ
အလည္မသြားခဲ့ပါ။
ကုလားတရုတ္ေတြကေတာ့သူတို့ရဲ့အခါၾကီးရက္ၾကီးပဲြလမ္းသဘင္ေန့ေတြမွာ
က်ြန္မအိမ္ကိုမုန့္လာပို့တတ္ၿပီးတခါတရံလည္းအိမ္ကိုဖိတ္ၿပီးေကြ်းၾကပါတယ္။
သၾကၤန္၊ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္၊သီတင္းက်ြတ္မွာေတာ့ကြ်န္မအိမ္မွာမုန့္လုပ္ၿပီး
အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုေ၀ေလ့ရွိပါတယ္။အာရွသားခ်င္းမို့အစားအေသာက္ေတြ
ဆင္တဲ့အၿပင္ယဥ္ေက်းမွဳဓေလ့ထံုးစံေတြဟာနီးစပ္ၾကပါတယ္။
က်ြန္မအိမ္ကိုလုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္အမည္းေတြတခါတရံလာလည္ၾကေပမဲ့
သူတို့အိမ္ကိုလာလည္ဖို့ေတာ့ဘယ္ေတာ့မွမဖိတ္ေခၚၾကပါဘူး။
လာလည္ရင္ဧည္ခံသမ်ွအေအးေကာ္ဖီသာမကပုဂံထဲကမုန့္ပါမက်န္
အကုန္ေၿပာင္ေအာင္စားၾကပါတယ္။သူတို့အေၿပာအရနဲနဲဘဲစားၿပီခ်န္ထား
ရင္အိမ္ရွင္ကသူဧည့္ခံတာမၾကိဳက္လို့၊သေဘာမက်လို့ထင္တတ္တာေၾကာင့္
ေကြ်းသမ်ွကုန္ေအာင္စားရတယ္ဆိုပါတယ္။ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့
မသိပါ။
နယ္ကိုေရာက္ေတာ့ႏိုင္ငံၿခားသားရွားပါတဲ့ဒီၿမိဳ့ေလးမွာကြ်န္မရဲ့အိမ္နီးခ်င္း
ေတြဟာအမည္းေတြၿဖစ္လာပါတယ္။
စိတ္ထားေကာင္းၿပီးကူညီတတ္တဲ့အမည္းေတြရွိေပမဲ့အမ်ားစုကေတာ့
သူတို့ကဘာေပးရမလဲဆိုတာထက္သူမ်ားဆီကဘာယူရမလဲစဥ္းစားတတ္
ၾကသူေတြၿဖစ္ပါတယ္။ရင္းႏွီးလာရင္ပိုက္ဆံေခ်းပါတယ္။ေခ်းလိုက္ရင္
ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မရပါ။ကြ်န္မတို့သံုးတဲ့အသံုးေဆာင္ပစၥည္းအေသးအမႊားက
အစအၾကီးအမားအထိေတာင္းပါတယ္။ရရင္အၿမတ္၊မရရင္အရင္းမို့မေပးရင္
လည္းစိတ္မဆိုးပါ။တခုခုမ်ားေပးမယ္ဆိုၿပီးၿပီးစလြယ္ေၿပာလိုက္လို့ကေတာ့
အဲဒီပစၥညး္ကိုကိုယ္ကဘဲသူ့ဆီကယူထားသလိုေတြ့တိုင္းအေၾကြးေတာင္း
သလိုေတာင္းတတ္ပါတယ္။ေပးမယ္ဆိုၿပီးpromiseလုပ္ထားတယ္ေလဆိုၿပီး
ခ်ည္ၿပီးတုတ္ၿပီးကလည္းလုပ္တတ္သမို့သူတ့ိုနဲ့ေတြ့ရင္စကားေၿပာမလြယ္ဖို့
အင္မတန္သတိထားရပါတယ္။
ဒါေတြေၾကာင့္အမည္းေတြၾကားထဲမွာေနရတဲ့ကြ်န္မ၊အိမ္နီးခ်င္းအမည္းေတြကို
လမ္းေတြ့ရင္ႏွဳတ္ဆက္ရံု၊ဟိုဘက္ၿခံဒီဘက္ၿခံေမးထူးေခၚေၿပာရံုထက္မပိုတဲ့
ရင္းႏွီးမွဳမ်ိဳးနဲ့မပူးမခြာအလိုက္သင့္ေနရပါတယ္။

က်ြန္မရဲ့အိမ္ေရွ့မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္ကအမည္းမကမ်က္ႏွာေၾကာတင္းတင္း
လမ္းေတြ့ရင္ဘယ္ေတာ့မွႏွဳတ္မဆက္တတ္သူမို့က်ြန္မကအေၾကာတင္းမ
လို့ေခၚပါတယ္။သူကပိုက္ဆံရွိပံုရပါတယ္။သူ့့အိမ္မွာကား၂စီးရွိၿပီး၃၊၄ရက္
တခါကားေဆးတတ္ပါတယ္။သူကားေဆးရင္ကားတံခါးအားလံုးဖြင့္၊ကားထဲ
ကကက္ဆက္ကိုအသံကုန္ဖြင့္တာမို့၃၊၄ရက္တခါနားဒုကၡေပးတဲ့အိမ္နီးခ်င္းပါ။
သူ့ေဘးအိမ္ကမိန္းမကေတာ့ေတာ္ေတာ္ကို၀လို့ပြင့္လို့နံမည္ေပးထားပါတယ္။
ဘယ္မွသိပ္သြားတာမေတြ့ေပမဲ့သူ့မွာတပတ္တခါေတာင္စက္မႏွဳိးတဲ့ကားတစီး
ရွိပါတယ္။၂ပတ္၊၃ပတ္ေလာက္မွအေၾကာင္းရွိလို့သြားမယ္ၾကံရင္သူ့ကားက
ဘက္ထရီေဒါင္းၿပီစက္ႏွဳိးမရတာနဲ့၊ဘီးေလမရွိဘဲၿပားေနတာနဲ့၊ဘက္ထရီ
လာငွားလိုက္၊ဂ်ိဳက္လာငွားလိုက္နဲ့အငွားအရမ္းထူတဲ့အိမ္နီးခ်င္းပါ။
အေၾကာတင္းမနဲ့ပြင့္တို့ရဲ့ေယာက်ၤားေတြဟာတဖက္နဳိင္ငံမွာအလုပ္သြားလုပ္
တာမို့ခရစ္စမတ္နဲ့အီစတာစတဲ့ရုံးပိတ္ရက္ရွည္ေတြမွာသာၿပန္လာၾကတာ
မို့အိမ္မွာသူတို့နဲ့ခေလးေတြဘဲရွိပါတယ္။
ကြ်န္မညာဘက္အိမ္မွာေတာ့မ်က္ႏွာခိ်ဳၿပီးသေဘာေကာင္းတဲ့မုဆိုးမေဒၚခ်ိဳၿပံဳးနဲ့
လူပ်ဳ္ိေပါက္သား၂ေယာက္ရွိပါတယ္။ေရဒီယိုကသူတို့ဘာသာနဲ့ေၾကၿငာတဲ့
မီးၿပတ္မဲ့ရက္ေရၿဖတ္မဲ့ရက္ေတြလည္းအၿမဲလာအသိေပးပါတယ္။သူတို့မိသားစု
ကေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္ၿပီးပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္းအေႏွာက္အယွက္မေပး
ပါ။ကူညီခ်င္စိတ္ရွိတဲ့အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းေတြပါ။
ကြ်န္မေရွ့တည့္တည့္အိမ္ကေတာ့ခေလး၂ေယာက္ရွိတဲ့မိသားစုပါ။
ေယာက်ၤားလုပ္သူကကိုယ္ပိုင္တကၠစီေမာင္းပါတယ္။ူသူတို့ကဖာသိဖာသာ
ေနၾကေပမဲ့သူတို့ရဲ့အက်ီၤအ၀တ္အစား၊ေစာင္ေတြကြ်န္မရဲ့ၿခံစည္းရိုးနဲ့၀င္းတံခါး
ဂိတ္မွာေန့စဥ္လာလွမ္းတာၿပသနာပါ။
ဒီကအိမ္တိုင္းမွာအ၀တ္လွမ္းတဲ့ၾကိဳးတန္းေတြခိုင္ခိုင္ခန့္ခန့္ေကာင္းေကာင္း
မြန္မြန္ရွိပါတယ္။သူတို့တင္မကပြင့္တို့အိမ္ကအ၀တ္ေတြလည္းသူမ်ားၿခံစည္းရိုး
ေတြမွာလွမ္းတာေတြ့ပါတယ္။သူတို့ရဲ့ ၿခံစည္းရိုးနဲ့အ၀တ္တန္းေတြမွာမလွမ္းဘဲ
သူမ်ားၿခံစည္းရိုးနဲ့၀င္းတံခါးမွာဘာေၾကာင့္လွမ္းၾကတာလဲစဥ္းစားလို့မရပါ။
အိမ္ေရွ့မွာအ၀တ္ေတြတို့လို့တဲြေလာင္းနဲ့ၾကည့္မေကာင္းတာကတေၾကာင္း၊၀င္းတံခါး
ဖြင့္ခ်င္ရင္သူတို့အ၀တ္ေတြရုတ္ခိုင္းရတာတေၾကာင္းမို့အ၀တ္မလွမ္းဖို့ေၿပာလည္း
ေၿပာတုန္းခဏပါ၊တရက္ႏွစ္ရက္ေနရင္ၿပန္လွမ္းၿပန္တာပါဘဲ။
ေၿပာမရတဲ့အဆံုးငါ့ၿခံစည္းရိုးနဲ့၀င္းတံခါးမွာငါ့တိုင္းၿပည္ကေခၚလာတဲ့နတ္ေတြရွိတယ္။
နင္တို့အ၀တ္ေတြသူတို့ေစာင့္တဲ့ေနရာမွာလွမ္းရင္စိတ္ဆိုးၿပီးနင္တို့ကိုဒုကၡေပးလိမ့္မယ္
ဆိုေတာ့ဘာဒုကၡေပးမွာလဲေမးၿပန္ပါတယ္။ကြ်န္မကသူတို့ကနင့္ကိုစိတ္ညစ္ေအာင္
လုပ္မယ္္၊ေနမေကာင္းၿဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္၊နင့္ေယာက်ၤာကားေမာင္းရင္ပိုက္ဆံမရေအာင္
လုပ္မယ္၊ေနာက္ဆံုးနင့္ကိုၿပစ္ၿပီးေနာက္မိန္းမယူသြားေအာင္လုပ္မယ္ဟာဆိုၿပီး
စိတ္ထဲရွိတာေလ်ွာက္ေၿပာေတာ့ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကဟတ္ထိသြားပံုရပါတယ္။
ွတကယ္လားဆိုၿပီးမ်က္လံုးၿပဴးမ်က္ဆံၿပဴးနဲ့အ၀တ္ေတြကမန္းကတန္းရုတ္သြားပါတယ္။
ႏိုင္ငံရပ္ၿခားကေခၚလာတဲ့ဘာမွန္းမသိတဲ့နတ္ကိုအေတာ္ေၾကာက္သြားပံုရပါတယ္။
အဲဒီေန့ကစၿပီးက်ြန္မရဲ့ၿခံစည္းရိုးနဲ့၀င္းတံခါးမွာရွင္းလင္းၿပီးေဒၚခ်ိဳၿပံဳးတို့ၿခံ၀င္းတံခါးမွာ
သူတို့ရဲ့အ၀တ္ေတြလွမ္း ထားတာေတြ့ရပါတယ္။
ဆက္ပါအုန္းမယ္။






5 comments:

  1. ဆက္ပါအုန္း အစ္္မေရ။ အစ္မရဲ႕ အေတြ႕ အၾကံဳေလးေတြက ဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားဖို႕ ေကာင္းတယ္..

    ReplyDelete
  2. ဟတ္ထိေအာင္ေျပာပလိုက္တာကိုး..အဟိဟိ

    ReplyDelete
  3. ဖတ္သြားခဲ႔တယ္ .. :)

    ခင္တဲ႔
    ျမတ္

    ReplyDelete
  4. က်ေနာ္လည္းအမည္းေတြအမ်ားႀကီးမဆုံဖူးေပမယ့္ဆုံခဲ့တဲ့အားလုံး
    လိုလုိကိုေတာ့လန့္ပါတယ္..
    သူတို့ေတြကအာရွတိုက္ကလူေတြထက္အရွက္အေႀကာက္နည္းႀက
    တယ္လို့ထင္ပါတယ္...သူတို့ရဲ့စိတ္ထဲမွာအမည္းမိူ့လို့ခြဲျခားခံရတယ္
    လို့ယူဆႀကပါတယ္...က်ေနာ့္ကိုတေယာက္ေမးဖူးပါတယ္..နင္တို့
    နိုင္ငံမွာေရာအမည္းကိုခြဲျခားသလားတဲ့...

    ReplyDelete
  5. Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://ads.com.mm/?cid=4fd60e65e4b0fa6db841e338&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_martaste&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

    ReplyDelete