tag:blogger.com,1999:blog-58600341533497633642012-01-24T16:41:44.489-08:00စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-17189393132630362352012-01-24T10:15:00.000-08:002012-01-24T10:24:50.279-08:00ၿမိဳ့မွာကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္ေတြဟာဗိုက္နာၿပီးေမြးခါနီးမွေဆးရံုကိုလာၾကတာမို့<br />မီးဖြားေဆာင္ကလဲြလို့မေမြးခင္မိခင္ေလာင္းေတြေနဖို့သီးၿခားအေဆာင္မရိွပါ။<br />နယ္ကေဆးရံုတိုင္းမွာေ၀းလံၿပီးသြားလာေရးခက္ခဲတဲ့ေတာင္ေပၚေဒသကမိခင္ေလာင္း<br />ေတြမေမြးခင္ေနဖို့Waiting Mothersလို့ေခၚတဲ့သူတို့ရိုးရာအိမ္ေလးေတြေဆးရံု၀င္းထဲ<br />မွာေဆာက္ထားေပးပါတယ္။<br />ရြာကက်န္းမာေရးဆရာမေတြလႊဲတဲ့ေသြးတိုး၊ဆီးခ်ိဳရွိတဲ့မိခင္ေလာင္းေတြ၊ကေလးအေန<br />အထားမမွန္တဲ့မိခင္ေတြ၊အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ဗိုက္ခဲြေမြးရမဲ့မိခင္ေတြသာမက<br />ကိုယ့္ဆႏၵအရေဆးရံုမွာေမြးခ်င္တဲ့မိခင္ေတြအားလံုးwaitingmothersလို့ေခၚတဲ့<br />အိမ္ေလးေတြမွာ၄၊၅ေယာက္အိမ္တစ္လံုးစုေနၾကရတာပါ။<br />သူတို့အမ်ားစုဟာပညာမတတ္၊ဘာမွလည္းနားမလည္ၾကပါ။ဆင္းရဲၿပီးအလြန္ရိုးသားၾက<br />ပါတယ္။<br />အခ်ိဳ့ဆိုကိုယ္၀န္ဘယ္တံုးကရွိတယ္၊အခုကိုယ္၀န္ဘယ္ႏွစ္လရွိၿပီဆိုတာေတာင္မသိၾကပါ။<br />ဆရာ၀န္ဆရာမေတြစမ္းသပ္ခ်က္အရခန့္မွန္းေခ်ေမြးဖို့တလေလာက္အလိုကေန<br />ေန့ေစ့လေစ့အထိလာေရာက္ေနထိုင္ၿပီးေမြးဖို့ေစာင့္ၾကရတာပါ။<br /><br />မိုးမရြာတဲ့ညေနခင္းေတြမွာကြ်န္မလမ္းေလ်ွာက္ထြက္ပါတယ္။<br />လမ္းေလ်ွာက္ထြက္တိုင္း ေဆးရံု၀င္းထဲကကစားကြင္းမွာေၿပးလႊားေဆာ့ကစားေနတဲ့<br />မဗိုက္တို့နဲ့အၿမဲဆံုပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့ႏိုင္ငံကဗိုက္ဗိုက္ေတြကေတာ့အသြားအလာေႏွး၊အထိုင္အထေလးနဲ့၊<br />ေမြးခါနီးေလဗိုက္ကေလးတမမရွိေလပါ။ဇိုးကနဲဇတ္ကနဲထိုင္ရင္ထရင္၊လမ္းသြက္သြက္<br />ေလ်ွာက္ရင္လူၾကီးမိဘေတြကေၿဖးေၿဖးေၿဖးေၿဖးဆိုၿပီးတဟဲ့ဟဲ့နဲ့ေအာ္ၾကပါတယ္။<br />ဒီကမဂ်မ္းေတာဗိုက္ဗိုက္တို့ကေတာ့ာေနတို္င္းေဘာ္လံုးကစားၾက၊ၾကိဳးခုန္ၾက၊<br />အေၿပးၿပိဳင္ၾက၊စိမ္ေၿပးတမ္းကစားၾကနဲ့ပါ။အေမေတြဒီေလာက္ခုန္ေပါက္ကစားေနတာ<br />ေတြ့ရေတာ့အမည္းေတြဒါေၾကာင့္မ်ားအားကစားေတာ္ေလသလားလို့ေတြးမိပါတယ္။<br />ေန့ေစ့လေစ့ဗိုက္ၾကီးတကားကားနဲ့ေၿပးလႊားေဆာ့ကစားေနတာၾကည့့့္ၿပီးကေလးထြက္က်ရင္ဒုကၡလို့စိုးရိမ္ၿပီး<br />ရင္တမမၿဖစ္ေနတဲ့က်ြန္မကိုသူတို့ကၿပန္ႏွစ္သိမ့္ပါတယ္။<br />ေၿပးလႊားကစားလို့ပ်က္က်တာတခါမွမရွိပါဘူး။ဒီလိုေၿပးလႊားခုန္ေပါက္ကစားတာေမြးဖြား<br />ရပိုလြယ္ကူေစပါတယ္တဲ့ေလ။<br />သူတို့ေဒသ။သူတို့အယူအဆ၊သူတို့ဗိုက္နဲ့ကေတာ့ဟုတ္ေနတာပါပဲ။<br /><br />ဗိုက္ဗိုက္တို့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာခုန္ေပါက္ေၿပးလႊားေဆာ့ကစားေနတဲ့ပံုေလးေတြ<br />waiting Mother ( 1 )မွာတင္ထားပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1718939313263036235?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-77785150224563939542012-01-24T09:01:00.000-08:002012-01-24T10:15:47.104-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-AQtIvY-gri0/Tx7aETANorI/AAAAAAAAAIY/z0Ft0DPu9gw/s1600/DSC_0023.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-AQtIvY-gri0/Tx7aETANorI/AAAAAAAAAIY/z0Ft0DPu9gw/s320/DSC_0023.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; waiting Mothers အိမ္ေရွ့မွမိခင္ေလာင္းမ်ား<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TufYawe01oc/Tx7agSWrbHI/AAAAAAAAAIg/y1pYZwm2B-4/s1600/DSC_0020.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-TufYawe01oc/Tx7agSWrbHI/AAAAAAAAAIg/y1pYZwm2B-4/s320/DSC_0020.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; ေဆာ့တဲ့သူကေဆာ့၊ေမာတဲ့သူကထိုင္<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CXMCCJvQSbc/Tx7aslPIaOI/AAAAAAAAAIo/M9J6QnnLKJY/s1600/DSC_0011.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/-CXMCCJvQSbc/Tx7aslPIaOI/AAAAAAAAAIo/M9J6QnnLKJY/s320/DSC_0011.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; ေဘာလံုးၿပစ္ဖို့ဟန္ေတြၿပင္<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-3-HmOWs8bNE/Tx7a6_rOcnI/AAAAAAAAAIw/wtwAB87tab0/s1600/DSC_0026.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://4.bp.blogspot.com/-3-HmOWs8bNE/Tx7a6_rOcnI/AAAAAAAAAIw/wtwAB87tab0/s320/DSC_0026.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; အေၿပးၿပိဳင္ၾကမယ္<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qRC9aKr50Hc/Tx7bHnSgbLI/AAAAAAAAAI4/h1FX_KNlLTs/s1600/DSC_0030.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/-qRC9aKr50Hc/Tx7bHnSgbLI/AAAAAAAAAI4/h1FX_KNlLTs/s320/DSC_0030.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; ၾကိဳးခုန္ေနတဲ့ဗိုက္ဗိုက္မ်ား<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-y_ir-d2vN8s/Tx7bVo7JTII/AAAAAAAAAJA/3ffsDINcr8Q/s1600/DSC_0033.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/-y_ir-d2vN8s/Tx7bVo7JTII/AAAAAAAAAJA/3ffsDINcr8Q/s320/DSC_0033.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; ေၿဖးေၿဖးခုန္ပါအမေရ<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-CcFZDjR5Hos/Tx7bkqVdCyI/AAAAAAAAAJI/l2EGQwqjGk8/s1600/DSC_0037.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-CcFZDjR5Hos/Tx7bkqVdCyI/AAAAAAAAAJI/l2EGQwqjGk8/s320/DSC_0037.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; အားရပါးရခုန္<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6ROB1wmQ968/Tx7bvpq20sI/AAAAAAAAAJQ/wTf_eZePDUE/s1600/DSC_0039.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/-6ROB1wmQ968/Tx7bvpq20sI/AAAAAAAAAJQ/wTf_eZePDUE/s320/DSC_0039.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LrCwnuNorzg/Tx7b_PF0n2I/AAAAAAAAAJY/qU5_RiyWOkA/s1600/DSC_0047.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://3.bp.blogspot.com/-LrCwnuNorzg/Tx7b_PF0n2I/AAAAAAAAAJY/qU5_RiyWOkA/s320/DSC_0047.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ဒန္းစီးေနတဲ့မဗိုက္ဲဲဲ<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-X2dCoDqsTKs/Tx7cMdRdN2I/AAAAAAAAAJg/WKMN5KJZpvc/s1600/DSC_0051.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/-X2dCoDqsTKs/Tx7cMdRdN2I/AAAAAAAAAJg/WKMN5KJZpvc/s320/DSC_0051.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; သတိထား..လိမ့္က်မယ္<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-eVq03iSaUR0/Tx7cZiQh-ZI/AAAAAAAAAJo/H36otvjMldI/s1600/DSC_0054.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-eVq03iSaUR0/Tx7cZiQh-ZI/AAAAAAAAAJo/H36otvjMldI/s320/DSC_0054.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေလ်ွာလည္းစီးၾကပါတယ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-7778515022456393954?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-29412598133739885362012-01-01T05:50:00.000-08:002012-01-02T02:41:44.658-08:00ဒီကလူေတြကေရႊၿပည္ၾကီးကလူေတြလိုဘဲနယ္ေၿပာင္းရမွာအန္မတန္ေၾကာက္<br />ၾကပါတယ္။<br />အမည္းေတြကေတာ့အေပ်ာ္အပါးအလြန္မက္ၾကတာမို့ပဲြလမ္းသဘင္ေပါတဲ့<br />ၿမိဳ့မွာသာေနခ်င္ၾကတာပါ။ႏိုင္ငံၿခားသားေတြကေတာ့ဗီဇာသက္တမ္းတိုးတာ၊<br />ကားလိုင္စင္၀င္တာကအစဘဏ္ေငြလြဲတာအဆံုး၊ရံုးကိစၥေတြအားလံုးဟာၿမိဳ့မွာ<br />သာလုပ္ႏိုင္တာမို့အလွမ္းေ၀းတဲ့နယ္ကိုမေၿပာင္းခ်င္တာပါ။ေနာက္ၿပီးေက်ာင္းေနတဲ့<br />အရြယ္ကေလးရွိတဲ့သူေတြကလည္းInternational Schoolကၿမိဳ့ေတာ္မွာဘဲရွိတာပါ။<br />localေက်ာင္းေတြဟာေစ်းသက္သာေပမဲ့အမည္းလိုသင္တာမ်ားၿပီးလံုၿခံဳေရးကအစ<br />အဆင္မေၿပတာေၾကာင့္ႏိုင္ငံၿခားသားကေလးေတြအားလံုးေစ်းၾကီးတဲ့International<br />Schoolမွာဘဲထားၾကတာပါ။ကေလးေတြပညာေရးအတြက္နယ္မေၿပာင္းခ်င္ၾကပါဘူး။<br />က်ြန္မအတြက္ကေတာ့ေက်ာင္းေနတဲ့အရြယ္ကေလးလည္းမရွိ၊ပြဲလမ္းသဘင္လည္း<br />သြားတာမဟုတ္ေတာ့ရံုးကိစၥေတြလုပ္ဖို့အလွမ္းေ၀းတာကလဲြလို့ၿမိဳ့မွာေနေနေတာ<br />မွာေနေနသိပ္မထူးပါ။<br />အလုပ္ရွဳပ္တဲ့ၿမိဳမွာေနရတာထက္နယ္မွာေနရတာခပ္ေကာင္းေကာင္းထင္မိပါတယ္။<br /><br />ၿမိဳ့မွာက်ြန္မေနတာအခန္း၄၀ေက်ာ္ပါတဲ့၄ထပ္တိုက္ခန္းမို့မနက္၆နာရီေလာက္ကစၿပီး <br />ေက်ာင္းသြား၊အလုပ္သြားဖို့ၿပင္ၾက၊ေအာ္ၾကေခၚၾက၊ခ်က္ၾကၿပဳတ္ၾက၊ကားေတြ၀င္ၾက<br />ထြက္ၾကနဲ့ဆူညံေနတာပါ။အထပ္တိုင္းမွာ၀ရံတာေတြကတဆက္ထဲမို့ေလွကား<br />အတက္အဆင္းကိုယ့္အိမ္ေရွ့ကၿဖတ္ေတာ့ေၿခသံေတြစကားသံေတြနဲ့မနက္တိုင္းႏိုးလာရတာပါ။<br />တရုတ္ေတြဟာအလြန္အသံက်ယ္ပါတယ္။ သူတို့တခါတရံစကားေၿပာတာ<br />က်ယ္လြန္းလို့ရန္ၿဖစ္ေနသလားလို့အလန့္တၾကားထၾကည့္ေတာ့မွရန္ၿဖစ္တာမဟုတ္ဘဲ<br />စကားေၿပာေနတာေတြ့ရပါတယ္။<br />ညေန၄နာရီေလာက္ကစၿပီး၁၁နာရီ၊၁၂နာရီေလာက္အထိအလုပ္ကၿပန္လာတအိမ္နဲ့<br />တအိမ္၀င္ၾက၊ထြက္ၾက၊၀ရံတာမွာစကားေတြေၿပာၾက၊ကေလးေတြေဆာ့ၾက၊ေအာ္ၾက<br />ဟစ္ၾက၊ကားေတြ၀င္ၾကထြက္ၾကနဲ့မ်က္စိရွဳတ္၊နားရွဳတ္နဲ့ပါ။<br />တခါတခါအေပၚထပ္နဲ့ေအာက္ထပ္ကုလားမ၂ေယာက္ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္<br />ရန္ၿဖစ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ဒီဆူညံသံေတြတင္မကပါ။<br />က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ခန္းနားမွာေဘာ္လံုးကြင္းအၾကီးၾကီးရွိပါတယ္။<br />တလမွာ၂ၾကိမ္၊၃ၾကိမ္ေလာက္စေနတနဂၤေႏြေန့ေတြမွာသူတို့ရိုးရာပဲြေတြ၊<br />အလွကုန္၊ဖံုးစတဲ့ကုပၼဏီေတြကလုပ္တဲ့ပရုိမိုးရွင္းပဲြေတြ၊စေတ့ရွဳိးေတြ၊အလွဴေငြရွာတဲ့<br />ပဲြေတြက်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။<br />သူတို့ဓေလ့အရစင္ေတြေဆာက္ရြက္ဖ်င္တဲေတြထိုးၿပီးေဆာင္းေဗါက္ၾကီးေတြနဲ့<br />သီခ်င္းေတြမနက္၂နာရီ၊၃နာရီထိအသံကုန္ဖြင့္ပါေတာ့တယ္။<br />တဒုန္းဒုန္းတဒိုင္းဒိုင္းနဲ့အိမ္လို့မရ၊ရင္ေတြတုန္ေခါင္းေတြကိုက္ရတာခဏခဏပါ။<br />ၿမိဳ့ၿပရဲ့အရသာေတြပါ။<br /><br />နယ္ကိုေရာက္ပါၿပီ။<br />က်ြန္မရတဲ့အိမ္ဟာၿခံ၀င္းအသင့္အတင့္ရွိတဲ့လံုးခ်င္းအိမ္ေလးပါ။<br />ေဘးမွာလံုးခ်င္းတအိမ္နဲ့၂ခန္းတဲြတအိမ္ရွိပါတယ္။<br />အိမ္ေရွ့မွာေတာ့၄ခန္းတဲြ၃အိမ္ရွိပါတယ္။အားလံုးက၀န္ထမ္းအိမ္ရာေတြပါ။<br />ေဘးအိမ္ေတြမွာကေလးမရွိပါဘူး၊ေရွ့၄ခန္းတဲြအခန္းေတြမွာေတာ့ကေလးေတြရွိပါတယ္။<br />ကေလးသဘာ၀ေဆာ့တာေအာ္ဟစ္တာရွိေပမဲ့နားမခံသာေအာင္ေသာင္းၾကမ္း<br />တာေတာ့မရွိပါ။<br />မနက္ေစာေစာေဘးအိမ္ကေမြးထားတဲ့ၾကက္ဖၾကီးရဲ့ေအာက္အီးအီးအြတ္ေအာ္သံကလြဲ<br />လို့ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတာပါ။ကားသံလူသံမၾကားရလို့မနက္<br />၇နာရီေက်ာ္မွႏိုးၿပီးကမန္းကတန္းအလုပ္သြားဖို့ၿပင္ရတာမၾကာခဏပါ။<br />ညေနဖက္ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္တာနဲ့ကိုယ့္အိမ္ထဲကိုယ္၀င္အသံေတြတိတ္ဆိတ္၊လမ္းမေပၚမွာ<br />လူေရာကားေရာမရွိေတာ့။<br />အနီးအနားပြဲလမ္းသဘင္က်င္းပဖို့ဘာေဘာ္လံုးကြင္းမွမရွိ၊နားေအးပါးေအးရွိလွပါတယ္။<br /><br />တခုပဲရွိပါတယ္။ဒီၿမိဳ့မွာၿမန္မာတစ္ေယာက္မွမရွိတာမို့ၿမိဳ့မွာတံုးကလိုတပတ္တခါ<br />တအိမ္အိမ္မွာစုၾက၊ခ်က္ၿပဳတ္စားၾက၊စကားေၿပာၾကတာေတြ၊အစားေကာင္းေလးမ်ား<br />ခ်က္ရင္ၿမိဳမက်ဘဲတအိမ္နဲ့တအိမ္အၿပန္အလွန္ပို့ၾကစတဲ့အခြင့္အေရးေတြေတာ့<br />ဆံုးရွဳံးရပါတယ္။<br />၊ေနမေကာင္းထိုင္မသာရွိရင္အေၿပးအလႊားေရာက္လာသတင္းေမးၾက<br />ဆန္ၿပဳတ္ေလး၊ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္ေလးကအစပို့ေပးၾကတဲ့ၿမန္မာမိတ္ေဆြမ်ားရဲ့<br />ေႏြးေထြးၾကင္နာမွဳေတြကိုေတာ့အေ၀းကေနတမ္းတေနမိပါေတာ့တယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-2941259813373988536?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-67188707807837796722011-12-14T07:32:00.000-08:002011-12-30T11:39:45.632-08:00ဒီႏုိင္ငံကိုေရာက္ကတဲကနယ္ကိုမေၿပာင္းေရႊ့ဘဲၿမိဳ့ေတာ္မွာေနလာတာ၇ႏွစ္<br />ရွိပါၿပီ။<br />၇ႏွစ္အတြင္းမ၀ယ္ဘူး၊မ၀ယ္ဘူးနဲ့ပစၥည္းၾကီးေတြေရာတိုလီမုတ္စေတြပါတတိတိ<br />နဲ့၀ယ္လာေၿပာင္းရေတာ့မယ္ဆိုမွ၀ယ္ထားတဲ့ပစၥည္းေတြကဟိုေခ်ာင္ကထြက္လာ<br />ဒီၾကားကထြက္လာနဲ့မနဲမေနာပါဘဲ။<br />ဒါေတြအကုန္လံုးသယ္သြားဖို့မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။<br />တကယ္အသံုးလိုတဲ့ပစၥည္း ေတြဘဲခ်န္ထားၿပီးက်န္တာေတြေရာင္းတန္တာေရာင္း<br />အလကားေပးတန္ေပးရပါတယ္။<br />ပရိေဘာဂဆိုင္ေတြကပစၥည္း၀ယ္ရင္အိမ္တိုင္ရာေရာက္ကားနဲ့အခမဲ့ပို့ေပးတဲ့အၿပင္<br />၁၂လေပး၊၂၄လေပးအေၾကြးေရာင္းေတာ့ေရခဲေသတၱာ၊ဆိုဖာစက္တီ၊မွန္တင္ခံုစတဲ့<br />ပစၥည္းေဟာင္းေတြေရာင္းရတာမလြယ္ပါ။<br />၁၀၀၀ေလာက္တန္တဲ့ပစၥည္းကိုေခါက္ခ်ိဳးမက၃၀၀၊၄၀၀ေလာက္နဲ့ေလ်ွာ့ေရာင္း ရ<br />ပါတယ္။<br />အားလံုးထဲမွာတရုတ္ေတြေရာင္းရတာအဆင္ေၿပဆံုးပါ။<br />၀ယ္မဲ့ပစၥည္းၾကည့္၊ၾကိဳက္ရင္ေစ်းဆစ္၊ေစ်းဆစ္တဲ့အခါလည္းမတရားမဆစ္ပါ။<br />ေရာင္းသူေလ်ွာ့ႏိုင္မဲ့ေစ်းအနည္းအက်ဥ္ေလ်ွာ့ခိုင္းတာေလာက္ပါ။<br />ေစ်းတဲ့ရင္ခ်က္ခ်င္းေငြေခ်၊ပစၥည္းယူသြားတာမို့စိတ္မရွဳတ္ရပါ။<br />ကုလားေတြက်ေတာ့အလြန္ေစ့စပ္ပါတယ္။<br />၀ယ္မဲ့ပစၥည္းကိုအၿမီးၿပန္ေခါင္းၿပန္အထပ္ထပ္ၾကည့္ပါတယ္။<br />ေက်နပ္ၿပီဆိုမွေစ်းဆစ္ပါတယ္။ေခၚေစ်းထက္ေခါက္ခ်ိဳးမကမတရားဆစ္ပါတယ္။<br />မတည့္ရင္ၿပန္သြားပါတယ္။ေနာက္ေန့လာၿပီးေစ်းနဲနဲတိုးေပးၿပီးဆစ္ၿပန္ပါတယ္။<br />မရရင္ၿပန္ေနာက္ေန့ထပ္လာထပ္ဆစ္ပါတယ္။တကယ္ေတာ့ဒီပစၥည္းဒီေစ်းနဲ့<br />တန္တယ္ဆိုတာလူလည္ေတြမို့သိပါတယ္။ဒါေပမဲ့သူတို့ကအလကားေလာက္နီးနီး<br />လိုခ်င္တာပါ။၃ခါေလာက္လာၿပီးတအိအိေစ်းနွဲ့ေနရင္စိတ္မရွည္ေတာ့ဘဲသူတို့ဆစ္<br />တဲ့ေစ်းနဲ့ေရာင္းလိုက္မွဇာတ္လမ္းၿပတ္ပါတယ္။<br />အမည္းေတြေစ်း၀ယ္ပံုကေတာ့တမ်ိဳးပါ။<br />ကိုယ္ေရာင္း မဲ့ပစၥည္းထဲမွာသူတို့လိုခ်င္တာပါရင္၀ယ္မယ္ခ်န္ထားပါေၿပာပါတယ္။<br />တခ်ိဳ့ကမိတ္ေဆြေတြကတဆင့္ဖံုးဆက္ၿပီးခ်န္ထားခိုင္းပါတယ္။<br />ပစၥည္းလဲလာမၾကည့္၊ေစ်းလည္းမဆစ္၊စရံလည္းေပးမထားပါ။<br />တပတ္ေလာက္ေပၚမလာလို့ေမးေတာ့ပိုက္ဆံမရွိေသးလို့ပါ ။မနက္ဖန္လာမယ္၊<br />သဘက္ခါလာမယ္ဆိုၿပီးေန့ေရႊ့ညေရႊ့လုပ္ပါတယ္။<br />စကားမတည္၊အခ်ိန္မတိက်တဲ့သူတို့ကိုေစာင့္မေနႏိုင္ဘဲ၀ယ္သူရွိလို့ေရာင္းလိုက္<br />ၿပီး၄၊၅၊၁၀ရက္ေနမွဘယ္မွာလဲပစၥည္းလုပ္ပါတယ္။<br />ေရာင္းလိုက္ၿပီဆိုရင္သူတို့ယူမယ္ဆိုၿပီးေၿပာထားရဲ့နဲ့ေရာင္းလိုက္ရမလားဆိုၿပီး<br />စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးရန္ေတြ့တာခံရပါတယ္။<br />အခ်ိန္နဲ့အလုပ္လုပ္ရတာမို့စရံေပးမထားတဲ့ပစၥည္းကိုယူမယ္မယူမယ္မေသခ်ာ<br />ဘဲသူတို့ပိုက္ဆံရွိတဲ့အခ်ိန္ထိေစာင့္ဖို့မၿဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းေၿပာလည္းနားမလည္ပါ။<br />အမည္းေတြဟာပစၥည္းတခုကိုၾကိဳက္ရင္သိပ္စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ၾကည့္တာမဟုတ္<br />ပါ။ကက္ဆက္၀ယ္တာေတာင္ေကာင္းမေကာင္းဖြင့္မၾကည့္ပါ။<br />သူတို့မွာပိုက္ဆံရွိရင္ေစ်းမဆစ္ပဲတန္း၀ယ္တတ္ၾကပါတယ္။<br />ပိုက္ဆံမရွိရင္ေတာ့အေၾကြးရရင္ရ၊မရရင္ပါးစပ္နဲ့၀ယ္ၿပီးေတာေၿပာေတာင္ေၿပာ<br />ေၿပာတတ္ပါတယ္။သူတို့ကိုအေၾကြးေရာင္းလိုက္ရင္လည္းဘယ္ေတာ့မွအေၾကြး<br />ဆပ္ေလ့မရွိပါ။<br />ဘာပဲေၿပာေၿပာလူအမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္အေထြေထြေစ်းေရာင္းရတဲ့အေတြ့အၾကံဳေတာ့ရလိုက္<br />ပါတယ္။<br />ေစ်းေရာင္းသူဟာမိတၱဗလေကာင္းၿပီးပါးနပ္ရပါတယ္။လူကဲခတ္က်ြမ္းၿပီးလည္လည္<br />ပတ္ပတ္ေၿပာဆိုတတ္ရပါတယ္။ႏွဳတ္ခ်ိဳတဲ့အၿပင္စိတ္ရွည္ဖို့လည္းလိုပါတယ္။<br />ဒီအရည္အခ်င္းေတြမၿပည့္စံုတဲ့ကြ်န္မေစ်းေရာင္းစားလို့မၿဖစ္တာေသခ်ာတာေပါ့ရွင္။ <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6718870780783779672?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-12927190609012454452011-12-04T10:22:00.000-08:002011-12-13T12:19:23.144-08:00စိတ္၏ေၿဖရာတို့ဘေလာ့လည္းမေရး၊g talkလည္းမတက္တာ၂လ<br />ေလာက္ရွိၿပီမို့မိတ္ေဆြမ်ားကဘယ္ေရာက္ေနလည္းေမးၾကပါတယ္။<br />ဘယ္မွမေရာက္ပါ။အာဖရိကမွာဘဲရွိပါတယ္။<br />မေပၚလာအေတာ္ၾကာတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ၿမိဳ့ေတာ္နဲ့ကီလိုမီတာ၁၀၀ေလာက္<br />ေ၀းတဲ့နယ္ၿမိဳ့ေလးကိုေၿပာင္းရလို့ပါ။<br />ကြ်န္မတာ၀န္ယူထားရတဲ့ဌာနတစ္ခုလံုးေၿပာင္းရမွာမို့အိမ္ေၿပာင္းဖို့သိမ္းရတာက<br />တမ်ိဳး၊ဌာနေၿပာင္းဖို့စီစဥ္ရတာတမ်ိဳးနဲ့အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနခဲ့ပါတယ္။<br />ဌာနမွာအႏွစ္ႏွစ္အလလသိမ္းထားတဲ့ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားကစာရြက္စာတန္း<br />ေတြ၊ဖိုင္ေတြဆြဲထုတ္၊မလိုတာေတြလႊတ္ၿပစ္၊လိုတာေတြထုတ္ပိုးကတ္ပံုးေတြထဲထည့္<br />တေန့တေန့ဖံုေတြၾကားထဲမွာႏွာေတြေခ်၊ေခ်ာင္းေတြဆိုးရင္ေတြၾကပ္နဲ့။<br />ေအာက္တိုဘာ၁ရက္ေန့ေၿပာင္းဖို့အမိန့္ထုတ္ထားတာပါ။<br />တကယ္တန္းက်ေတာ့ေၿပာင္းရမဲ့ၿမိဳ့မွာက်ြန္မေနရမဲ့အိမ္ကအဆင္သင့္ၿဖစ္ေပမဲ့<br />ဌာနကအဆင္သင့္မၿဖစ္ေသးပါဘူး။<br />သူတို့ရဲ့ေၿဖးေၿဖးေပါ့ထံုးစံအရေအာက္တိုဘာ၂၈ရက္က်မွေၿပာင္းေရႊ့ဖို့နယ္က<br />ကားလႊတ္ေပးပါတယ္။<br />အိမ္အသစ္ေရာက္ၿပန္ေတာ့ရွင္းရလင္းရပစၥည္းေတြေနရာခ်ရနဲ့မနားရပါဘူး။<br />အားလံုးေနသားက်မွအင္တာနက္တပ္ဖို့လွဳပ္ရွားရပါတယ္။<br />ဖံုးလိုင္းခ်ိတ္ဖို့သူတို့ၿမိဳ့ရဲ့ဖံုးဌာနကိုအၾကိမ္ၾကိမ္သြားရပါတယ္။အိမ္ေဘးဖံုးတိုင္ကေနလိုင္း<br />ခ်ိတ္ေပးဖို့လိုင္းမင္း(သူတို့အေခၚtechnician)ကိုတေန့၂ခါေလာက္ဖံုးဆက္ေခၚရပါတယ္။<br />ဒီေန့လာမယ္နက္ဖန္လာမယ္နဲ့ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကနက္ဖန္သို့မဟုတ္ဘယ္ေသာခါ<br />လုပ္ေနတာ၁၀ရက္ေလာက္ၾကာပါတယ္။ဖံုးတပ္ၿပီးၿပန္ေတာ့modemကိုၿမိဳ့ေတာ္က<br />မွာရတာမို့၂ရက္ေလာက္ထပ္ေစာင့္ရပါတယ္။<br />အခုေတာ့အင္တာနက္လည္းရပါၿပီ။ေနရာအသစ္မွာလည္းေနသားတက်ၿဖစ္ပါၿပီ။<br />နယ္ရဲ့အေတြ့အၾကံဳ၊နယ္ဓေလ့ေတြအေၾကာင္းအလ်င္းသင့္ရင္တင္ၿပပါအုန္းမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1292719060901245445?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-44669038409124420552011-09-22T10:49:00.000-07:002011-09-22T12:31:37.110-07:00ဒီႏိုင္ငံမွာဆိုင္းပုတ္ၾကီးေတြနဲ့ဘာriver၊ညာriverေရးထားၿပီး။ၾကည့္လိုက္ရင္သူတို့<br />riverဆိုတာေတြဟာေရစီးေၾကာင္းေလးေတြဘဲေတြ့ရတာပါ။တခ်ိဳ့riverဆိုတာေတြ<br />ကေတာ့ေရမရွိဘဲေၿမာင္းေလးေတြဘဲေတြ့ရေတာ့ဘယ္လိုၾကီးပါလိမ့္။<br />သူတို့ႏိုင္ငံဟာၿမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ေတြနည္းပါးလို့ေရစီးေၾကာင္းေလးကိုေတာင္river<br />ေခၚတယ္ထင္ခဲ့မိပါတယ္။ကိုယ့္ႏိုင္ငံကဧရာ၀တီၿမစ္တို့ခ်င္းတြင္းၿမစ္တို့ၿပၿပီးဒါမွၿမစ္လို့<br />ေခၚတယ္ဆိုၿပီးၿပခ်င္စိတ္ၿဖစ္မိပါတယ္။<br />ေနာက္မွေဒသခံေတြေမးေတာ့မွဒီေရစီးေၾကာင္းေလးေတြ၊ေရမရွိတဲ့ေၿမာင္းေတြဟာ<br />လြန္ခဲ့တဲ့၄၊၅၊၁၀ႏွစ္ကေရေတြအမ်ားၾကီးနဲ့ၿမစ္ၾကီးေတြၿဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္တဲ့၊<br />ေတာင္ေပၚမွာပိတ္ၿပီးဆည္ေတြေဆာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းေရေတြတၿဖည္းၿဖည္းနည္းလာၿပီးတခ်ိဳ့ကေတာ့လံုး၀ေရမရွိေတာ့ဘဲေကာသြားတယ္ေၿပာပါတယ္။<br />သူတို့ႏိုင္ငံကလည္းေတာင္ေပၚမွာဆည္ေတြေတာ္ေတာ္ေဆာက္တဲ့ႏိုင္ငံေလ။<br />က်ြန္မတို့ဧရာ၀တီၿမစ္ၾကီးကိုလည္းၿမစ္ဆံုေရကာတာတည္ေဆာက္လိုက္ရင္ဒီလိုဘဲ<br />ေရေတြတၿဖည္းၿဖည္းနည္းလာၿပီးတိမ္ေကာေပ်ာက္ကြယ္မွာစိုးရိမ္မိပါတယ္။<br />ကြ်န္မတို့ရဲ့ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကိုၿမန္မာႏိုင္ငံေၿမာက္ဖက္စြန္းကေတာင္ဖက္စြန္းကိုစီးဆင္းတဲ့ၿပည္သူေတြအသက္ေသြးေၾကာဧရာ၀တီၿမစ္ၾကီးအေၾကာင္းကို<br />ပံုၿပင္ေၿပာသလိုၿပန္ေၿပာၿပၾကရေတာ့မွာလား၊<br />ဧရာ၀တီၿမစ္ၾကီးေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရင္ဒီၿမစ္ၾကီးကိုမွီတင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ၿပည္သူေတြရဲ့<br />စိုက္ပ်ိုဳးေရး၊ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္သြားလာေရး၊စီးပြားေရးအစစပ်က္စီးဆံုးရံွဳးရံုမက<br />သဘာ၀အရင္းအၿမစ္ေတြ၊မ်ိဳးကဲြဗီဇသတၱ၀ါေတြပါေပ်ာက္ကြယ္ရမဲ့အေၿခအေနပါ။<br />ဧရာ၀တီကိုဘယ္လိုအက်ိဳးအၿမတ္နဲ့မွမလဲသင့္ပါဘူး။<br />ဒီဆည္ၾကီးေဆာက္လိုက္လို့ၿပည္သူလူထုမွာဘာအက်ိဳးစီးပြားမွမၿဖစ္ထြန္းဘဲအစစ<br />ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးမွဳေတြဘဲၾကံဳေတြ့ၾကရမွာမို့ၿပည္ခ်စ္ၿမန္မာမ်ားအားလံုး<br />ၿမစ္ဆံုေရကာတာတည္ေဆာက္တာကိုကန့္ကြက္ၿပီးဧရာ၀တီကိုကယ္တင္ၾကပါစို့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4466903840912442055?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-65485147495071355752011-08-12T09:20:00.000-07:002011-08-12T12:41:07.324-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-C0kmD3FurO0/TkV7bv8_zXI/AAAAAAAAAIE/q-cEQIuVzdI/s1600/DSC_0266.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-C0kmD3FurO0/TkV7bv8_zXI/AAAAAAAAAIE/q-cEQIuVzdI/s320/DSC_0266.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640049825010404722" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-WwzofP9zi38/TkV6Z35tTlI/AAAAAAAAAH8/MOrTVUcEafM/s1600/DSC_0265.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-WwzofP9zi38/TkV6Z35tTlI/AAAAAAAAAH8/MOrTVUcEafM/s320/DSC_0265.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640048693272727122" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-2bES2w05NZs/TkV5PagqJfI/AAAAAAAAAH0/iMIo2ER679U/s1600/DSC_0250.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-2bES2w05NZs/TkV5PagqJfI/AAAAAAAAAH0/iMIo2ER679U/s320/DSC_0250.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640047414072714738" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-dTq9_-9rVcI/TkV34xptMhI/AAAAAAAAAHs/Rw0HACvbN0M/s1600/DSC_0236.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-dTq9_-9rVcI/TkV34xptMhI/AAAAAAAAAHs/Rw0HACvbN0M/s320/DSC_0236.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640045925636059666" /></a> <br /> ေတာင္ေစာင္းေပၚမွတည္းခိုအိမ္မ်ားနဲ့စားေသာက္ဆိုင္ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Ze7W40-RMUE/TkV2lKUjthI/AAAAAAAAAHk/TVmQqeEftiY/s1600/DSC_0235.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Ze7W40-RMUE/TkV2lKUjthI/AAAAAAAAAHk/TVmQqeEftiY/s320/DSC_0235.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640044489149232658" /></a> <br /> လူငယ္ေတြလည္းေပ်ာ္ၾကတယ္ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-wOZpnDK73v0/TkV1gjkBf7I/AAAAAAAAAHc/sc2W1leg-AI/s1600/DSC_0213.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-wOZpnDK73v0/TkV1gjkBf7I/AAAAAAAAAHc/sc2W1leg-AI/s320/DSC_0213.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640043310514012082" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-xmjgVJ9aFiM/TkV1Jp9U8KI/AAAAAAAAAHU/p8cyAH3n4MU/s1600/DSC_0212.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-xmjgVJ9aFiM/TkV1Jp9U8KI/AAAAAAAAAHU/p8cyAH3n4MU/s320/DSC_0212.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640042917093765282" /></a> <br /> ကေလးေတြလည္းေပ်ာ္ၾကတယ္ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-gvqXUkHdKx4/TkV0p659QDI/AAAAAAAAAHM/cnrqYLW72vM/s1600/DSC_0154.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-gvqXUkHdKx4/TkV0p659QDI/AAAAAAAAAHM/cnrqYLW72vM/s320/DSC_0154.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640042371887218738" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ps5CgBNBSTs/TkVzkDT43RI/AAAAAAAAAHE/iENvWNQmTAI/s1600/DSC_0153.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ps5CgBNBSTs/TkVzkDT43RI/AAAAAAAAAHE/iENvWNQmTAI/s320/DSC_0153.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640041171552623890" /></a> <br /> ေရာက္ပါၿပီ..ႏွင္းေလ်ွာစီးတဲ့ေနရာ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hil68piTypo/TkVySmpVmZI/AAAAAAAAAG8/ENVTzCaORPE/s1600/DSC_0262.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hil68piTypo/TkVySmpVmZI/AAAAAAAAAG8/ENVTzCaORPE/s320/DSC_0262.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640039772288555410" /></a> <br /> စခန္းသို့အ၀င္ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-bpUyD9vgn0M/TkVxFjR2q5I/AAAAAAAAAG0/Oet2l8cqjwQ/s1600/DSC_0152.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bpUyD9vgn0M/TkVxFjR2q5I/AAAAAAAAAG0/Oet2l8cqjwQ/s320/DSC_0152.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640038448534825874" /></a> <br /> ႏွင္းေတြနဲ့ေတာင္ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-kxJyr-jmfa8/TkVvQx7afVI/AAAAAAAAAGs/L0b8zSTx_Hw/s1600/DSC_0151.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 314px; height: 208px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kxJyr-jmfa8/TkVvQx7afVI/AAAAAAAAAGs/L0b8zSTx_Hw/s320/DSC_0151.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640036442422541650" /></a> <br /> ႏွင္းေတြနဲ့ေတာင္ေပၚလမ္း <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-qVWM8TUG5c4/TkVuVHUkV_I/AAAAAAAAAGk/lffjgwj_-yQ/s1600/DSC_0134.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-qVWM8TUG5c4/TkVuVHUkV_I/AAAAAAAAAGk/lffjgwj_-yQ/s320/DSC_0134.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640035417373038578" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-TOmHzxPcP1c/TkVtMih5w-I/AAAAAAAAAGc/erNsbbf9oK4/s1600/DSC_0133.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-TOmHzxPcP1c/TkVtMih5w-I/AAAAAAAAAGc/erNsbbf9oK4/s320/DSC_0133.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640034170546275298" /></a> <br /> ေတာင္ေၿခမ ွOX BOW LODGE <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Mcp9q2nGFH8/TkVsLFiAlBI/AAAAAAAAAGU/QG5qGlHvTLI/s1600/DSC_0132.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Mcp9q2nGFH8/TkVsLFiAlBI/AAAAAAAAAGU/QG5qGlHvTLI/s320/DSC_0132.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640033046070596626" /></a> <br /> ၿမဴေတြလား..ႏွင္းေတြလား <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-q6btMcG_ebY/TkVrViDi3nI/AAAAAAAAAGM/g_bGZeU9-bs/s1600/DSC_0124.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-q6btMcG_ebY/TkVrViDi3nI/AAAAAAAAAGM/g_bGZeU9-bs/s320/DSC_0124.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640032126014512754" /></a <br /> ႏွင္းေတာင္တန္းမ်ားဆီသို့ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-sjxENwecnKE/TkVqVV-g-5I/AAAAAAAAAGE/bzv3PIOZ3Y0/s1600/DSC_0269.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-sjxENwecnKE/TkVqVV-g-5I/AAAAAAAAAGE/bzv3PIOZ3Y0/s320/DSC_0269.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640031023260564370" /></a> <br /> ေတာင္ေပၚအတက္လမ္း <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-b28OYSsaIXQ/TkVn0BQ7dII/AAAAAAAAAF8/wn0ydqxyiRY/s1600/DSC_0273.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-b28OYSsaIXQ/TkVn0BQ7dII/AAAAAAAAAF8/wn0ydqxyiRY/s320/DSC_0273.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640028251741713538" /></a> <br /> ေတာနဲ့ေတာင္တန္း <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Uajp8mrut9A/TkVmU0ynDvI/AAAAAAAAAF0/U_wwa5wGnhY/s1600/DSC_0126.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Uajp8mrut9A/TkVmU0ynDvI/AAAAAAAAAF0/U_wwa5wGnhY/s320/DSC_0126.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640026616305749746" /></a> <br /> ေတာင္ေပၚသို့ <br /> <br />ၾသဂုတ္လ၇ရက္ေန့ကမိတ္ေဆြမ်ားနဲ့အတူေရခဲေတာင္ေတြဆီခရီးထြက္ၿဖစ္ပါတယ္။ <br />ႏွင္းေတြၿမင္ခ်င္လို့Ox Bowလို့ေခၚတဲ့ႏွင္းေလွွ်ာစီးတဲ့ေနရာကိုအလည္ထြက္ခဲ့ၾကတာပါ။ <br />ၿမိဳ့ေတာ္ကေနကားနဲ့၃နာရီခဲြေလာက္သြားရပါတယ္။ <br />ေပ၁ေသာင္းေက်ာ္အၿမင့္မွာဒယ္အိုးလိုခြက္ေနတဲ့ေနရာမွာနွင္းေလ်ွာစီးစခန္းကို <br />တည္ထားတာပါ။ <br />စခန္းကေနေကဘယ္ၾကိဳးေတြနဲ့ဆြဲၿပီးေတာင္ေပၚကိုတင္ေပးပါတယ္။ <br />ေတာင္ထိပ္ကမွေလ်ွာစီးၾကတာပါ။အၿခားႏိုင္ငံကႏွင္းေလ်ွာစီးစခန္းေတြေလာက္ <br />မၾကီးမားမရွည္လ်ားေပမဲ့အာဖရိကရဲ့တစ္ခုတည္းေသာႏွင္းေလ်ွာစီးတဲ့ေနရာမို့ <br />အာဖရိကတခြင္ကလူေတြလာလည္ၾကပါတယ္။ <br />က်ြန္မတို့အားလံုးဒီေနရာကိုတခါမွမေရာက္ဘူးၾကပါ။ <br />အေရးထဲကားေမာင္းတဲ့ကိုလူမည္းကေရာက္ဖူးတယ္ဆိုၿပီးဟုတ္ၿပီဟုတ္ရက္နဲ့ <br />ေတာင္ေၿခကစခန္းမွာကားရပ္ၿပီးေရာက္ၿပီဆိုပါတယ္။ <br />ေဘးဘီၾကည့္ေတာ့လည္းေတာင္နံရံမွာႏွင္းေတြကကြက္တိကြက္ၾကား၊ႏွင္းေလ်ွာစီးဖိူ့ေနေနသာသာေက်ာက္တံုးေတြနဲ့ေခ်ာ္မလဲေအာင္ <br />ေတာင္မနည္းလမ္းေလ်ွာက္ရမွာပါ။ <br />ႏွင္းေတြမ်ားေပ်ာ္ကုန္လို့လား...မဟုတ္ေသးပါဘူးဆိုၿပီးစခန္းကဧည့္ၾကိဳေနရာမွာေမးမွွဆက္သြားရအုန္းမယ္ဆိုတာသိရပါတယ္။ <br />ေနာက္ထပ္နာရီ၀က္ေလာက္ႏွင္းေတာင္ေတြတေတာင္ၿပီးတေတာင္ေက်ာ္ၿပီးမွ <br />ႏွင္းေလ်ွာစီးစခန္းကိုဒယ္အိုးခြက္ထဲမွာဘြားကနဲေတြ့ရပါတယ္။ <br />ထူးဆန္းတာကအမည္းႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ႏွင္းေလ်ွာစီးစခန္းမွာအမည္းမေတြ့ရဘဲ <br />အၿဖဴေတြခ်ည္းဘဲေတြ့ရတာပါ။ <br />ဒီႏိုင္ငံသားလူမည္းေတြေမးၾကည့္ေတာ့လည္းလမ္းေဘးကသာၿဖတ္သြားဘူးၾကတာ၊ <br />စခန္းထဲအထိမေရာက္ဘူးၾကပါ။ <br />လူၿဖဴေတြရဲ့ကိုလိုနီဘ၀မွာဖိႏွိပ္ခံ၊ခဲြၿခားဆက္ဆံခံလာၾကရေတာ့လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေတာ့လည္းအၿဖဴေတာကိုမတိုးရဲတဲ့အငုံစိတ္ကရိွေနၾကတုန္းမို့လူၿဖဴေတြအမ်ားစုလာေလ့ရွိတဲ့ <br />ေနရာေတြကိုသူတို့လာရဲၾကဟန္မတူပါဘူး။ <br />ႏွင္းေလ်ွာစီးမတတ္ေသးတဲ့သူေတြအတြက္ကြက္လပ္ေလးမွာၾကိဳးေတြနဲ့ေလ့က်င့္တဲ့ <br />ski schoolလည္းရွိပါတယ္။ <br />ကေလးေတြကပလတ္စတစ္ဖင္ထိုင္ခံုေလးေတြနဲ့သိပ္မၿမင့္တဲ့ကြင္းအေသးမွာ <br />စီးၾကပါတယ္။ <br />ႏွင္းေလွွ်ာစီးက်ြမ္းက်င္တဲ့သူေတြနဲ့ski schoolမွာက်င့္ၿပီးသူေတြကေတာ့ေကဘယ္ၾကိဳးေတြနဲ့ <br />ဲ့ေတာင္ထိပ္တက္ၿပီးစီးခ်ပါတယ္။စီးတတ္သူေတြကေတာ့လွလွပပစီးလို့၊ <br />မက်ြမ္းက်င္သူေတြကေတာ့တဘိုင္းဘိုင္းလဲၾက။ၿပန္ထစီးၾကနဲ့။ <br />က်ြန္မတို့အားလံုးskiမစီးတတ္ၾကတာမို့ႏွင္းေတာထဲမွာဓါတ္ပံုေတြရိုက္ၿပီး <br />ၿပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ <br />အာဖရိကဆိုတာရုပ္ရွင္ေတြထဲကလိုလြင္တီးေခါင္ေခါင္ပူၿပင္းေခ်ာက္ေသြ့တဲ့ <br />သဲကႏၱာရေတြရွိသလိုအင္မတန္ေအးၿပီးႏွင္းေတြေ၀တဲ့ေနရာေတြလည္းရွိေၾကာင္း <br />တင္ၿပလိုက္ရပါတယ္။ <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6548514749507135575?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-53995624113512633292011-07-15T07:37:00.000-07:002011-07-15T11:14:01.552-07:00ကြ်န္မတို့ရဲ့ေရႊၿပည္ၾကီးမွာၿပည္တြင္းၿပည္ပအပန္းေၿဖခရီးသြားလာတာေတြမ်ား<br />လာေတာ့ဟိုတယ္နဲ့ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြဖြံ့ၿဖိဳးတိုးတက္လာပါတယ္။<br />အထူးသၿဖင့္ကေလးေတြေက်ာင္းပိတ္တဲ့ေႏြရာသီ၊သၾကၤန္ရက္ေတြမွာ<br />ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြသတင္းစာထဲမွာၿပည္တြင္းနဲ့ၿပည္ပခရီးစဥ္ေတြ<br />၀န္ေဆာင္မွဳအၿပိဳင္အဆိုင္ေပးၿပီးခရီးသြားေတြကိုဆဲြေဆာင္ၾကပါတယ္။<br />တခ်ိဳ့ကေၾကၿငာထားတဲ့အတိုင္း၀န္ေဆာင္မွဳေပးေပမဲ့တခ်ိဳ့ကေတာ့<br />၀န္ေဆာင္မွဳညံ့ဖ်င္းၿပီးဆက္ဆံေရးၾကဲတာေတြေၾကာင့္အေပ်ာ္ခရီးမွာ<br />စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ၾကရပါတယ္။<br />ၿပီးခဲ့တဲ့မတ္လမွာေခ်ာင္းသာနဲ့မံုရြာကိုအလည္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မတ္လဒုတိယပတ္မွာေခ်ာင္းသာကို၂ညအိပ္၃ရက္အလည္သြားခဲ့ပါတယ္။<br />ကားအသြားအၿပန္ေရာဟိုတယ္တည္းဖို့ေရာခရီးသြားေအဂ်င္စီကစီစဥ္ေပးတာပါ။<br />ကားအ၀င္အထြက္အခ်ိန္မွန္ၿပီးတည္းတဲ့ဟိုတယ္ကလည္း၀န္ေဆာင္မွဳေကာင္းပါတယ္။<br />ရန္ကုန္ကည၁၀နာရီတြက္ၿပီးေခ်ာင္းသာကိုမနက္၃နာရီခဲြေလာက္ေရာက္ပါတယ္။<br />ဟိုတယ္၀မွာကားဆိုက္တာနဲ့receptionကကေလးေတြကဂိတ္၀မွာလာၾကိဳပါတယ္။<br />ပစၥည္းေတြသယ္ေပးၿပီးတည္းမဲ့အခန္းထိလိုက္ပို့ေပးပါတယ္။<br />ကိုယ္ပိုင္မီးစက္နဲ့မို့TV/aircondဖြင့္ဖို့မီးေပးမဲ့အခ်ိန္၊မီးၿဖတ္မဲ့အခ်ိန္ကိုပါေၿပာသြား<br />ပါတယ္။<br />၀န္ထမ္းအမ်ားစုဟာလူငယ္ေတြၿဖစ္ၿပီးသြက္လက္ၿပီးဆက္ဆံေရးေၿပၿပစ္ပါတယ္။<br />ေန့စဥ္မနက္တိုင္းအိပ္ခန္းနဲ့ေရခ်ိဳးခန္းေတြသန့္ရွင္းေရးလုပ္ပါ္တယ္။<br />ေခ်ာင္းသာမွာအပန္းေၿဖခဲ့တဲ့၃ရက္ဟာ၀န္ထမ္းေတြရဲ့ဆက္ဆံေရးေၿပၿပစ္မွဳ၊ဧည့္၀တ္<br />ေၾကမွဳ၊ေႏြးေထြးပ်ဴငွာမွဳေတြေၾကာင့္မေမ့ႏိုင္စရာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ခရီးၿဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ၿမန္မာၿပည္မွာေနစဥ္ရန္ကုန္ကလဲြလို့ဘယ္မွခရီးမထြက္ၿဖစ္ေပမဲ့<br />ဘုရားပုထိုးေစတီမရွိတဲ့အရပ္ကိုေရာက္လာေတာ့မံုရြာကမိုးညွင္းသံဗုေဒၵနဲ့ရပ္ေတာ္မူ<br />ဘုရားဖူးခ်င္တာက်ြန္မရဲ့စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ေတြၿဖစ္လာပါတယ္။<br />ဒီအိမ္မက္ေတြအေကာင္အထည္ေဖၚဖို့မတ္လတတိယပတ္မွာ၄ညအိပ္၅ရက္<br />မံုရြာကိုအလည္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။<br />မံုရြာကအမ်ိဳးေတြကသူတို့အိမ္မွာတည္းဖို့ေခၚၾကေပမဲ့လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္တာ<br />ရယ္။ကိုယ့္အတြက္၀န္ထုတ္၀န္ပိုးၿဖစ္မွာစိုးတာရယ္ေၾကာင့္မံုရြာဟိုတယ္မွာbooking<br />လုပ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ခရီးသြားမ်ားတဲ့ရာသီမို့မံုရြာေဟာ္တယ္ကအခန္း<br />လြတ္မရွိေတာ့ပါ။<br />ၿမိဳ့လည္မွာရွိတဲ့သြားေရးလာေရးလြယ္တဲ့ပုဂၢလိကေဟာ္တယ္ကိုမလာမီတစ္ပတ္အလိုမွာ<br />အမ်ိဳးေတြကိုဘဲbookingလုပ္ခိုင္းထားပါတယ္။<br />မနက္၃နာရီေလာက္မံုရြာေရာက္ေတာ့ကားဂိတ္ကေနဟိုတယ္ကိုသံုးဘီးနဲ့သြားပါတယ္။<br />ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ဂိတ္တံခါးေသာ့ခတ္ထားလို့ေတာ္ေတာ္ႏွဳိးယူရပါတယ္။<br />ကိုယ္ကအခ်ိန္မေတာ္ေရာက္သြားလို့ၿဖစ္မွာေပါ့လို့ေတြးမိပါတယ္။<br />ဟိုတယ္ထဲေရာက္ေတာ့မန္ေနဂ်ာကအိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ့အခန္းမရွိဘူးေၿပာပါတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္ကbookingလုပါထားတာပါဆိုမွမွတ္ပံုတင္ေတြကိုေဆာင့္ေဆာင့္<br />ေအာင့္ေအာင့္ယူရင္းbookingလုပ္ထားတဲ့အခန္းကညကမွဧည္သည္ထြက္သြားတာမို့<br />သန့္ရွင္းေရးမလုပ္ရေသးပါတဲ့။<br />ေခ်ာင္းသာဟိုတယ္မွာက်ြန္မတို့check outလုပ္တာနဲ့ခ်က္ခ်င္းအခန္းသန့္ရွင္းေရးလာ<br />လုပ္တဲ့ကေလးမေလးကိုသတိရလိုက္မိပါတယ္။<br />အပန္းေၿဖဟိုတယ္လုပ္ငန္းသက္သက္၀န္ေဆာင္မွဳနဲ့စီးပြားေရးၿမိဳ့ေတာ္က<br />ဟိုတယ္၀န္ေဆာင္မွဳမတူဘူးထင္ပါရဲ့၊<br />မနက္၈နာရီမွအခန္းသန့္ရွင္းေရးလုပ္ႏိုင္မွာမို့ေလာေလာဆယ္ဆယ္အခန္းလြတ္တခုမွာ<br />ခဏနားေနဖို့စီစဥ္ေပးပါတယ္။တစ္ညလံုးကားစီးလာရလို့ကြ်န္မတို့ေတာ္ေတာ္<br />ေညာင္းၿပီးပင္ပန္းေနပါၿပီ။ဒုတိယထပ္မွာရွိတဲ့အခန္းတခုကိုဟိုတယ္က၀န္ထမ္း<br />တစ္ေယာက္ကလိုက္ပို့ေပးပါတယ္။<br />အဲဒီအခန္းကလည္းဧည့္သည္ထြက္သြားတာမၾကာေသးဘူးထင္ပါရဲ့။<br />ၿခံဳၿပီးသားေစာင္ေတြကအိပ္ရာေပၚမွာအေထြးလိုက္၊ေသာက္ၿပီးထားခဲ့တဲ့အေအးပုလင္းနဲ့<br />ဖန္ခြက္ေတြကစားပဲြေပၚမွာပိုးလိုးပက္လက္၊သၤုးၿပီးၿပစ္ထားတဲ့တစ္ရွဳးေပပါေတြက<br />ၾကမ္းေပၚမွာဟိုတစဒီတစ၊ဘယ္လိုမွႏွစ္ၿမိဳ့ႏိွုင္စရာမရွိပါ။<br />သန့္ရွင္းေရးမလုပ္ရေသးတဲ့ကုတင္ေပၚမွာသူမ်ားၿခံဳၿပီးသားေစာင္ေတြနဲ့အိပ္ဖို့<br />စိတ္မသန့္ပါ။<br />အားနာနာနဲ့မနက္၄နာရီမွာအမ်ိဳးေတြဖံုးဆက္ေခၚေတာ့ေရာက္လာၿပီးသူတို့အိမ္မွာဘဲ<br />တည္းဖို့အတင္းေခၚပါတယ္။တကယ္ကသူတို့အိမ္မွာ၈နာရီေလာက္ထိနားၿပီး<br />ဒီဟိုတယ္ၿပန္လာတည္းဖို့စိတ္ကူးတာပါ။ဒါေပမဲ့ေဟာ္တယ္ကအထြက္မွတ္ပံုတင္ၿပန္ယူေတာ့မန္ေနဂ်ာကခင္ဗ်ားတို့ၿပန္လာမွာလား၊<br />မလာဘူးလားဆိုၿပီးမ်က္ႏွာေၾကာတင္းတင္း<br />ေဘာက္ဆတ္ဆတ္ေမးေတာ့နဂိုကမွအခန္းအဆင္မေၿပလို့<br />စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ေနေတာ့မလာဘူး၊ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မလာဘူးလို့ၿပန္ေၿပာၿပီး<br />အမ်ိဳးေတြအိမ္မွာဘဲတည္းေတာ့မယ္လို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။<br />ဧည့္သည္တစ္ေယာက္အေနနဲ့အခန္းခအနည္းအမ်ားထက္ဟိုတယ္ရဲ့၀န္ေဆာင္မွဳ၊<br />၀န္ထမ္းေတြရဲ့ပ်ဳငွာေႏြးေထြးတဲ့ဆက္ဆံမွဳကိုအေလးထားၾကတာပါ။<br /><br />ဘယ္လိုဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ဟိုတယ္အဆင္မေၿပတာကလဲြရင္အမ်ိဳးေတြရဲ့လိုေလေသးမရွိေအာင္<br />ဧည္၀တ္ေၾကမွဳ၊သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ဂရုစိုက္မွဳေတြေၾကာင့္မံုရြာမွာရွိတဲ့ဘုရားစံုဖူးရရံုမက<br />အေလာင္းေတာ္ကသပကိုပါသြားေရာက္ဖူးခဲ့ရေၾကာင္းပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-5399562411351263329?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-20063145045069003842011-06-08T02:26:00.000-07:002011-06-08T05:21:07.639-07:00ၿမန္မာၿပည္မွာအေသးသံုးေငြအေၾကြ၅က်ပ္တန္၊၁၀တန္၊၂၀တန္၊၅၀တန္၊၁၀၀တန္၊<br />၂၀၀တန္ေတြရွားပါးပစၥည္းၿဖစ္ေနပါၿပီ။၁၀၀တန္၊၂၀၀တန္ေတြကညစ္ပတ္စုတ္ၿပတ္ၿပီး<br />အဖာအေထးပလပြနဲ့ကိုင္လိုက္ရင္ၿပဲက်မဲ့အေၿခအေနအေနပါ။<br />အခ်ိဳ့၁၀၀တန္၊၂၀၀တန္ေတြဆိုရင္ကိုင္လို့ေတာင္မရလို့ပလတ္စတစ္အိတ္ေလးထဲထည့္ထားရပါတယ္။<br />ေရာက္စကစတိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ၂၀၀တန္အစုတ္ၾကီးအမ္းလို့ၿပန္လဲခိုင္းမလို့လုပ္ေတာ့တူမၿဖစ္သူကလက္ကုတ္ပါတယ္။<br />ဆိုင္ၿပင္ေရာက္မွအင္မတန္သေဘာေကာင္းတဲ့ဆိုင္မို့အေၾကြၿပန္အမ္းတာပါတဲ့။တစ္သွ်ဳးထုတ္၊သၾကားလံုးၿပန္မအမ္းတာေက်းဇူးတင္ဖို့္နဲ့၂၀၀တန္အားလံုးဒီလိုအစုတ္ေတြဘဲမို့<br />ၿပန္လဲခိုင္းရန္စိတ္မကူးဖို့ပညာေပးပါတယ္။<br />ဒီအစုတ္ေတြၿပန္သံုးရင္ဘယ္သူကၿပန္ယူမွာလဲလို့ေခတ္ေနာက္က်ေနတဲ့ကြ်န္မက<br />ေစာဒကတက္ေတာ့တူမေလးကၿပန္သံုးလို့မရမွာမစိုးရိမ္ပါနဲ့တႏုိင္ငံလံုးဒီအစုတ္ေတြဘဲ<br />သံုးေနၾကတာတဲ့။<br />တကယ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။<br />ေစ်းဆိုင္၊စတိုးဆိုင္၊စူပါမားကက္ၾကီးေတြမွာအေၾကြအစားသၾကားလံုးေတြ၊<br />တစ္သွ်ဴးထုတ္ေတြခ်ည္းခဏခဏအမ္းခံရေတာ့မွအေၾကြအမ္းလိုက္ရင္ဘဲ<br />မဟာကံထူးရွင္ၾကီးလိုအေၾကြအစုတ္ကို၀မ္းသာအားရယူတတ္လာပါၿပီ။<br />ေငြအစုတ္ၾကီးကိုလဲရဲရဲ၀ံ့၀ံ့သူမ်ားကိုၿပန္ေပးရဲလာပါၿပီ။<br />ဒီေနရာမွာအခ်ိဳ့ဆိုင္ေတြကတကယ္အေၾကြမရွိလို့အစားထိုးပစၥည္းေတြအမ္းတာၿဖစ္ေပမဲ့အခ်ိဳဆိုင္ေတြကေတာ့အေၾကြရွားပါးတာကိုအခြင့္အေရးတစ္ရပ္အၿဖစ္အသံုးခ်<br />အၿမတ္ထုတ္ေနတယ္လို့ခံစားမိပါတယ္။<br />တစ္သ်ွဴးထုတ္တစ္ထုတ္ကိုရန္ကုန္မွာ၁၀၀နဲ့တန္ဖိုးၿဖတ္ေပမဲ့နယ္မွာ၂၀၀လို့သတ္မွတ္<br />ပါတယ္။<br />သၾကားလံုးေတြကတံဆိပ္စံုအမ်ိဳးစားစံုပါ။ေစ်းႏွံဳးေတြကေစ်းဆိုင္ကသတ္မွတ္တာပါ။<br />၂၀တန္၊၃၀တန္၊၅၀တန္အမ်ိဳးမ်ိဳးပါ။သၾကားလံုးမၾကိဳက္တဲ့က်ြန္မကဘယ္သၾကားလံုး<br />ဘယ္ေစ်းရွိလဲမသိပါ။သူတို့သတ္မွတ္တဲ့ေစ်းနဲ့သၾကားလံုးေတြလိုလိုမလိုလိုယူလာရတာပါ။<br />မယူရင္လည္းအေၾကြမရွိဆိုတဲ့ဆင္ေၿခနဲ့ပိုေငြၿပန္မရရံုရွိမွာပါ။<br />တခါကစူပါမားကက္ၾကီးတစ္ခုမွာ၂၀၀တန္မရွိလို့ဆိုၿပီးတစ္သ်ဴးတစ္ထုတ္၁၀၀နဲ့<br />သၾကားလံုးတစ္လံုး၅၀နဲ့၂လံုးေအာင့္သက္သက္နဲ့ယူခဲ့ရဖူးပါတယ္။<br />စားသံုးသူတစ္ဦးအေနနဲ့တန္သည္ၿဖစ္ေစမတန္သည္ၿဖစ္ေစ၊လိုသည္ၿဖစ္ေစ<br />မလိုသည္ၿဖစ္ေစေပးတာယူခဲ့ရတာပါ။အေၾကြရွားပါးတာကိုေခါင္းစဥ္တတ္ၿပီး<br />၁၀တန္ပစၥည္းကို၃၀၊၃၀တန္ပစၥည္းကို၅၀သူတို့ဟာသူတို့မတန္တဆတန္ဖိုးၿဖတ္ၿပီး<br />စားသံုးသူေတြအေပၚအၿမတ္ထုတ္တာမ်ိဳးေတာ့မၿဖစ္သင့္ပါ။<br />ၿမန္မာၿပည္ကၿပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လေလာက္ကဘေလာ့တစ္ခုမွာ<br />အစိုးရကအေသးသံုးေငြအေၾကြေတြသန္းေပါင္းမ်ားစြာရိုက္ထုတ္ေပးၿပီးဆိုင္ေတြ<br />ေငြအေၾကြအစားပစၥည္းေတြၿပန္မအမ္းဖို့ညႊန္ၾကားတယ္လို့ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။<br />ဒီသတင္းမွန္ခဲ့ရင္၀မ္းသာၾကိဳဆိုပါတယ္။<br />အေသးသံုးေငြဟာၿပည္သူေတြေန့စဥ္သံုးစဲြေနၾကရတာမို့အသစ္မဟုတ္ေတာင္<br />ကိုင္ေဆာင္သံုးစဲြလို့ရေလာက္ေအာင္ေတာ့အေၿခေနရွိသင့္ပါတယ္။<br />အေၾကြေပါလာရင္ဆိုင္ေတြကအေၾကြမရွိလို့အသံုးမလိုတဲ့ပစၥည္းေတြၿပန္အမ္းတဲ့<br />ၿပသနာလည္းအလိုလိုအဆင္ေၿပသြားမယ္ထင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-2006314504506900384?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-25870717511880082372011-05-15T06:32:00.000-07:002011-05-15T08:25:35.245-07:00ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေတာ့ပထမဦးဆံုးၿပသနာကသြားေရးလာေရးပါ။<br />ကားေတြကမ်ားဟိုၾကား၀င္၊ဒီၾကားထြက္၊ကပ္ရပ္ကပ္ေက်ာ္၊<br />လိုင္းကားေတြကလည္းအလုအယက္၊အၿပိဳင္အဆိုင္ေမာင္းၾကေက်ာ္ၾက။<br />နဂိုကမွတံုခ်ိခ်ိနဲ့ကားေမာင္းမကြ်မ္းတဲ့ကြ်န္မ၊သူမ်ားေမာင္းတဲ့ကားလိုက္စီး<br />တာေတာင္ဘုရားတေနတာကားဘယ္ေမာင္းရဲလိမ့္မလဲ။<br />ကိစၥမရွိပါ။အမ်ားၿပည္သူစီးဖို့လိုင္းကားေတြရွိေနတာဘဲ။အရင္လိုရင္တက္စီ<br />ငွားစီးရံုေပါ့။<br />ကြ်န္မၿမန္မာၿပည္ကမထြက္ခင္ကသီးသန့္ကားဘယ္စီးစီး၂၀၊ၾကားကား၅၀၊<br />၁၀၀ပါ။အခုေတာ့ရိုးရိုးလိုင္းကားခက၅၀။၁၀၀ပါ။အထူး၊သီးသန့္ေရႊဧည့္သည္၊<br />ပါရမီအဓိပတိဘယ္စီးစီး၂၀၀က်ပ္ပါ။သီးသန့္အထူးဆိုတဲ့အတိုင္းထိုင္ခံုၿပည့္<br />မတ္တပ္အတြယ္မတင္။မွတ္တိုင္မွာအၾကာၾကီးရပ္ၿပီးလူေစာင့္မေခၚစတဲ့<br />၀န္ေဆာင္မွဳေတြေပးမယ္ဆိုပါတယ္။ေငြ၂၀၀ေပးၿပီးသက္ေတာင့္သက္သာနဲ့<br />ၿမိဳ့ထဲၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ေရာက္ႏိုင္တာမို့ေကာင္းေလစြေပါ့။<br />က်ြန္မသြားၿဖစ္တာရံုးတက္ရံုးဆင္းခ်ိန္ေတြမို့၅၀တန္၊၁၀၀တန္ကားေတြက<br />က်ပ္ညပ္ၿပီးကားတစ္စီးလာတိုင္းထန္းလ်က္ပုရြက္ဆိတ္ခဲသလိုစုၿပံဳအံုခဲ<br />ေနတာမို့တက္ဖို့မလြယ္ပါ။<br />ဒီေတာ့အဓိပတိကားသာအားကိုးရာေပါ့။<br /><br />က်ြန္မေနတာပါရမီမွာမို့အိမ္ကေနဂိတ္စကိုလမ္းေလ်ွာက္။ဂိတ္စကေန<br />ေတာင္ဥကၠလာနႏၵ၀န္ေစ်း၊ကံဘဲ့။ရန္ကင္း။တာေမြ။ယုဇနပလာဇာကေနၿမိဳ့ထဲ<br />သြားတဲ့အဓိပတိအနီကားစီးတာမ်ားပါတယ္။<br />၂၀၀ေပးစီးတဲ့အဓိပတိကားေတြကေရာ..<br />ဂိတ္စမွာလူေခ်ာင္ေပမဲ့နႏၵ၀န္ေစ်းေလာက္ရရင္လူၿပည့္လာပါၿပီ။<br />ရန္ကင္းေရာက္ရင္မတ္တပ္ရပ္သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားၿပီးက်ပ္လာပါၿပီ။<br />မွတ္တိုင္ၾကီးေတြမွာလည္းရိုးရိုးလိုင္းကားေတြလိုဘဲလူေစာင့္ေခၚတာပါဘဲ။<br />သတ္မွတ္ထားတဲ့မွတ္တိုင္ေတြမွာသူတို့ယာဥ္လိုင္းကၾကီးၾကပ္သူေတြရွိပါတယ္။<br />အခ်ိန္မွတ္ၿပီးေစာင့္ေနၾကပံုရပါတယ္။<br />မင္းတို့ကား၁၀မိနစ္ေနာက္က်ေနၿပီ။မတ္တပ္ေတြမ်ားတယ္ေနာ္စသၿဖင့္ေၿပာ<br />သံဆိုသံၾကားလိုက္ေတာ့ကြ်န္မကဒီကားစည္းကမ္းေဖါက္လို့သက္ဆိုင္သူေတြ<br />အေရးယူေတာ့မယ္ထင္လိုက္ပါတယ္။<br />စပယ္ယာလုပ္သူကကားေပၚကေၿပးဆင္းသြားၿပီးရယ္ၾကဲၾကဲနဲ့ရံုးခ်ိန္မို့ပါအာစရိရယ္<br />ဆိုၿပီး၂၀၀တန္တစ္ရြက္ၾကီးၾကပ္သူလက္ထဲထိုးထည့္လိုက္ေရာၾကီးၾကပ္သူၾကီးက<br />ဘာမွမၿမင္သလိုေအး..သြားသြားတဲ့။<br />ဒီလိုနဲ့သတ္မွတ္ေနရာတစ္ေနရာေရာက္လိုက္ၾကီးၾကပ္သူကို၂၀၀တန္တစ္ရြက္ေပးလိုက္<br />နဲ့ၿမိဳ့ထဲကိုမတ္တပ္ရပ္သူအၿပည့္အသိပ္နဲ့ေရာက္လာပါတယ္။<br />ဂ်ာနယ္ေတြမွာစည္းကမ္းမလိုက္နာတဲ့ကားေတြကိုေၿပးဆဲြခြင့္၂ပတ္ပိတ္တယ္။၁လပိတ္တယ္။<br />ဘယ္သို့ဘယ္ပံုအေရးယူေနတယ္ဆိုေပမဲ့လက္ေတြ့မွာေတာ့ဒီတိုင္းပါဘဲ။<br />လူဦးရည္နဲ့ကားစီးေရမမွွ်တာေၾကာင့္ၿပည္သူေတြကလည္းေရြးခ်ယ္စရာမရွိပါ။<br />ရိုးရိုးကားေတြတက္မရေတာ့ရိုးရိုကားထက္နဲနဲပိုေခ်ာင္တဲ့အထူးသီးသန္ု့ကားေတြဘဲ<br />စီးရေတာ့တာပါ။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့အထူးသီးသန့္ကားေတြဆိုတာပိုက္ဆံသာပိုေပးရၿပီးမထူးတဲ့အထူး၊<br />သီးသန့္မဟုတ္တဲ့သီးသန့္ကားေတြပါလားလို့သာနားလည္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-2587071751188008237?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-4508434054498986742011-05-02T11:21:00.000-07:002011-05-02T12:56:34.545-07:00ခ်စ္လွစြာေသာသူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားရွင္<br />ႏွစ္သစ္မွာအဆင္ေၿပေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစလို့ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္။<br />ၿပည္ေတာ္ၿပန္ခရီးၿပီးဆံုးလို့အိမ္အလြမ္းေတြရင္မွာပိုက္လို့ၿပန္ခဲ့ရပါၿပီ။<br />က်ြန္မရဲ့ၿပည္ေတာ္ၿပန္ခရီးကေတာ့အစစအဆင္ေၿပေခ်ာေမြ့ၿပီးေပ်ာ္စရာမေမ့ႏိုင္စရာပါ။<br /><br />မတ္လ၇ရက္ေန့မွာ၆ႏွစ္ေက်ာ္ခဲြခြါခဲ့ရတဲ့အမိေၿမကိုအလည္ၿပန္ခဲ့ပါတယ္။<br />transit၂ခု၊ေလယာဥ္စီးခ်ိန္၁၅နာရီ၊ေလယာဥ္ခေဒၚလာ၂၀၀၀နီးပါးက်တာမို့<br />စိတ္ရိွတိုင္းအိမ္ကိုအလည္မၿပန္ႏိုင္ခဲ့ပါ။<br />က်ြန္မေနတဲ့ႏိုင္ငံက၂၉ေယာက္စီးေလယာဥ္အေသးေလးနဲ့ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံ<br />ဂ်ိဳးဟင္းနက္စ္ဘတ္ၿမိဳ့ကိုမနက္ရနာရီမွာထြက္ခဲ့ပါတယ္။<br />မနက္၈နာရီ၁၀မိနစ္မွာဂ်ိဳဟင္းနက္စ္ဘတ္ကိုေရာက္ၿပီးစကၤာပူေလေၾကာင္းနဲ့စကၤာပူ<br />နိဳင္ငံကိုထြက္ခြါဖို့ေစာင့္ရပါတယ္။<br />ေန့လည္၂နာရီမွေလယာဥ္ထြက္မွာမို့မုန့္စားလိုက္ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ဆိုင္ေတြဟိုၾကည့္<br />ဒီၾကည့္နဲ့အခ်ိန္ၿဖဳန္းရပါတယ္။<br />စကၤာပူကိုေလယာဥ္ပ်ံသန္းခ်ိန္၁၀နာရီခဲြၾကာပါတယ္။<br />ေတာင္အာဖရိကေလယာဥ္မယ္ေတြအၿဖဴေတြေရာအမဲေတြေရာအရပ္ၿမင့္ၿမင့္၊ခႏၱာကိုယ္<br />ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ပါ။စကၤာပူေလယာဥ္မယ္ေလးေတြကေတာ့ၿဖဴၿဖဴေသးေသး<br />ပိန္ပိန္ပါးပါးေလးေတြမို့ကိုယ့့္မ်က္စိထဲမွာပိုၾကည့္ေကာင္းေနသလိုပါဘဲ။<br />ေလယာဥ္ကေတာ္ေတာ္ေခ်ာင္ပါတယ္။၃ေယာက္ခံုတန္းမွာက်ြန္မတစ္ေယာက္ထဲမို့<br />ေၿခဆန့္ၿပီးလွဲအိပ္လို့ရပါတယ္။ခရီးသြားရင္မအိပ္တတ္တဲ့အက်င့္ေၾကာင့္သက္ေတာင့္<br />သက္သာအိပ္ဖို့အေၿခအေနေပးေပမဲ့အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ။ရုပ္ရွင္ၾကည့္လိုက္၊<br />ဂိမ္းေဆာ့လိုက္နဲ့အာဖရိကစံေတာ္ခ်ိန္၁၂နာရီေလာက္လည္းေရာက္ေရာ<br />အိပ္ခ်င္လာပါၿပီ။အိပ္ဖို့လည္းၿပင္ေရာစကၤာပူေရာက္ပါၿပီ။<br />စကၤာပူစံေတာ္ခ်ိန္မနက္၆နာရီပါ။<br />အခ်ိန္ကြာၿခားမွဳေၾကာင့္မအိပ္လိုက္ရဘဲၾကားထဲမွာတစ္ညေပ်ာက္သြားပါတယ္။<br />စကၤာပူမွာေတာ့သိပ္မေစာင့္ရပါ။မနက္၉နာရီ၄၅မိနစ္ၿပန္ထြက္ပါတယ္။<br />သၾကၤန္နီးၿပီမို့ေလယာဥ္တစ္စီးလံုးအၿပည့္ပါ။ႏိုင္ငံၿခားသားအနည္းငယ္ကလဲြလို့<br />ေလယာဥ္တစ္စီးလံုးခြင့္ၿပန္တဲ့ၿမန္မာေတြခ်ည္းမို့ၿမန္မာစကားသံေတြေ၀စီဆူညံ<br />ၿပီးအားလံုးကႏွစ္သစ္ကူးသၾကၤန္ပဲြအတြက္တက္ၾကြေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပါတယ္။<br />ေန့လည္၁၂နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္မွာအမိေၿမကိုေရာက္ပါတယ္။<br />ေလယာဥ္ၾကီးၿမန္မာ့ေၿမေပၚ၀ဲၿပီဆိုကထဲကဘုရားပုထိုးေစတီေတြကိုဖူးရပါၿပီ။<br />က်ြန္မအလုပ္လုပ္တဲ့ႏိုင္ငံကိုစေရာက္ခါစကၿမိဳ့ပတ္လည္ကေတာင္ေတြေပၚမွာ<br />ေစတီပုထိုးေလးေတြေတြ့ႏိုးႏိုးေယာင္မွားရွာမိပါတယ္။ေနာက္မွဒါငါ့ႏိုင္ငံမွမဟုတ္<br />တာဆိုတာသတိရၿပီး၀မ္းနည္းပက္လက္ၿဖစ္မိပါတယ္။<br />ၿမန္မာ့ေၿမကိုေၿခခ်ရပါၿပီ။<br />လြန္ခဲ့တဲ့၆ႏွစ္ကနဲ့စာရင္အထပ္ၿမင့္အေဆာက္အဦးေတြ၊ကိုယ္ပိုင္တိုက္အၾကီးၾကီးေတြ၊<br />ခန္းနားထည္၀ါတဲ့စူပါမားကက္ၾကီးေတြ၊ကားေတြပိုမ်ားလာပါတယ္။<br />ကိုယ့္ေၿမေပၚမွာေၿခခ်ရတာအားရွိလွပါတယ္။ေႏြးေထြးလံုၿခံဳမွဳရွိပါတယ္။<br />အေၿခအေနအရပ္ရပ္၊အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ဘယ္ေနရာမွာဘဲေနၾကေနၾက<br />အေ၀းကေနၿပီးအေမ့အိမ္ကငါးပိရည္ေလးကိုအၿမဲတမ္းတမက္ေမာလြမ္းဆြတ္ေနၾက<br />တာဘဲမဟုတ္ပါလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-450843405449898674?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-75963163612209700802011-02-27T12:24:00.000-08:002011-02-27T13:02:00.996-08:00မတ္လပထမပတ္မွာအမိေၿမကိုခြင့္ၿပန္ပါမယ္။<br />ဧၿပည္လကုန္ခါနီးမွာၿပန္လာမွာပါ။<br />၆ႏွစ္ေက်ာ္ေ၀းေနခဲ့ရတဲ့ေမြးရပ္ေၿမကိုၿပန္ရမွာမို့အရမ္းေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။<br />ၿပန္လာရင္ခရိီးအေတြ့အၾကဳံေလးေတြနဲ့အလြမ္းေၿပဓါတ္ပံုေတြတင္ေပးပါမယ္။<br />အခုေတာ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမစားရတဲ့ၿမန္မာအစားအစာေတြစားဖို့၊အညာနဲ့ေခ်ာင္းသာ<br />ကိုခရီးထြက္ဖို့၊အမ်ိဳးေတြခင္မင္တဲ့မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ၿပန္ေတြ့<br />ဖို့စိတ္ကူးေတြယဥ္ၿပီးအိပ္လို့ေတာင္ေကာင္းေကာင္းမေပ်ာ္ပါ။<br />blogသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္းက်ြန္မရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြမွ်ေ၀ခံစားႏွဳိင္ၾကပါေစ။<br />မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာအရာရာတိုးတက္ေအာင္ၿမင္ၿပီးစိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္က်န္းမာ<br />ရိွၾကပါေစလို့ၾကိဳတင္ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-7596316361220970080?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-82193056666063874662011-02-02T09:52:00.001-08:002011-02-02T14:27:30.318-08:00ၿပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြေန့ညေန၆နာရီေလာက္ကစၿပီးေရမလာေတာ့တာပါ။<br />အရင္ကလည္းေႏြရာသီဆိုရင္ေရၿပတ္တတ္ပါတယ္။တမနက္၊တညေန၊အလြန္ဆံုး<br />တစ္ရက္ေလာက္သာၾကာတာပါ။ေရဘူး၁၀ဘူးေလာက္ေရအၿမဲၿဖည့္ထားတာမို့<br />တရက္ေလာက္ေရမလာလည္းပူစရာမလိုပါ။<br />တနလၤာေန့မနက္ကြ်န္မတို့တိုက္ခန္းအားလံုးကိုHousingကတနလၤာေန့က<br />ၾကာသပေတးေန့အထိတၿမဳ့ိလံုးကိုေရၿဖတ္မဲ့အေၾကာင္းစာပို့ပါတယ္။<br />တကယ္ေတာ့တနဂၤေႏြညေနထဲကတီဗြီနဲ့ေရဒီယိုမွာသူတို့ဘာသာနဲ့ေၾကညာသြားတာ<br />ကြ်န္မတို့မသိတာပါ။<br />မၾကံဳစဖူးဒီႏုိင္ငံမွာေႏြရာသီမွာမိုးတအားမ်ားတာေၾကာင့္ေရလွွ်ံၿပီးေရလႊတ္ေပးတဲ့<br />စက္ခန္းေတြထဲေရ၀င္၊စက္ေတြပ်က္ကုန္တယ္ေၿပာတာပဲ။<br />တနလၤာေန့မွာတေနကုန္မိုးရြာတာေၾကာင့္အလုပ္ကအိမ္ကိုၿပန္ေၿပးေရတံေလ်ွာက္က<br />က်တဲ့ေရေတြေရပံုးနဲ့ခံၿပီးေရစုရပါေတာ့တယ္။<br />တၿခားတိုက္ခန္းကလူေတြလည္းကေလးပါမက်န္ေရတံေလ်ွာက္ကက်တဲ့ေရေတြ<br />ရွိသမ်ွခြက္ေတြပံုးေတြနဲ့မိုးေရထဲမွာအေၿပးအလႊားအလုအယက္ေရခံၾကတာပဲြေတာ္ၾကီးအလားပါ။<br />အဂၤါေန့မနက္က်ေတာ့ေရကၿပန္လာေနပါတယ္။<br />ပင္ပင္ပမ္းပမ္းတညေနလံုးဆဲြတင္ထားတဲ့ေရေတြအရင္သံုးလိုက္ပါမယ္ေလဆိုၿပီး<br />ပိုက္ေရမသံုးဘဲခပ္ထားတ့ဲေရေတြပဲသံုးပါတယ္။ေရလည္းတ၀က္က်ိဳးညေနေစာင္း<br />လည္းေရာက္ေရာေရမလာေတာ့ၿပန္ပါဘူး။<br />လာတုန္းစုမထားမိတာကိုယ့္အၿပစ္ပါေလ။<br />တေန့လာႏိုးနဲ့ၾကာသပေတးေန့သာေရာက္ေရာေရရမဲ့ပံုမရွိ၊မိုးကလည္းေရမလာဘူးဆိုကာမွလံ့ုး၀ကိုမရြာေတာ့၊<br />တၿမိဳ့လံုးေရမရတာမို့ဘယ္မွာမွလည္းရွာမရ၊<br />တိုက္ကကုလားတခိ်ဳ့ကေတာ့သူတို့လူမ်ိဳးတဦးအိမ္မွာအ၀ီဇိတြင္းရွိတယ္ဆိုၿပီး<br />ကားေပၚေရပံုးေတြတင္ၿပီးသြားသယ္ၾကပါတယ္။<br />ကိုယ္ကေတာ့ရွိတဲ့ေရကိုပဲေခြ်တာသံုးရပါတယ္။<br />ေရအိမ္သံုးဖို့အဓိကမို့ေရလည္းမခ်ိဳးရပါ။ခ်က္ၿပဳတ္ေဆးေၾကာဖို့ေရလည္းမရွိလို့ပါမုန့္၊<br />ဘီစကစ္၊အေၿခာက္အၿခမ္းနဲ့ၿပီးရပါတယ္။<br />ေသာက္ေရနဲ့မ်က္ႏွာသစ္ဖို့၅လီတာေရသန့္ဘူးေတြ၀ယ္ရပါတယ္။အားလံုးေရသန့္ဘူးပဲအားကိုးရေတာ့လက္က်န္ၿပတ္ၿပီးအသစ္တင္တဲ့ေရသန့္ဘူးကို၂ေဒၚလာကေန၃ေဒၚလာနဲ့<br />ေစ်းတင္ေရာင္းပါတယ္။<br />စီးပြားေရးသမားေတြမ်ားတၿမိဳ့လံုးေရမရလို့လူေတြဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္မွာအခြင့္ေကာင္းယူၿပီးအၿမတ္ထုတ္တတ္ၾကပါေပတယ္။<br />စေနေန့မွာေတာ့သံုးေရပါမရွိေတာ့လို့မိတ္ေဆြေတြနဲ့အတူေရပံုးေတြကားေပၚတင္ၿပီး<br />ၿမိဳ့အႏံ့ွေရရွာထြက္ရပါတယ္။<br />ဟိုေမးဒီေမးနဲ့ေနာက္ဆံုးၿမိဳ့ၿပင္မွာေရကန္ၾကီးတကန္သြားေတြ့ပါတယ္။<br />ကမ္းစပ္မွာကားရပ္ၿပီးေရလာခပ္ၾကသူေတြတရုန္းရုန္းနဲ့အင္းယားကန္ေစာင္းကသၾကၤန္ကိုလြမ္းမိပါေသးတယ္။<br />ကန္ေရေနာက္ေနာက္ဟာခ်က္ၿပဳတ္ေဆးေၾကာေသာက္သံုးဖို့မသင့္ေပမဲ့ေရအိမ္သံုးႏိုင္တာမို့ပံုးၾကီး၂ပံုးခပ္ယူခဲ့ပါတယ္။<br />တနဂၤေႏြေန့မနက္ရနာရီမွာေတာ့ေရၿပန္လာပါၿပီ။<br />၀မ္းသာအားရမိတ္ေဆြေတြကိုအေၾကာင္းၾကားရပါတယ္။<br />အ၀တ္ေတြေလ်ွာ္၊အိမ္သန့္ရွင္းေရးလုပ္၊တပတ္လံုးေရမခ်ိဳးရလို့ေရခ်ိဳးေခါင္းေလ်ွာ္<br />ေခ်းခ်ြတ္ရပါတယ္။<br />အလုပ္အားလံုးၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့အိမ္ေရာလူပါသန့္ရွင္းေတာက္ေၿပာင္လန္းဆန္းသြားပါၿပီ။ဲ့ ဒီတခါေတာ့အရင္လိုမၿဖစ္ရေအာင္ရွိသမွွ်ပံုးေတြ၊အိုးခြက္ေတြသာမကေရခ်ိဳးကန္အၿပည့္<br />ပါေရၿဖည့္ထာပါတယ္။<br />ခုတပတ္နီးပါးရွိေပမဲ့ေရကေတာ့လာေနတုန္းပါဘဲ။<br />က်ြန္မကေတာ့ေရေတြသြန္မၿပစ္ရက္ပဲေရၿပတ္ႏိုးနဲ့အသင့္ေစာင့္ေနဆဲပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-8219305666606387466?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-9497431654363740352010-12-29T09:49:00.000-08:002010-12-29T11:46:15.218-08:00ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကအလုပ္အတူလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမီးဖြားလို့ေဆးရံုမွာသတင္းသြားေမးပါတယ္။<br />မိခင္ေရာခေလးပါက်န္းမာေပမဲ့လမေစ့ဘဲေမြးလို့ခေလးကိုေမြးကင္းစခေလးေဆာင္မွာ<br />ေခတၱထားပါတယ္။<br />ခေလးၾကည့္သြားပါအုန္းဆိုလို့ေမြးကင္းစခေလးေဆာင္ကိုသူငယ္ခ်င္းနဲ့အတူသြားၾကည့္ပါတယ္။<br />အေႏြးေပးထားတဲ့အခန္းမွာပုခက္ေသးေသးေလးေတြထဲမွာအိပ္ေပ်ာ္တဲ့ခေလးက<br />အိပ္ေပ်ာ္၊ငိုတဲ့ခေလးကငို၊လူ့ေလာကထဲေရာက္ခါစသူတို့ေလးေတြၾကည့္ရတာၿငိမ္းခ်မ္း<br />ၿပီးအၿပစ္ကင္းလိုက္တာ...<br />ခပ္လွမ္းလွမ္းကမွန္ခန္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့ေဆးသြင္းပိုက္ေတြြတန္းလန္းနဲ့<br />ခေလးေလး၊ပုခက္တြင္းအႏွီးထုတ္ထဲကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့.....<br />အလို..ဘုရားဘုရား..ဘယ္လိုမ်ားၿဖစ္ရတာပါလိမ့္..လို့အလန့္တၾကားေရရြတ္မိပါတယ္။<br />ခေလးဟာႏွာေခါင္းနဲ့ပါးစပ္၊ႏွဳတ္ခမ္းဘာမွမရွိ၊ေဟာက္ပက္ၾကီးပါ။အေခါင္းေပါက္က<br />လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့လ်ွာကလည္းတပိုင္းၿပတ္ေနပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမသူနာၿပဳဆရာမကိုေမးၾကည့္ေတာ့ခေလးကိုေမြးၿပီးေတာထဲမွာ<br />ၿပစ္ထားခဲ့တာ။အေကာင္ကိုက္သြားတာ၊ဘာေကာင္လည္းမသိပါ။ေတာေခြးေတြၿဖစ္မယ္ထင္တယ္ေၿပာပါတယ္။<br />အႏွီးထုတ္ထဲမွာေသြးအလူးလူးနဲ့မေသမရွင္ၿဖစ္ေနတဲ့ခေလးကိုရြာကလူေတြေတာထဲမွာေတြ့လို့နယ္ေဆးရံုကိုေခၚလာၿပီးအဲဒီကမွၿမိဳ့ေဆးရံုကိုပို့လိုက္တာလို့ေၿပာၿပပါတယ္။<br />ခေလးေလးေသမလားရွင္မလားမသိေပမဲ့ဆရာ၀န္ဆရာမေတြကေတာ့အသက္<br />တစ္ေခ်ာင္းကယ္ႏိုင္ေအာင္အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားေနၾကတယ္လို့ဆိုပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ့ဆက္ၿပီးရွင္သန္ေနတာထက္စာရင္ေသသြားတာကမွေကာင္းအုန္းမယ္လို့မွတ္ခ်က္ၿပဳပါတယ္။<br />က်ြန္မကေတာ့ဘယ္လိုဆုေတာင္းေပးရမွန္းမသိပါ။<br />ေဆးရံုကၿပန္လာၿပီး၃၊၄ရက္ေလာက္ခေလးေလးကိုမ်က္စိထဲမွာၿမင္ေယာင္ရင္း<br />စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမိပါတယ္။<br />ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြေၾကာင့္၀မ္းကလြယ္ၿပီးေမြးခဲ့ရတဲ့ကိုယ့္ရင္ေသြးကို<br />ရက္ရက္စက္စက္စြန့္ၿပစ္ရတာလည္းစဥ္းစားေနမိပါတယ္။<br />ေမြးၿပီးလူေတြရွိတဲ့ရြာအနီးမွာ၊မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ၊ဘုရားေက်ာင္းအနီးမွာစြန့္ၿပစ္ခဲ့ရင္ေတာင္<br />ဒီလိုအၿဖစ္ဆိုးနဲ့ၾကံဳရမွာမဟုတ္ပါဘူး။<br />ဒီခေလးအသက္ရွင္ခဲ့ရင္ဘယ္မိဘကသူ့ကိုေမြးစားမွာလဲ။<br />ေမြးစားမဲ့မိဘေတြကလည္းက်န္းမာၿပီးေခ်ာေမာလွပတဲ့ခေလးကိုဘဲေမြးစားခ်င္ၾကမွာပါ။<br />သူဟာမိဘမဲ့ေဂဟာမွာဘဲဆက္လက္ရွင္သန္ရမွာပါ။<br />ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္မ်က္ႏွာကၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ၿဖစ္ေအာင္ၿပဳၿပင္လို့ေရာရမလား၊<br />ရခဲ့ရင္ေတာင္ေစ်းၾကီးတဲ့ခဲြစိပ္ကုသခကိုဘယ္သူကအကုန္က်ခံလုပ္ေပးမွာလဲ၊<br />ဒီပံုစံအတိုင္းၾကီးၿပင္းလာရင္မိဘမဲ့ေဂဟာမွာဘ၀တူမိဘမဲ့ခေလးေတြကသူ့ကိုရံြေၾကာက္<br />ၾကီးၿဖစ္ၿပီးအေပါင္းအသင္းမွလုပ္ပါ့မလား၊<br />သူ့ရဲ့ဘ၀တေလ်ွာက္လံုးအပါယ္ခံအထည္းက်န္ဘ၀နဲ့ဆက္လက္ရွင္သန္သြားရမဲ့<br />အေရးေတြးၿပီးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္။<br />ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ရလာတဲ့ခေလးၿဖစ္ၿဖစ္အခက္အခဲေတြဘယ္လိုဘဲရွိရွိ<br />ေမြးလာတဲ့အၿပစ္ကင္းတဲ့ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုစြန့္ၿပစ္ရက္တဲ့သူ၊ဆက္တာ၀န္မယူႏိုင္ရင္<br />ေတာင္ေတာထဲမွာက်ားစားစား၊ေခြးဆဲြဆဲြၿပစ္ရက္တဲ့ခေလးအေမရဲ့စိတ္ဓါတ္ကိုေတာ့<br />အံ့ၾသမိပါတယ္။<br />ရက္စက္ပါေပ့ခေလးအေမရယ္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-949743165436374035?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-90951869452623583212010-12-10T11:28:00.000-08:002010-12-10T13:06:25.465-08:00၂၀၀၄ခုႏွစ္ဒီႏိုင္ငံကိုကြ်န္မေရာက္စကတရုတ္နဲ့ဌာေနေပါက္ကုလားအနည္းငယ္သာ<br />ရိွပါတယ္။ၿမန္မာ၊ကိုးရီးယား၊ဖိလစ္ပိုင္၊NGOအဖြဲ့၊သာသနာၿပဳအဖဲြ့ေတြနဲ့လာတဲ့<br />လူၿဖဴေတြလည္းအနဲအပါးရွိပါတယ္။<br />အာရွတိုက္နဲ့မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းၿပီးအိႏၷိယသမုဒၵယာၾကီးၿခားေနတဲ့<br />ကုန္းတြင္းပိတ္ႏုိင္ငံငယ္ေလးမွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့အာရွသားေတြနည္းပါးတာမို့<br />ဒီကလူေတြကလူၿဖဴေတြကိုအၿမင္မစိမ္းေပမဲ့အာရွသားေတြကိုေတာ့သိပ္မၿမင္ဘူးၾကပါ။<br />သူတို့ကိုယ္တိုင္ကလည္းႏိုင္ငံရပ္ၿခားအေရာက္အေပါက္နည္းပါးတာေၾကာင့္<br />ႏုိင္ငံၿခားသားေတြမေတြ့ဘူးၾကပါ။<br />ဒါေၾကာင့္လူၿဖဴကလြဲရင္က်န္တဲ့အသားညိဳ၊အသားလတ္အားလံုးတရုတ္လို့<br />ထင္ၾကပါတယ္။<br />ကြ်န္မတို့ၿမန္မာေတြထဲမွာအသားညိဳလို့မဲလံုးတို့၊ကုလားတို့ေခၚသူေတြေတာင္<br />တရုတ္လို့ထင္ခံရပါတယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္ကကြ်န္မတို့ကိုလမ္းမွာေတြ့ရင္တအံ့တၾသေငးေမာၾကည့္ၾကလို့<br />စိတ္ညစ္ရပါတယ္။<br />က်ြန္မကိုယ္တိုင္လည္းလူမဲဆိုတာရုပ္ရွင္ထဲမွာသာၿမင္ဖူးတာပါ။<br />ၿဖဴၿဖဴေသးေသးပါးပါးယားယားအာရွသားေတြေတြ့ေနရာကအရိုးအဆစ္ၾကီးၾကီး၊<br />ႏွဳတ္ခမ္းထူထူ၊မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴးေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းစေတြ့ေတာ့အရုပ္ဆိုးလွခ်ည္ရဲ့ထင္မိပါတယ္။<br />ေၾကာက္လည္းေၾကာက္မိပါတယ္။<br />သူတို့ေတြနဲ့အလုပ္အတူလုပ္တာၾကာလာၿပီးရင္းႏွီးခင္မင္လာေတာ့သူတို့ကိုမဲလွခ်ည္ရဲ့၊<br />ရုပ္ဆိုးလွခ်ည္ရဲ့မထင္ေတာ့ပါ။တစ္ခ်ိဳ့အမဲမေလးေတြကိုလွတယ္ေတာင္ထင္လာ<br />ပါတယ္။<br />၆ႏွစ္အတြင္းတရုတ္စက္ရံုေတြတေၿဖးေၿဖးမ်ားလာတာနဲ့အတူအဲဒီစက္ရံုေတြမွာလူမဲေတြအလုပ္၀င္လုပ္ၾကရင္းအာရွသားေတြနဲ့တစတစအေတြ့အၿမင္မ်ားၿပီးအက်ြမ္းတ၀င္<br />ၿဖစ္လာၾကပါၿပီ။<br />အကင္းပါးတဲ့အခ်ိဳ့လူမဲေတြေတာင္က်ြန္မတို့မ်က္ႏွာေပါက္၊အသားအရည္၊ေၿပာတဲ့စကားေတြကိုၾကည့္ၿပီးတရုတ္ေတြနဲ့ခြဲၿခားတတ္လာၾကပါၿပီ။<br />ေတြ့ပါၿမင္ပါမ်ားလာေတာ့သူတို့ေတြက်ြန္မတို့ကိုအထူးအဆန္းမၿဖစ္ေတာ့သလို<br />ကွြ်န္မတို့ကလည္းသူတို့ကိုသက္ေတာင့္သက္သာနဲ့ေၿပာဆိုဆက္ဆံနိုင္သြားပါၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-9095186945262358321?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-8161809536953901832010-11-03T11:51:00.002-07:002010-11-03T13:58:44.882-07:00ကြ်န္မေနတဲ့တိုက္ရဲ့ေအာက္ကကားပါကင္မွာဦးမဲဆိုတဲ့ကားေဆးတဲ့လူတစ္ေယာက္<br />ရွိပါတယ္။အသက္၅၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီးတနဂၤေႏြကလဲြလို့က်န္တဲ့ေန့ေတြမွာမနက္၉<br />နာရီေလာက္ကေနညေန၅နာရီေလာက္ထိကားပါကင္မွာရွိပါတယ္။<br />က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ပါကင္မွာကား၅၀ေလာက္ရွိၿပီးတဘက္ကတိုက္၂လံုးမွာေတာ့ကား၂၀<br />ေလာက္စီရွိပါတယ္။တစ္ေန့ကိုကားတစ္စီးႏွစ္စီးေလာက္ေဆးရပါတယ္။<br />ေန့တိုင္းအလုပ္ရွိတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ဦးမဲကတစ္ေန့ကား၂စီးပဲေဆးပါတယ္။<br />ကားတစ္စီးေဆးရင္၃၊၄ေဒၚလာရတာမို့တစ္ေန့၈ေဒၚလာေလာက္ရရင္ေန့တြက္စီၿပီမို့<br />အလုပ္ဆက္မလုပ္ေတာ့ပါ။<br />ေန့လည္၁၂နာရီနဲ့၂နာရီၾကားလည္းေန့လည္စာစားတာရယ္အနားယူတာရယ္ေၾကာင့္<br />အလုပ္မလုပ္ပါဘူး။ <br />့တခ်ိဳ့ကေန့လည္စာၿပန္စားရင္းကားေဆးခိုင္းရင္မေဆးပါဘူး။မနက္ဖန္သဘက္ခါ<br />ေရႊ့ေနလို့စိတ္မရွည္သူေတြကၾကံဳရာမွာေဆးလိုက္လို့ေဖါက္သည္ပ်က္တာလည္းမၾကာ<br />ခဏပါ။<br />စေန၊တနဂၤေႏြ၊တနလၤာ၃ရက္ဆက္တိုက္မိုးရြာတာေၾကာင့္က်ြန္မကားဖံုေတြရႊံ့ေတြနဲ့<br />ညစ္ပတ္ေနလို့ဦးမဲကိုကားေဆးေပးဖို့ေၿပာပါတယ္။မအားလို့မနက္ဖန္မွေဆးပါရေစ<br />ဆိုပါတယ္။မနက္ဖန္ေရာက္ၿပန္ေတာ့ေနာက္ေန့ခ်ိန္းၿပန္ပါတယ္။<br />ဖံုေတြရႊံ့ေတြအလိမ္းလိမ္းနဲ့ကားကိုေဆးဖို့အၾကာၾကီးေစာင့္မေနႏိုင္ပါဘူး။<br />ဒါေၾကာင့္မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ့ရံုးေအာက္မွာကားထိုးေပးၿပီးပါကင္ေစာင့္တဲ့ေကာင္ေလး<br />ကိုေဆးခိုင္းပါတယ္။ကားေဆးခကအတူတူပါ။<br />ေနာက္ေန့ဦမဲကားေဆးဖို့လာေၿပာေတာ့ကားကသန့္ရွင္းေနၿပီမို့ေဆးဖို့မလိုေတာ့ပါ။<br />ဒီၿမိဳ့မွာကားေဆးတဲ့သူေတြေပါပါတယ္။<br />ရံုးေတြေအာက္ပါကင္ေတြ၊ေစ်းပါကင္ေတြ၊လမ္းေဘးပါကင္ေတြမွာကားေဆးခ်င္သူေတြ<br />အမ်ားၾကီးပါ။တသီးတသန့္အခ်ိန္ေပးႏုိင္ရင္ကားေဆးတဲ့ေ၀ါ့ေရွာ့ေတြလည္းရွိပါတယ္။<br />ဦးမဲရဲ့အလုပ္ဟာအၿပိဳင္အဆိုင္ေတြမ်ားတာေၾကာင့္ကိုယ္က၀ီရိယစိုက္ၿပီးလုပ္ပါမွ၊<br />၀န္ေဆာင္မွဳေကာင္းေကာင္းေပးႏိုင္မွအဆင္ေၿပမွာပါ။<br />ကိုယ္ကလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ကားေဆးခ်င္တဲ့သူကရွိအုန္းမွ။<br />မိုးရြာမဲ့ေန့ေတြအတြက္ေနသာတဲ့ေန့ေတြမွာၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္ၿပီးစုေဆာင္းထားဖို့<br />စိတ္ကူးရွိပံုမရပါဘူး။<br />ဒီကလူေတြအမ်ားစုဟာ၀ိရိယနည္းၿပီးလက္ေၾကာမတင္းၾကပါ။<br />လုပ္တဲ့အလုပ္ကိုလည္္းစိတ္၀င္စားၿပီးေစတနာမထားတတ္ၾကပါဘူး။<br />အလြန္ပ်င္းၿပီးေလးလည္းေလးပါတယ္။<br />ဆိုင္မွာလုပ္တဲ့အလုပ္သမားေတြဆိုလည္းဒါလုပ္ဆိုဒါဘဲလုပ္တတ္ပါတယ္။<br />တၿခားဟာကိုလုပ္တတ္ေအာင္သင္ယူဖို့စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။မခိုင္းရင္ထိုင္ေနတတ္ပါတယ္။<br />အခ်င္းခ်င္းေလေပါေနတတ္ပါတယ္။<br />၀ယ္သူလာလို့ေစ်းေမးရင္တစ္ခုမွမသိပါဘူး။ေကာင္တာကပိုင္ရွင္ကိုပစၥည္းတစ္ခုခ်င္း<br />ယူၿပီးသြားေမးပါတယ္။ဘယ္ေတာ့မွလည္းေစ်းေတြမွတ္မထားပါဘူး။<br />ေနာက္၀ယ္သူလာရင္ထပ္ေမးၿပန္ပါတယ္။<br />သူတို့ဟာအလုပ္သမားဘ၀မွာဘဲေက်နပ္ေနၿပီးပိုင္ရွင္ၿဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကသူေတြ<br />မဟုတ္ပါ။<br />ဒီေန့ရွာဒီေန့ကုန္ေအာင္သံုးၿပီးေနာင္ေရးမပူပင္တတ္ၾကပါဘူး။<br />ေရာင့္ရဲလြယ္တဲ့စိတ္ဓါတ္ဟာပ်င္းလို့လား၊ဖ်င္းလို့လားသိႏိုင္ပါဘူးေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-816180953695390183?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-82356347548551079952010-10-14T07:34:00.000-07:002010-10-14T11:39:53.865-07:00ေဒၚရီတာဟာက်ြန္မလုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းရဲ့အေဒၚအသက္၆၀ေလာက္<br />အမဲမၾကီးပါ။ၿမိဳ့စြန္ရပ္ကြက္မွာကုန္စံုဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီးတစ္ဦးတည္းေနသူပါ။<br />တစ္လတစ္ခါသူ့ဆိုင္အတြက္ေစ်းလာ၀ယ္ရင္းသူငယ္ခ်င္းဆီ၀င္လာတတ္တာ<br />ေၾကာင့္က်ြန္မနဲ့ပါရင္းႏွီးေနပါတယ္။<br />အသက္၂၀မွာအိမ္ေထာင္က်ၿပီးသမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။<br />သူ့အမ်ိဳးသားဦးမာတင္ကလစာေကာင္းတဲ့၀န္ထမ္းတစ္ဦးပါ။<br />သူတို့အိမ္ေထာင္ေရးကအိမ္ေထာင္က်စ၄၊၅ႏွစ္ေလာက္မွာေၿပလည္ေပမဲ့<br />ေနာက္ပိုင္းဦးမာတင္အရက္ေသာက္တတ္လာၿပီးတေၿဖးေၿဖးယိုယြင္းလာပါတယ္။<br />ေနာက္ပိုင္းအရက္ေသာက္ရံုမကမိန္းခေလးေတြနဲ့တရုန္းရုန္း၊လခလဲမအပ္၊ေန့စဥ္<br />ေပ်ာ္ပါးမူးရူးၿပီးေဒၚရီတာတို့သားအမိကိုရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ပါတယ္။<br />အၿပစ္မရွိတဲ့သမီးေလးကိုရိုက္ႏွက္တာမၿမင္ရက္တဲ့အဆံုးသမီးကိုတဘက္ႏိုင္ငံမွာေန<br />တဲ့ေငြေၾကးေတာင့္တင္းတဲ့ေဒၚရီတာရဲ့ညီမဆီကိုပို့လိုက္ရပါတယ္။<br />ဦိးမာတင္ရဲ့အေထာက္အပန့္မရေတာ့သူ့စား၀တ္ေနေရးအတြက္ၿမိဳ့ထဲကစတိုးဆိုင္မွာ<br />အကူလုပ္ရပါတယ္။နားရက္ေတြမွာအနီးအပါးအိမ္ေတြမွာအ၀တ္လိုက္ေလ်ွာ္ရပါတယ္။<br />တစ္ေန့မွာသမီးေလးၿပန္ေခၚထားမယ္ရည္ရြယ္ၿပီးက်စ္က်စ္ပါေအာင္စုထားတဲ့ပိုက္ဆံ<br />ေတြကလည္းဦးမာတင္ႏွိပ္စက္ၿပီးယူလို့သမင္ေမြးရင္းက်ားစားရင္းပါ။<br />တစ္ေန့မူးမူးနဲ့မီးငယ္ေလးတစ္ဦးကိုအိမ္ေပၚေခၚတင္လာပါတယ္။<br />ေငြေပါတဲ့ဦးမာတင္ကိုမီးငယ္ေလးကအလြတ္မေပးပါဘူး။အိမ္ေပၚကမဆင္းေတာ့ပါ။<br />ေဒၚရီတာဘယ္လိုေတာင္းပန္ေတာင္းပန္မရေတာ့ပါ။ဦးမာတင္ေရာမီးငယ္ေလးပါ<br />ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းႏွိပ္စက္တာမခံႏိုင္တ့ဲအဆံုးအ၀တ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုနဲ့အိမ္ေပၚ<br />ကဆင္းလာပါေတာ့တယ္။<br />မိတ္ေဆြေကာင္းေတြအကူအညီနဲ့ဘ၀အသစ္ကိုၿပန္စဖို့ၾကိဳးစားပါေတာ့တယ္။<br />ၿမိဳ့စြန္မွာအိမ္ဌားေနရင္းေငြေခ်းၿပီးကုန္စုံဆိုင္ေလးစဖြင့္ပါတယ္။<br />ဆိုင္ကေလးကတေၿဖးေၿဖးအဆင္ေၿပလာၿပီးအေၾကြးေၾကၿပီးေၿပလည္စၿပဳလာပါၿပီ။<br />သမီးေလးကိုၿပန္ေခၚဖို့စီစဥ္ေပမဲ့သမီးကခ်စ္သူေတြ့ၿပီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္အိမ္ေထာင္က်<br />သြားပါၿပီ။<br />ေဒၚရီတာနဲ့အတူလာမေနႏုိင္ေပမဲ့တစ္ႏွစ္တစ္ခါခရစ္စမတ္မွာေတာ့သားအမိၿပန္ေတြ့ၾက<br />ပါတယ္။သမီးရဲ့အိမ္ေထာင္ေရးနဲ့ေငြေၾကးကအဆင္ေၿပလို့ေဒၚရီတာစိတ္ေအးရပါတယ္။<br />အတူလာေနဖို့ေခၚေပမဲ့က်န္းမာတုန္းရွာႏိုင္တုန္းရွာလိုက္အံုးမယ္ဆိုၿပီးလိုက္မေနၿဖစ္ပါ။<br />ဦးမာတင္ကေတာ့ေဒၚရီတာကိုအဆက္အသြယ္လံုး၀မလုပ္ဘဲအေပ်ာ္ေတာထဲမွာနစ္ေမ်ာ<br />ေနပါတယ္။<br />အသက္၃၅ႏွစ္မွာတရား၀င္ၿပတ္စဲတာလည္းမဟုတ္ဘဲအိမ္ေထာင္ပ်က္ခဲ့ရေပမဲ့နာက်ဥ္း<br />ခံၿပင္းမွဳေတြနဲ့ေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳဖို့လံုး၀မစဥ္းစားဘဲစီးပြားေရးကိုဘဲအာရံုစိုက္ၿပီး<br />တစ္ကိုယ္ထည္းၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနခဲ့ပါတယ္။<br />အခ်ိန္ေတြတေရြ့ေရြ့ကုန္ၿပီးအသက္ေတြတေၿဖးေၿဖးၾကီးလာပါၿပီ။<br />လြန္ခဲ့တဲ့၆လေလာက္ကႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကဲြကြာေနတဲ့ဦးမာတင္တစ္ေယာက္ေဒၚရီတာရဲ့<br />လိပ္စာကိုမရမကစံုစမ္းၿပီးေရာက္လာပါတယ္။<br />ႏွစ္ေပါင္း၂၀ေက်ာ္အတြင္းဦးမာတင္ေတာ္ေတာ္ေၿပာင္းလဲသြားပါၿပီ။<br />မာန္တက္ၿပီးမာနတလူလူနဲ့ဦးမာတင္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ညိွဳးငယ္ႏြမ္းပါးၿပီအရိုးေပၚ<br />အေရတင္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။<br />ေဒၚရီတာမရွိတဲ့အိမ္ေပၚကိုမီးငယ္ေလးေတြတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေခၚတင္ရင္း<br />သူတို့ေပးတဲ့ေအအိုင္ဒီအက္စ္လက္ေဆာင္အၿပင္ေသြးတိုးဆီးခ်ိဳေရာဂါပါရေနပါၿပီ။<br />ေငြေၾကးလည္းမရွိ၊ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္အႏိုင္ႏိုင္သယ္ေနရတဲ့ေ၀ဒနာသည္ၾကီး<br />ကိုဘယ္မီးငယ္ေလးကမွလက္ခံမၿပဳစုပါဘူး။<br />သံေယာဇဥ္လက္က်န္နဲ့ေဒၚရီတာကဦးမာတင္ကိုၿပစ္မထားရက္တာေၾကာင့္အိမ္ေပၚေခၚတင္ၿပဳစုေပးပါတယ္။<br />တေရွာင္ေရွာင္နဲ့၁လေလာက္ၾကာေတာ့ဦးမာတင္ေလၿဖတ္ၿပီး<br />ကိုယ္တစ္ၿခမ္းေသသြားပါတယ္။<br />ေဆးရံုတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ့၆လေလာက္ၾကာေတာ့ေဒၚရီတာရဲ့ကုန္စံုဆိုင္ေလးလည္း<br />ၿပဳတ္ပါၿပီ။<br />ေနမေကာင္းရင္သံုးဖို့စုေဆာင္းထားတာေတြလည္းကုန္ပါၿပီ။<br />ေဒၚရီတာသုူ့ေန၀င္ခ်ိန္အတြက္စဥ္းစားရပါၿပီ။<br />ဦးမာတင္သူ့အေပၚရက္စက္ခဲ့သေလာက္ေဒၚရီတာမရက္စက္ခဲ့ပါဘူး။<br />ဦးမာတင္ကိုသူအတတ္ႏိုင္ဆံုးၿပဳစုေပးခဲ့ပါၿပီ။<br />ေသခ်ာစဥ္းစားဆံုးၿဖတ္ၿပီးဦးမာတင္အစ္ကိုကိုဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ပါတယ္။<br />သူဘယ္လိုမွဆက္ၿပီးတာ၀န္မယူႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ဦးမာတင္ရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြ<br />ကိုဆက္လက္တာ၀န္ယူေပးဖို့ေၿပာပါတယ္။<br />သူ့မွာေငြအရင္းအႏွီးလည္းမရွိ၊စီးပြားေရးၿပန္လုပ္ဖို့ကလည္းအသက္ကေထာက္လာၿပီမို့<br />အၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚေနတဲ့သမီးဆီအၿပီးလိုက္သြားဖို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။<br />ဦးမာတင္ရဲ့အစ္ကိုလာေခၚတဲ့ေန့မွာေလၿဖတ္ထားလို့စကားမေၿပာႏိုင္ေပမဲ့ေနာင္တေတြ၊<br />အားငယ္၀မ္းနည္းမွဳေတြ၊ေတာင္းပန္မွုေတြၿပည့္ေနတဲ့ဦးမာတင္ရဲ့မ်က္၀န္းေတြကိုၾကည့္<br />ၿပီးေဒၚရီတာတိတ္တိတ္မ်က္ရည္က်မိပါေသးတယ္။<br />ဒီဘ၀ဒီမွွ်ေလာက္သာေရစက္ပါတာေၾကာင့္သူ့ေန၀င္ခ်ိန္ကိုေစာင့္စားဖို့သမီးဆီကို<br />ေဒၚရီတာလိုက္သြားပါတယ္။<br />ေဒၚရီတာသြားၿပီး၂ပတ္အၾကာမွာဦးမာတင္ကြယ္လြန္ပါတယ္။<br />သံေယာဇဥ္အၿပီးၿဖတ္ၿပီးငယ္စာရင္းဖ်က္လိုက္တဲ့ေဒၚရီတာနဲ့သမီးကေတာ့ဦးမာတင္ရဲ့<br />ေနာက္ဆံုးခရီးကိုလာေရာက္မပို့ေဆာင္ၾကေတာ့ပါ။<br /><br />သူတို့လူမ်ိဳးေတြဟာအာရွသားေတြေလာက္မိသားစုအေပၚသံေယာဇဥ္မရွိၾကပါ။<br />အမ်ိဳးသားအမ်ားစုကအရြယ္ေကာင္းရွာေဖြႏိုင္တုန္းမွာေသာက္စားသံုးၿဖဳန္းၿပီး<br />မိသားစုကိုၿပစ္ပယ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။<br />မိခင္ကသာသားသမီးကိုၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္သားသမီးေတြကမိခင္ေတြေနမေကာင္းၿဖစ္ရင္ဂရုတစိုက္ၿပဳစုၾကေပမဲ့<br />သူတို့ကိုစြန့္ၿပစ္ခဲ့တဲ့ဖခင္ေတြေနမေကာင္းရင္ခပ္စိမ္းစိမ္းေနတတ္ပါတယ္။<br />တခါတရံအေ၀းကေငြေၾကးေထာက္ပန့္ရံုကလဲြလို့တယုတယမၿပဳစုၾကပါဘူး။<br />(ဒီအေၾကာင္းဘယ္သူမၿပဳဆိုတဲ့ပိုစ့္မွာၿပဳစုသူမဲ့ေနတဲ့လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာေရာဂါ<br />ခံစားေနရတဲ့၀န္ၾကီးေဟာင္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။)<br />ေန၀င္ခ်ိန္မွာမိသားစုရဲ့ေမတၱာအၿပည့္နဲ့ၿပဳစုေစာင္ေရွာက္ၾကမွသူတို့ရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္<br />ေတြကိုၿငိမ္းခ်မ္းစြာၿဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ၾကမွာၿဖစ္ပါတယ္။<br />ခ်ိဳေသာအပင္ကိုစိုက္ရင္ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အသီးကိုစားရၿပီးခါးတဲ့အပင္ကိုစိုက္ရင္ခါးတဲ့အသီး<br />စားၾကရတယ္ဆိုေပမဲ့အားလံုးရဲ့ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကိုမိသားစုရဲ့ေမတၱာေတြနဲ့ကုန္ဆံုး<br />ေစခ်င္ပါတယ္။<br />မိသားစုကိုတန္ဖိုးထားခ်စ္ခင္ေလးစားတတ္တဲ့အသိတရားရၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-8235634754855107995?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-1749612984309347242010-09-12T05:14:00.000-07:002010-09-12T06:53:34.289-07:00က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ရဲ့ေဘးမွာကား၄၊၅စီးရပ္ႏုိင္တဲ့ကားပါကင္အေသးေလးနဲ့မ်က္ခင္းစိမ္းေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။<br />အခုအဲဒီပါကင္ကိုုအသံုးမၿပဳေတာ့ဘဲကား၀င္တဲ့အေပါက္ကိုအေသပိတ္လိုက္<br />တာေၾကာင့္ဒီကြက္လပ္နဲ့မ်က္ခင္းၿပင္ဟာကေလးတို့ရဲ့ကစားကြင္းၿဖစ္လာပါတယ္။<br />က်ြန္မအိမ္ကဒုတိယထပ္မွာမို့ၿပတင္းေပါက္ကၾကည့္ရင္သူတို့ကစား၀ိုင္းကိုၿမင္ေန<br />ရပါတယ္။<br />ညေန၄၊၅နာရီေလာက္ဆိုရင္သူတို့ရဲ့အသံေတြၾကားေနရပါၿပီ။<br />တစ္ခုေသာစေနေန့မွာပ်င္းပ်င္းနဲ့သူတို့ကစား၀ိုင္းကိုၾကည့္ရင္းစဥ္းစားေနမိပါတယ္။<br />လာကစားၾကတဲ့ကေလးေတြကေတာ့အရြယ္စံုပါ။<br />အသက္၃၊၄ႏွစ္ေလာက္ကေန၉ႏွစ္၁၀ႏွစ္ေလာက္အထိပါ။<br />အၾကီးေလးေတြကမိန္းခေလးေတြပါ။သူတို့နဲ့အတူ၃၊၄ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့သူတို့ေတြရဲ့<br />ေမာင္ေလးေတြပါလိုက္လာၿပီးေဆာ့ၾကတာပါ။<br />က်ြန္မေအာက္ထပ္မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္ကအိႏၵိယလာတဲ့ေမာင္ႏွမ၃ေယာက္၊<br />မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းမွာေနတဲ့ပါကစၥတန္ကအမႊာေမာင္ႏွမ၊အေပၚဆံုးထပ္က<br />ဘဂၤလားေဒ့ခ်ၤဆရာ၀န္ရဲ့သမီး၊သူရဲ့ေဘးခန္းကအီသီယိုးပီးယားကေမာင္ႏွမ၃ေယာက္၊<br />ေၿမညီထပ္ကမူၾကိဳေက်ာင္းသူဖိလစ္ပိုင္မေလး၊က်ြန္မတို့၀င္းထဲကကုန္းကေလးေပၚက<br />အိမ္မွာေနတဲ့ဒီအိမ္ရာေတြနဲ့ဆိုင္တဲ့၀န္ထမ္းရဲ့ကေလးေမာင္ႏွမ၂ေယာက္၊<br />သူတို့ကဒီႏိုင္ငံသားအမဲေလးေတြပါ။<br />သူတို့ေလးေတြရဲ့မိဘေတြဟာမူစလင္၊ဟိႏၷဴ၊ခရစ္ယန္ဘာသာ၀င္ေတြပါ။<br />မိန္းကေလးေတြကပန္းပြားေလးေတြနဲ့ကၾက၊ခုန္ၾက၊သီခ်င္းဆိုၾကနဲ့ပါ။<br />အရုပ္ေတြ၊အိုးခြက္ေတြနဲ့လည္းကစားၾကပါတယ္။<br />ေယာက်ၤားေလးေတြကေတာ့ေၿပးၾကလႊားၾက၊ခုန္ၾကေပါက္ၾက၊လံုးၾကေထြးၾကနဲ့<br />ဖုတ္အလိမ္းလိမ္းသဲအလိမ္းလိမ္းနဲ့ပါ။ကေလးစီးစက္ဘီးေလးေတြလည္းစီးၾကပါတယ္။<br />စက္ဘီးမရွိတဲ့သူကိုရွိတဲ့သူကေပးစီးပါတယ္။<br />တခါတခါေတာ့ရန္ၿဖစ္ၾက၊ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၾကပါတယ္။<br />အခ်င္းခ်င္းၿဖန္ေၿဖေပးၿပီးရန္ပဲြကၿပီးသြားပါတယ္။<br />ခဏေနေတာ့ရန္ၿဖစ္တာေမ့သြားၿပီးဆက္ကစားၾကၿပန္ပါတယ္။ရန္ၿဖစ္ၾကၿပန္ခ်စ္ၾကနဲ့<br />ခေလးပီပီအၿငိဳးအေတးေတြလည္းမရွိၾကပါဘူး။<br /><br />ကမာၻၾကီးမွာေလာဘေဒါသမာနမုန္းတီးမွဳအာဃာတေတြနဲ့လူၾကီးေတြကလူမ်ိဳးေရးစစ္ပဲြ၊<br />ဘာသာေရးစစ္ပဲြေတြကိုဆင္ႏႊဲၿပီးအခ်င္းခ်င္းတိုက္ခိုက္သတ္ၿဖတ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ<br />ကေလးေလးေတြကလူမ်ိဳးစြဲဘာသာစဲြမရွိဘဲတစ္ဦးနဲ့တစ္ဦးခ်စ္ခင္သင့္ၿမတ္စြာ<br />ကစားေနၾကပါတယ္။<br />ကေလးတို့ၾကီးၿပင္းအရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါသူတို့ရဲ့ၿဖဴစင္တဲ့စိတ္ဓါတ္ေလးေတြ<br />အေရာင္စြန္းထင္းကုန္မွာစိုးလွပါတယ္။<br />လူမ်ိဳးစဲြဘာသာစဲြကင္းတဲ့အၿဖဴေရာင္စိတ္ေလးေတြနဲ့ၾကီးၿပင္းရွင္သန္ရင္းစစ္ပဲြေတြ<br />ကိုအဆံုးသတ္လို့အနာဂတ္ကာလမွာၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ကမာၻၾကီးကိုကေလးတို့ဆက္လက္<br />တည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိမ့္မလဲေတြးေနမိပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-174961298430934724?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-60027363269509824112010-08-24T05:43:00.000-07:002010-08-24T07:36:24.922-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPYZ7JzN8I/AAAAAAAAAFY/XTUbQM_sSvw/s1600/DSC_0144.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPYZ7JzN8I/AAAAAAAAAFY/XTUbQM_sSvw/s320/DSC_0144.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508984709091375042" /></a><br /> ဆည္အလွ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPNJsJ4k6I/AAAAAAAAAFI/Axiq0WKk6jw/s1600/DSC_0127.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPNJsJ4k6I/AAAAAAAAAFI/Axiq0WKk6jw/s320/DSC_0127.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508972335559381922" /></a><br /> ၿမည္းကေလးစီးလို့လာခဲ့မယ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPLUg5DVpI/AAAAAAAAAE4/Dy_mknzV6uc/s1600/DSC_0142.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPLUg5DVpI/AAAAAAAAAE4/Dy_mknzV6uc/s320/DSC_0142.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508970322491299474" /></a> <br /> ဆင္ကြင္ညာေနၿမစ္ <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPK2HuzMNI/AAAAAAAAAEw/c8y-0XbxGwE/s1600/DSC_0133.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPK2HuzMNI/AAAAAAAAAEw/c8y-0XbxGwE/s320/DSC_0133.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508969800341336274" /></a><br /> မိုဟာေလးlodge<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPJmzk-dRI/AAAAAAAAAEo/tmq3ylc_oSM/s1600/DSC_0111.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/THPJmzk-dRI/AAAAAAAAAEo/tmq3ylc_oSM/s320/DSC_0111.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508968437721756946" /></a><br /> ေၿမၿပန့္၊ေတာင္တန္းနဲ့လြမ္းေမာဖြယ္အာဖရိကအလွ <br /> <br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြေန့ကမိုဟာေလးဆည္ကိုဒုတိယအၾကိမ္အလည္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။<br />မႏွစ္ကေဆာင္းလည္မွာသြားခဲ့စဥ္ကလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာင္ေတြေပၚမွာႏွင္းေတြ<br />ေဖြးေနၿပီးတစ္ခ်ိဳ့ေနရာမွာႏွင္းေတြဒူးဆစ္ၿမဳပ္ေလာက္ေအာင္ထူပါတယ္။<br />ဆည္မွာႏွင္းမက်ေပမဲ့ႏွင္းေတာင္ေတြကိုၿဖတ္တိုက္တဲ့ေလေအးေတြေၾကာင့္<br />အသည္းခိုက္ေအာင္ေအးပါတယ္။<br />ဒီႏွစ္ကေတာ့ေဆာင္းေႏွာင္းၿဖစ္လို့ေတာင္ေတြေပၚမွာႏွင္းမရွိေတာ့ပဲသြားလာလို့<br />ေကာင္းရံုသာေအးပါတယ္။လာေရာက္လည္ပတ္သူလည္းနည္းပါတယ္။<br />မိုဟာေလးဆည္ဟာ၁၉၉၈ခုႏွစ္မွာစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး၂၀၀၂ခုႏွစ္မွာၿပီးစီး<br />ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။အၿမင့္၄၇၅ေပ(၁၄၅မီတာ)၊အလ်ား၂၀၃၃ေပ(၆၂၀မီတာ)ရွိပါတယ္။<br />အီတလီ၊ဂ်ာမဏီနဲ့ေတာင္အာဖရိကကုမၸဏီမ်ားမွအင္ဂ်င္နီယာမ်ားပူးေပါင္းေဆာက္<br />လုပ္ခဲ့တာၿဖစ္ပါတယ္။<br />ဆည္ၾကီးစတင္တည္ေဆာက္ခ်ိန္ကမလြတ္လို့ဖယ္ေပးခဲ့ရတဲ့ရြာေတြကိုတၿခားေနရာ<br />မွာရြာသစ္တည္ေပးၿပီးႏွစ္၅၀ေလွ်ာ္ေၾကးေပးပါတယ္။<br />လစဥ္ေငြသို့မဟုတ္အစားအစာေထာက္ပန့္ပါတယ္။<br />ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံၿဖစ္ေပမဲ့အုပ္ခ်ဳပ္သူအၾကီးအကဲေတြရဲ့ၿပည္သူအေပၚစာနာညွာတာမွဳ<br />ကေလးစားစရာေကာင္းသလိုၿပည္သူေတြရဲ့လူ့အခြင့္အေရးကုိအၿပည့္အ၀ခံစားရ<br />တာလည္းမုဒိတာပြားစရာပါဘဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6002736326950982411?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-1986403911913860472010-07-31T04:18:00.000-07:002010-07-31T10:27:43.205-07:00စေနအလုပ္ပိတ္ရက္ကလဲၿဖစ္၊ေဆာင္းတြင္းကလဲေအးမို့ခ်မ္းခ်မ္းနဲ့ေစာင္ၿခံဳထဲမွာဇိမ္နဲ့<br />ေကြးၿပီးေနၿမင့္မွအိပ္ယာထမယ္လို့အားခဲထားေပမဲ့မိုးေတာင္မလင္းေသးဖုန္းၿမည္သံ<br />ေၾကာင့္လန့္ႏိုးလာပါတယ္။<br />နာရီၾကည့္ေတာ့မနက္၅နာရီ..ဘုရားဘုရားရန္ကုန္ကမိဘေဆြမ်ိဳးေတြဘာမ်ားၿဖစ္လို့ပါလိမ့္။<br />စိတ္ပူၿပီးကတုန္ကရီနဲ့ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့တဘက္ႏိုင္ငံကနံပတ္ပါ။အမ်ိဳးသမီးအသံနဲ့<br />စီဆိုသိုလိုေၿပာပါတယ္။က်ြန္မကသူတို့လူမဲစီဆိုသိုဘာသာစကားကိုထမင္းစား<br />ေရေသာက္သာတတ္တာမို့ဘာေတြေၿပာေနမွန္းမသိပါ။<br />က်ြန္မကအဂၤလိပ္လိုေမးသူကစီဆိုသိုလိုေၿပာနဲ့လံုးၿခာပတ္ၿခာလည္ရင္းေနာက္ဆံုး<br />ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။<br />တနဂၤေႏြမနက္၅နာရီခဲြေလာက္မွာအဲဒီအမ်ိဳးသမီးအသံနဲ့ထပ္ဆက္ၿပန္ပါတယ္။<br />ဒီတခါေတာ့ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေၿပာမေနေတာ့ဘဲဖုန္းမွားေနေၾကာင္းေၿပာၿပီး<br />ခ်လိုက္ပါတယ္။<br />တပတ္လံုးဖုန္းမလာေတာ့လို့ဖုန္းမွားတဲံ့ကိစၥၿပီးၿပီထင္ေပမဲ့မၿပီးၿပန္ပါဘူး။<br />ေနာက္စေနေန့မနက္၅နာရီခဲြေလာက္ဖုန္းေခၚၿပန္ပါတယ္။<br />က်ြန္မအသံၾကားရင္အမဲလိုေၿပာၿပန္ပါတယ္။မွားေနပါတယ္ေၿပာလဲဖုန္းခ်သြားၿပီး<br />နာရီ၀က္တခါတမနက္လံုးေခၚေနတာမို့ေကာင္းေကာင္းလည္းမအိပ္ရလို့ေဒါသထြက္မိပါတယ္။<br />၅ခါေၿမာက္ေခၚတဲ့အခါမွာေတာ့ဖုန္းမွားေၾကာင္းစိတ္တိုတိုနဲံ့ေအာ္ၿပီးခ်လိုက္ပါတယ္။<br />အဲဒီေန့သူထပ္မဆက္ေတာ့ငါေအာ္လိုက္လို့ေၾကာက္ၿပီးမဆက္ေတာ့ဘူးလို့ထင္ခဲံ့မိေပမဲ့<br />တနဂၤေႏြမနက္၆နာရီေလာက္ဖုန္းသံၾကားေတာ့မွလက္မေလ်ွာ့ေသးဘူးလို့<br />သိရပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့က်ြန္မအသံၾကားတာနဲ့ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။<br />အင္း..ဖုန္းမွားေနပါတယ္ဆိုလည္းမရ၊အလုပ္ကိစၥေတြကရွိေနလို့ဖုန္းပိတ္ထားလည္း<br />မရ။<br />သူပိုက္ဆံကုန္ရင္ရပ္သြားမွာဘဲဆိုၿပီး၃၊၄နာရီၿခားတစ္ခါလာေနတဲ့သူ့ဖုန္းကို<br />ဘာမွေၿပာမေနေတာ့ဘဲကိုင္လိုက္ၿပန္ခ်လိုက္လုပ္ရင္းည၁၀နာရီမွရပ္သြားပါေတာ့တယ္။<br />ရံုးဖြင့္ရက္မအားတဲ့ၾကားကဖုန္းရံုးကိုဒီနံပတ္ကိုပိတ္ေပးဖို့သြားေၿပာရပါအုန္းမယ္။<br />ဒီအမ်ိဳးသမီးဘာေၾကာင့္က်ြန္မနဲ့လဲမသိဘဲက်ားကုတ္က်ားခဲဆက္ေနလဲ<br />နားမလည္ႏိုင္ပါ။<br />ဖုန္းသူရဲဆိုရေအာင္ကလဲဘာသာစကားလည္းနားမလည္၊သူ့ၾကည့္ရတာလည္း<br />အေပ်ာ္အပ်က္ေနာက္ေၿပာင္ေနပံုမရ။ကိစၥတခုခုရွိလို့ဆက္ေနပံုရပါတယ္။<br />တနလၤာမနက္အလုပ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့၃ခါေၿမာက္ဆက္ၿပီးပါၿပီ။<br />အၾကံတစ္ခုရတာေၾကာင့္အလုပ္အတူလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုအက်ိုဳးအေၾကာင္းေၿပာၿပၿပီး<br />အကူအညီေတာင္းရပါတယ္။<br />၄ခါေၿမာက္ဖုန္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့နေဘးမွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုဖုန္းေပးလိုက္ပါတယ္။<br />သူတို့ခ်င္းသူတို့ဘာသာစကားနဲ့အခ်ီအခ်၁၀မိနစ္ေလာက္ေၿပာၾကပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းကေၿပာပါတယ္။<br />ဒီအမ်ိုဳးသမီးဟာခေလး၃ေယာက္နဲ့မုဆိုးမၿဖစ္ၿပီးေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းလည္းမရွိပါ။<br />ခေလး၃ေယာက္ကိုအသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာအပ္ၿပီးတဘက္ႏိုင္ငံကိုအလုပ္သြား<br />လုပ္ေနတာပါ။သူ့အသိေပးတဲ့ဆက္သြယ္ရမဲ့ဖုန္းနံပတ္ဟာက်ြန္မဖုန္းနံပတ္<br />ၿဖစ္ေနပါတယ္။<br />တဘက္ႏိုင္ငံကိုထြက္လာၿပီး၁ပတ္ေနေတာ့ခေလးေတြကိုဆက္သြယ္ဖို့အမ်ိဳးမ်ိုဳးၾကိဳးစား<br />ေပမဲ့မရပါ။ဘယ္ရပါ့မလည္းေလ၊က်ြန္မဆီဘဲဖုန္းက၀င္ေနတာကိုး။<br />သူ့စိတ္ထဲမွာက်ြန္မေၿပာတာလည္းနားမလည္၊သူ့ကိုခေလးေတြနဲ့ဖုန္းေပးမေၿပာခ်င္လို့<br />တၿခားတေယာက္ကိုဖုန္းေပးၿပီးေၿပာခိုင္းတယ္ထင္ေနတာပါ။ဖုန္းနံပတ္အမွားၾကီး<br />ေပးတယ္လို့သူမစဥ္းစားမိဘူးတဲ့ေလ။<br />သူငယ္ခ်င္းကသူတို့လူမ်ိဳးေတြဟာထင္မိထင္ရာကိုစဲြၿပီးၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာေတြကို<br />ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းမေတြးတတ္ေၾကာင္း၊တခါတရံအလြန္ရိုးအၿပီးဒံုးေ၀းေၾကာင္းေၿပာၿပပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းကအေၾကာင္းစံုရွင္းၿပၿပီးဖုန္းမွားေနလို့ေနာက္ထပ္ဆက္ၿပီးက်ြန္မကို<br />မေႏွာက္ရွက္ဖို့ေၿပာေတာ့မိခင္စိတ္ေၾကာင့္ခေလးေတြကိုစိတ္ပူၿပီးဘာမွမဆိုင္တဲ့သူ<br />တေယာက္ကိုေႏွာက္ရွက္မိလို့သူငယ္ခ်င္းမွတဆင့္ေတာင္းပန္ၿပီးေနာက္လည္း<br />မေႏွာက္ရွက္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။<br />အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီးက်ြန္မဆီကိုသူ့ထံမွဖုန္းမလာေတာ့ပါ။<br />သူ့အသိဆိုသူဟာဖုန္းနံပတ္ကိုရုိးသားစြာမွားေပးတာလား၊တမင္တလဲြေပးတာလား<br />မသိပါ။<br />သူ့ခေလးေတြကိုတကယ္ဘဲဂရုတစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ထားလား၊တၿခားမွာေရာင္းစား<br />လိုက္လား၊သူ့အေမနဲ့ခေလးေတြေရာၿပန္ေတြ့ၾကလားက်ြန္မမသိပါ။<br />သူတို့မိသားစုအႏၱရယ္ကင္းေဘးရွင္းစြာၿပန္လည္ေတြ့ဆံုႏိုင္ၾကပါေစလို့သာဆုေတာင္း<br />ေပးမိပါေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-198640391191386047?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-4706154397113382502010-07-06T08:49:00.000-07:002010-07-07T09:22:49.011-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/TDNbIYult-I/AAAAAAAAAEg/sN_xvCsdgLk/s1600/DSC_0073.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 198px; height: 314px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/TDNbIYult-I/AAAAAAAAAEg/sN_xvCsdgLk/s320/DSC_0073.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490832570329708514" /></a><br />ေရႊလံုးကိုေပးလိုက္တာ၃လရွိပါၿပီ။<br />တစ္ေန့မွာေရႊလံုးသခင္သစ္အမဲမၾကီးေရာက္လာၿပီးဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုလာေပးပါတယ္။<br />ေပးလိုက္တုန္းကလက္သီးဆုတ္ေလာက္သာရွိတဲ့ေရႊလံုးရဲ့၃လအၾကာသခင္သစ္အိမ္မွာ<br />ပဲေပးေနတဲ့ပံုေလးပါ။<br />ဓါတ္ပံုထဲမွာတေသြးတေမြးၿဖစ္ေနတဲ့ေရႊလံုးကိုၿမင္ရတာအမဲမၾကီးမိသားစုကခ်စ္ခ်စ္<br />ခင္ခင္တယုတယဂရုတစိုက္ေမြးထားပံုရလို့ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။<br />အခုတေလာဂလိုင္ထဲကေၾကာင္္ေတြတေကာင္ၿပီးတေကာင္ေပ်ာက္ေနပါတယ္။<br />သူ့ဟာသူအစာရွာရင္းထိခိုက္ေသဆံုးလို့ေပ်ာက္တာလား၊လံုၿခံဳေရးေတြဖမ္းၿပီးသတ္စားလို့ေပ်ာက္ကုန္တာလားမသိပါ။<br />ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေရႊလံုးေလးကိုအခ်ိန္မွီေဘးကင္းၿပီးလံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ေၾကာင္ခ်စ္သူမိသားစုကိုေပးလိုက္မိတာေတြးမိတိုင္းၾကည္ႏူး၀မ္းသာ မိေနမွာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-470615439711338250?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-4656825476950869942010-06-09T10:15:00.000-07:002010-06-10T04:03:03.376-07:00၁ပတ္၂ပတ္ေနရင္ၿပန္ပို့မယ္စိတ္ကူးထားေပမဲ့တကယ္တမ္းက်ေတာ့တေန့တၿခား<br />၀တုတ္ၿပီးခ်စ္စရာေကာင္းလာတဲ့ေရႊလံုးေလးကိုသံေယာဇဥ္တြယ္ၿပီးၿပန္မပို့ရက္ဘဲ<br />အိမ္မွာေခၚထားတာ၁လၾကာခဲ့ပါၿပီ။<br />ေရႊလံုးကိုအိမ္ထဲမွာခိုးေမြးထားရေကာင္းမလားစဥ္းစားေနမိပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့က်ြန္မဆီကိုတၿခားၿမိဳ့မွာရက္တိုသင္တန္းတစ္ခုတက္ဖို့အမိန့္စာ၀င္လာပါတယ္။<br />သင္တန္းကတစ္ပတ္ၾကာမွာမို့က်ြန္မရဲ့စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ေတြလန့္ႏိုးလာၿပီး<br />လက္ေတြ့ဘ၀ထဲၿပန္ေရာက္လာပါၿပီ။<br />က်ြန္မအလုပ္ဟာတခါတရံခရီးထြက္ရတတ္တာမို့ေရႊလံုးကိုေရရွည္ေမြးဖို့မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။<br />သူ့တစ္ေကာင္ထဲအိမ္ထဲမွာပိတ္ထားခဲ့ဖို့လည္းမၿဖစ္ႏိုင္ပါ။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာေဘးအိမ္မွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့အမဲမၾကီးကေရႊလံုးကိုေတြ့သြားၿပီး<br />ေတာင္းပါတယ္။<br />သူ့သမီးေလးကေၾကာင္အလြန္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ေၾကာင္ေမြးခ်င္လို့ပူစာေနတာၾကာၿပီ<br />ဆိုတဲ့အေၾကာင္းခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ့ေသေသခ်ာခ်ာေမြးမွာၿဖစ္ေၾကာင္းေၿပာပါတယ္။<br />က်ြန္မကလည္းေရႊလံုးကိုကိုယ္တိုင္မေမြးႏိုင္ရင္ေတာင္သူ့ကိုၾကင္ၾကင္နာနာနဲ့ေမြးမဲ့သူကိုဘဲေပးခ်င္တာမို့အမဲမၾကီးမိသားစုကိုေပးဖို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။<br />ခရီးမထြက္ခင္တစ္ရက္အလိုမွာကတ္ပံုးထဲကိုေရႊလံုးေလးထည့္၊သူ့ေၾကာင္စာထုတ္ေတြႏြားႏို့ဗူးေတြနဲ့အတူအမဲမၾကီးကိုေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။<br />မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးနဲ့က်ြန္မကိုၾကည့္ရင္းတေညာင္ေညာင္ေအာ္ရင္းပါသြားတဲ့ေရႊလံုး<br />ကိုၿမင္ေယာင္ရင္းတစ္ေန့လံုးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမိပါတယ္။<br />အလုပ္မွာလည္းစိတ္မပါ၊အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ့ပါ။<br />အလုပ္ကၿပန္ေရာက္ေတာ့အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ့ေရႊလံုးကိုရွာေနမိပါတယ္။<br />ေရြလံုးေလးဟိုေခ်ာင္ကထြက္လာသလိုလို၊ကိုယ့္အနားမွာဘဲရွိေနသလိုလို၊သူ့ေအာ္သံ<br />ံၾကားမိသလိုလိုနဲ့ပါ။<br />တစ္ပတ္အၾကာခရီးကၿပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းအမဲမၾကီးကိုေရႊလံုးအေၾကာင္းေမး<br />ရပါတယ္။<br />အလြန္ေဆာ့ေၾကာင္း၊ကတ္ပံုးထဲမွာမေနေတာ့ေၾကာင္း၊ညမွာသူ့သမီးနဲ့အတူေစာင္ၿခံဳထဲမွာအိပ္ေၾကာင္း၊သူ့သမီးကအလြန္ခ်စ္ေၾကာင္းေၿပာၿပပါတယ္။<br />ေရႊလံုးတစ္ေကာင္သူ့သခင္သစ္ေတြကသူ့ကိုခ်စ္ၿပီးအဆင္ေၿပေနတယ္တယ္ဆိုတာ<br />သိရေတာ့၀မ္းသာရပါတယ္။<br />မၿမင္ရတဲ့သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေလးေတြဟာေသးငယ္ေပမဲ့ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖဲြ့မိၿပီဆိုရင္<br />ၿဖတ္ရခက္တတ္ပါတယ္။<br />ကိုယ္ကိုတိုင္ကကိုယ့္အိမ္မွာမေနႏိုင္ဘဲသူမ်ားႏိုင္ငံမွာေခတၱေနေနရတဲ့ကမ္းနားသစ္ပင္ဘ၀မ်ိဳးမို့မင္းကိုလံုၿခံဳေႏြးေထြးတဲ့အိ္မ္မွာအတည္တက်ေနႏိုင္ေအာင္<br />ေပးလိုက္ရတာခြင့္လႊတ္ပါလို့သာေတာင္းပန္မိပါေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-465682547695086994?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-13645669841306977492010-06-03T08:32:00.000-07:002010-06-03T10:20:48.199-07:00ကြ်န္မေနတဲ့၄ထပ္တိုက္ေအာက္ေၿခမွာဂလိုင္ၾကီးတစ္ခုရိွပါတယ္။<br />အဲဒီဂလိုင္ၾကီးထဲမွာအေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ေၾကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း<br />ပိုစ့္တခုမွာေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။<br />အလြန္ေအးတဲ့ေဆာင္းဦးေပါက္ေန့တေန့ၿဖစ္ပါတယ္။<br />ေန့လည္ထမင္းစားအၿပန္မွာေၾကာင္ေပါက္စေအာ္သံေတြၾကားေနရတာေၾကာင့္<br />ဂလိုင္ၾကီးကိုသြားၾကည့္မိပါတယ္။<br />မ်က္စိပြင့္ကာစရက္သားေလာက္သာရွိေသးတဲ့ေၾကာင္ကေလး၂ေကာင္<br />ဂလိုင္ေပါက္ကေနေၿမာင္းထဲကိုၿပဳတ္က်ေနတာပါ။<br />သူတို့အေမေၾကာင္မၾကီးလည္းဘယ္ေရာက္ေနလဲမသိပါ။<br />အေမကိုလိုက္ရွာရင္းမၿမင္မစမ္းဟိုတိုးဒီတိုးသြားရင္းၿပဳတ္က်တာထင္ပါတယ္။<br />ေၾကာင္ေလးေတြဟာအေလ့က်ေပါက္တာဆိုေပမဲ့အေမြးပြပြ၊မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းနဲ့<br />မ်က္ႏွာေပါက္လွပါတယ္။<br />တကိုယ္လံုးမီးခိုးေရာင္နဲ့ႏွာၾကားအၿဖဴေလးကအမေလးပါ။အနက္မွာအ၀ါၾကားေလးက<br />အထီးေလးပါ။အထီးေလးကမ်က္ႏွာတၿခမ္းနဲ့မ်က္လံုးတဖက္ကေယာင္ကိုင္းေနၿပီး<br />သန္သန္စြမ္းစြမ္းရွိပံုမရပါ။<br />ကြ်န္မအိမ္ေပၚၿပန္တက္ကတ္ထူပံုးၿပားၿပားေပၚအ၀တ္ခင္းၿပီးယူလာပါတယ္။<br />ေၾကာင္ေလး၂ေကာင္အ၀တ္နဲ့ေထြးကတ္ပံုးၿပားထဲထည့္ဂလိုင္အတြင္းထဲထိထိုးထည့္<br />ထားခဲ့ပါတယ္။<br />ညေနအလုပ္ကၿပန္လာေတာ့ဘာသံမွမၾကားရေတာ့ပါ။<br />ညစာခ်က္ၿပဳတ္ရင္းသူတို့အေမၾကီးၿပန္လာလို့အဆင္ေၿပသြားၿပီထင္ရဲ့ဆိုၿပီး<br />က်ြန္မလည္းသူတို့ကိုေမ့သြားပါတယ္။<br />ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ကစၿပီးေၾကာင္ေအာ္သံေတြၾကားရၿပန္ပါတယ္။<br />မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္းဂလိုင္ေပါက္ကိုသြားၾကည့္ေတာ့ကတ္ပံုးကတၿခား<br />ေၾကာင္ေလးေတြကတၿခားပါ။<br />ဂလိုင္ေပါက္၀မွာေတာ့ေၾကာင္ထီးေလးကေသေနရွာပါၿပီ။<br />ေၾကာင္မေလးကေတာ့ဟိုတိုးဒီတိုးနဲ့ေၿမာင္းထဲကိုၿပဳတ္က်လုဆဲဆဲပါ။<br />အေအးဒဏ္ေၾကာင့္တကိုယ္လံုးတဆတ္ဆတ္တုန္ေနပါတယ္။<br />သူတို့အေမေၾကာင္မၾကီးညကလဲၿပန္လာပံုမရပါ။<br />အစာရွာရင္းတေနရာမွာေသရွာၿပီ ထင္ပါတယ္။အသက္ရွင္ေနလို့ကေတာ့<br />ႏို့မခဲြေသးတဲ့သူ့ကေလးေတြဆီမေရာက္ေရာက္ေအာင္ၿပန္လာမွာပါ။<br />ဒီတိုင္းထားခဲ့လို့ကေတာ့ေၾကာင္မေလးအစာၿပတ္အေအးပတ္ၿပီးေသမွာပါ။<br />ေမြးဖို့ကက်ြန္မတို့တိုက္ခန္းစည္းကမ္းအရအိမ္ေမြးတိရိစၧာန္ေမြးခြင့္မရွိပါ။<br />ေၾကာင္ေပါက္စေသးေသးေလးခိုးေမြးရင္ၿဖစ္ေပမဲ့က်ြန္မသံေယာဇဥ္နဲ့ခံစားရမွာ<br />ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။<br />က်ြန္မငယ္ငယ္ကေခြးေတြေၾကာင္ေတြကအစယုန္ေတြငွက္ေတြအထိေမြးဖူးပါတယ္။<br />သူတို့ေနမေကာင္းရင္ေသသြားရင္ေၾကကဲြခံစားရလြန္းလို့ဘယ္ေခြးဘယ္ေၾကာင္<br />ဘာအေကာင္မွမေမြးေတာ့တာၾကာပါၿပီ။<br />ေၾကာင္မေလးကိုဒီအတိုင္းထားခဲ့ရနိုးနိုးေခၚလာရေကာင္းႏိုးႏိုးနဲ့ဒိြဟၿဖစ္ေနပါတယ္။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့အိမ္ကိုေခၚလာၿပီးတစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ေမြးထားၿပီးထူထူေထာင္ေထာင္ၿဖစ္<br />လာရင္ဂလိုင္ေပါက္တဲၿပန္ထားမယ္ဆိုၿပီးေၾကာင္ေလးကိုေခၚလာမိပါေတာ့တယ္။<br />အေမြးပြပြလံုးလံုးေလးမို့ေရႊလံုးလို့နာမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br />ေခၚသာလာတယ္ႏို့မခဲြေသးတဲ့ေၾကာင္ေပါက္စကိုဘယ္လိုၿပဳစုရလဲက်ြန္မမသိပါ။<br />ႏြားႏို့ကိုမွင္စုတ္တံေလးနဲ့တိုက္ၾကည့္ေတာ့သူမေသာက္တတ္ပါ။<br />ခြက္ေလးထဲထည့္တိုက္ေတာ့ေသာက္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့တကိုယ္လံုးခြက္ထဲ၀င္ေသာက္<br />တာေၾကာင့္မ်က္ႏွာေတြေရာေၿခေထာက္လက္ေတြေရာေပပြကုန္လို့သန့္ရွင္းေရး<br />လုပ္ေပးရၿပန္ပါတယ္။<br />ေၾကာင္ေပါက္စစားတဲ့ေၾကာင္စာေပ်ာ့ေပ်ာ့အထုတ္ေလးေစ်းမွာေၿပး၀ယ္ၿပီး<br />ေက်ြးၾကည့္ေတာ့သူေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္။<br />သူ့ကိုအ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့ဇလံုထဲမွာအ၀တ္ထူထူခင္းၿပီးအိပ္ဖို့လုပ္ထားေပးေပမဲ့<br />သူကလူနားမွာဘဲေနခ်င္ပါတယ္။<br />ညဘက္အိပ္ဖို့ထည့္ထားရင္ေအာ္မဆံုးပါ။ေအာ္ရတာေမာမွအိပ္ပါတယ္။<br />ေန့ဘက္ဇလံုထဲကထုတ္ထားေတာ့လည္းေၿခၾကိဳေၿခၾကားဟို၀င္ဒီ၀င္မို့သူ့ကို<br /><div style="text-align: left;">တက္မနင္းမိေအာင္မနဲေရွာင္ေနရပါတယ္။<br /></div>က်ြန္မဟင္းခ်က္ေနရင္ေၿခဖမိုးေပၚကုတ္ကပ္တက္ထိုင္ေနတတ္ပါတယ္။<br />ေန့လည္ခဏတၿဖဳတ္အိပ္မယ္ၾကံရင္ကုတင္ေဘးမွာနားၿငီးေလာက္ေအာင္<br />တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေနတာမို့ေပြ့ခ်ီၿပီးရင္ခြင္ထဲထည့္ထားေတာ့မွမမက<br />ေၾကနပ္ၿပီးတဂူးဂူးၿမည္ရင္းလူေပၚမွာဇိမ္နဲ့အိပ္ပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယပိုင္းဆက္ပါအုန္းမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1364566984130697749?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-68780565697495188312010-05-17T10:13:00.000-07:002010-05-17T11:34:46.956-07:00သူတတိယႏွစ္တက္ဖို့ေက်ာင္းမၿပန္မီသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ေပးလို့<br />စေတြ့ခဲ့ၾကတာပါ။ေတြ.ေတြ.ခ်င္းရင္မခုန္မိတာအမွန္ပါ။<br />က်ြန္မကအေ၀းကလူကိုခ်စ္ဖို့ဘယ္တုန္းကမွစဥ္းစားခဲ့သူမဟုတ္ပါ။<br />ေရၿခားေၿမၿခားကေနလြမ္းေနရတာ၊ဘယ္အခ်ိန္ကိုယ့္မ်က္ကြယ္မွာသစၥာေဖါက္<br />သြားမလဲေတြးပူပန္ရတာေတြကိုမခံစားႏိုင္ပါ။<br />က်ြန္မခ်စ္သူဟာက်ြန္မနဲ့တေၿမထဲတေရထဲမွာရိွတဲ့သူၿဖစ္ရမယ္လို့သတ္မွတ္ထား<br />တာေၾကာင့္သူ့့.မွာၿငင္းပယ္စရာမရွိေပမဲ့က်ြန္မရဲ့သတ္မွတ္ခ်က္ေဘာင္မ၀င္တဲ့သူ့.<br />ကိုစိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။<br />သူကေတာ့ေတြ.ေတြ.ခ်င္းရင္ခုန္သြားပံုရပါတယ္။<br />တပတ္တခါစာမွန္မွန္ေရးသလိုဖုန္းလည္းမၾကာခဏဆက္တတ္ပါတယ္။<br />သူ့စာေတြကိုက်ြန္မအေရးမထားခဲ့ပါဘူး၊<br />သူ့ဖုန္းကိုလည္းေၿပာခ်င္မွေၿပာတာပါ။က်ြန္မသူ့ကိုမေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေၾကာင္းၿပတ္ၿပတ္<br />သားသားေၿပာေပမဲ့သူလက္မေလ်ွာ့ပါဘူး။<br />တတိယႏွစ္ၿပီးေတာ့သူရန္ကုန္ကိုခဏၿပန္လာပါတယ္။<br />ေက်ာင္းမၿပန္မီတရက္ညေနခင္းမွာႏွင္းဆီပန္းေတြတေပြ့ၾကီးနဲ့လာႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။<br />က်ြန္မသူ့ကိုစိတ္မ၀င္စားလည္းသူကေတာ့ဆက္ခ်စ္ေနမွာဘဲလို့ေၿပာပါတယ္။<br />ဆက္ၿပီးသံေယာဇဥ္ေတြတြယ္ၿပီးမခံစားေစခ်င္တာေၾကာင့္အၿပတ္ၿငင္းဖို့သူ့မ်က္ႏွာကို<br />ၿဖတ္ကနဲၾကည့္လိုက္စဥ္သူ့ရဲ့ေမ်ွာ္လင့္ေနတဲ့မ်က္၀န္းညိဳညိဳေတြနဲ့ခဏေလး<br />ဆံုလိုက္ခ်ိန္မွာဘဲ...<br />က်ြန္မရင္ခုန္မိပါတယ္။ <br />ၿငင္းပယ္တဲ့စကားကိုေၿပာရမဲ့အစားကေယာင္ကတန္းနဲ့စဥ္းစားပါရေစလို့ဘာလို့<br />မ်ားေၿပာမိသလဲကိုယ့္ကိုကိုယ္နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါ။<br />သူေက်ာင္းၿပန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့သူ့မ်က္၀န္းညိဳေတြြကိုခဏခဏသတိရ<br />ေနမိပါတယ္။အေ၀းကစာေတြေမ်ွာ္တတ္လာပါၿပီ။<br />သူဆက္လာမဲ့ဖုန္းသံကိုလည္းေမ်ွာ္လင့္တၾကီးေစာင့္ေနတတ္ပါၿပီ။<br />မိုးေတြညိဳ့ရင္လည္းလြမ္းသလိုလိုေဆြးသလိုလိုၿဖစ္ေနတတ္ပါၿပီ။<br />အခ်စ္ဆိုတာေ၀းတာနီးတာနဲ့မဆိုင္သလိုသတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ့ေဘာင္ခတ္သတ္မွတ္<br />လို့မရဘူးဆိုတာက်ြန္မနားလည္လိုက္ပါတယ္။<br />မခ်စ္ဖို့ဦးေႏွာက္ကၿငင္းပယ္ေနခ်ိန္မွာဘဲအခ်စ္ဆိုတဲ့အရာဟာႏွလံုးသားထဲမွာ<br />ေနရာယူၿပီးၿဖစ္ေနပါတယ္။<br />ေသခ်ာတာကေတာ့က်ြန္မသူ့ကိုခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာပါဘဲ။<br /><br />ေရးေနက်မဟုတ္တဲ့အခ်စ္အေၾကာင္းကိုညီမေလးblackroze တက္ဂ္ထားလို့<br />ၾကိဳးစားေရးလိုက္ပါတယ္။ <br />ဘ၀အေမာေတြၾကားမွာရင့္က်က္မွဳနဲ့အရြယ္ေၾကာင့္ရင္မခုန္ႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့<br />ပထမဆံုးရင္ခုန္တာေလးကိုေတာ့စဥ္းစားမိတိုင္းေႏြးေထြးေနဆဲပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6878056569749518831?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-25724200336149759502010-05-04T10:37:00.000-07:002010-05-04T12:55:49.144-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-B0eGM9u6I/AAAAAAAAAEY/D-0rC_sdVOo/s1600/DSC_0051.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 208px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-B0eGM9u6I/AAAAAAAAAEY/D-0rC_sdVOo/s320/DSC_0051.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467498008037669794" border="0" /></a> အီသီယိုးပီးယားေကာ္ဖီ၊ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္နဲ့တဲြေသာက္ရတယ္ဆိုပဲ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-B0Qx0lvQI/AAAAAAAAAEQ/e8CWjCZgQg4/s1600/DSC_0050.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 208px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-B0Qx0lvQI/AAAAAAAAAEQ/e8CWjCZgQg4/s320/DSC_0050.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467497779228425474" border="0" /></a> ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သူအီသီယိုးပီးယားသူရဲ့အၿပံဳး<br /><div style="text-align: center;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-Bz1fKaFaI/AAAAAAAAAEA/fk9Ekh7nhDs/s1600/DSC_0031.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 212px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-Bz1fKaFaI/AAAAAAAAAEA/fk9Ekh7nhDs/s320/DSC_0031.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467497310363194786" border="0" /></a> မမကိုယ္တိုင္က<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-BziLyKLsI/AAAAAAAAAD4/SwhzjtZGVMY/s1600/DSC_0029.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 208px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-BziLyKLsI/AAAAAAAAAD4/SwhzjtZGVMY/s320/DSC_0029.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467496978743701186" border="0" /></a> ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကလည္းအားက်မခံ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-BzKE9O1FI/AAAAAAAAADw/lgpS1SR2Xbo/s1600/DSC_0007.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 212px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S-BzKE9O1FI/AAAAAAAAADw/lgpS1SR2Xbo/s320/DSC_0007.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467496564594234450" border="0" /></a> တရုတ္မေလးလည္းအိႏၵိယအစာၾကိဳက္ပါတယ္<br /><br /><br /><br />ေမလ၁ရက္ေန့တိုင္းက်ြန္မေနတဲ့ၿမိဳ့Machabeng International College<br />ရဲ့ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာႏိုင္ငံတကာအစားအေသာက္ပဲြေတာ္ကိုက်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။<br />ႏုိင္ငံတကာဆိုေပမဲ့အိႏၵိယ၊ဘဂၤလာေဒ့ခ်္၊ပါကစၥတန္၊နီေပါနဲ့သီရိလကၤာဆိုင္ေတြဘဲ<br />မ်ားပါတယ္။<br />ဒီႏွစ္ေတာ့နီေပါနဲ့သီရိလကၤာဆိုင္ေတြမေတြ့ပါဘူး။<br />အိႏၵိယဆိုင္ေတြမွာဒန္ေပါက္၊ခ်ပါတီ၊ပူရီ၊ကုလားပဲသုတ္၊မလိုင္လံုး၊ဂ်ေလဘီ၊<br />စာကေလးခ်ီး၊စမူစာ၊ကုလားမုန့္အခ်ိဳေတြအၿပင္က်ြန္မမသိတ၊ဲ့မစားဘူးတဲ့အစားအစာ<br />ေတြေရာင္းပါတယ္။<br />UNကဖြင့္တဲ့ကိတ္မုန့္၊ ပါမု့န္နဲ့ကြတ္ကီးဆိုင္လည္းေတြ့ပါတယ္။<br />ဖိလစ္ပိုင္နဲ့ေမာေရးရွပ္ဆိုင္ကၾကက္ကင္၀က္သားကင္ကေတာ့ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းပါတယ္။<br />အစားအေသာက္ဆိုင္ေတြအၿပင္အက်ီၤအ၀တ္အစားေရာင္တဲ့ဆိုင္ေတြနဲ့လက္ေကာက္၊ဆဲြၾကိဳး၊ပုတီး၊လက္စြပ္<br />ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြလည္းရွိပါတယ္။<br />ၾကက္ေၿခနီအသင္းကလာဖြင့္တဲ့တဲမွာေတာ့ေစတနာရွင္မ်ားေသြးလွဴဒါန္း<br />ႏိုင္ၾကပါတယ္။<br />ပဲြေတာ္၀င္ခေပးထားတဲလက္မွတ္ၿဖတ္ပိုင္းကနံပါတ္ေတြကိုလည္း၂နာရီၿခား<br />တခါကံစမ္းမဲေဖါက္ေပးပါတယ္။<br />ၿမိဳ့ဆင္ေၿခဖုန္းအထက္တန္းေက်ာင္းကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြပါ၀င္တဲ့<br />အဆိုအကအဖဲြ့ကလည္းသူတို့ရဲ့ရိုးရာအကနဲ့ေဖ်ာ္ေၿဖၾကပါတယ္။<br />အရင္ႏွစ္ေတြကတခါမွမဖြင့္ဘူးတဲ့အီသီယိုးပီးယားရိုးရာစားေသာက္ဆိုင္က<br />ေတာ့ပဲြေတာ္လာလူအမ်ားရဲ့စိတ္၀င္စားမွဳအရဆံုးဆိုင္ပါ။<br />အာရွသားေတြေရာလူၿဖဴေတြပါသူတို့ရဲ့အစာကိုၿမီးစမ္းၾကည့္ပါတယ္။<br />ဟင္းအႏွစ္မ်ားမ်ားနဲ့ဆီၿပန္ခ်က္ထားတဲ့ဆိတ္သားဟင္း၊ၾကက္ဥအလံုးလိုက္<br />ၿပဳတ္ၿပီးၾကက္သားနဲ့ၿငဳတ္သီးနဲ့ဆီၿပန္၊မုန္ညင္းနဲ့သိုးသားေရာေၾကာ္တဲ့ဟင္း။<br />ပဲႏွပ္၊ပဲသီးေၾကာ္၊ခ်ိစ္ေမႊအစပ္နဲ့အခ်ိဳ၊အၿခားတို့တို့တိတိဟင္း၁၀မ်ိဳးေလာက္<br />နဲ့တိုရွည္လိုလိုေပါက္စီလိုလိုလက္သီးဆုတ္ေလာက္ရွိတဲ့မုန့္လိတ္နဲ့စားရတာပါ။<br />ေဖါ့ဗူးတစ္ဗူးကိုရမ္၃၀(၄ေဒၚလာ)ေပးရပါတယ္။<br />မစားဘူးတဲ့အစာမို့က်ြန္မလဲစားၾကည့္ပါတယ္။<br />အရသာမဆိုးလွေပမဲ့မၾကိဳက္ပါ။<br />ဒါ့အၿပင္အီသီယိုးပီးယားေကာ္ဖီကိုလည္းေသာက္ၾကည့္ပါေသးတယ္။<br />ေရေႏြးၾကမ္းပုဂံနဲ့ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၅ရမ္(၀.ရ၅ေဒၚလာ)ပါ။<br />ဆိုင္ရွင္ေၿပာၿပခ်က္အရသူတို့ႏိုင္ငံကထြက္တဲ့ေကာ္ဖီေစ့ကိုေလွာ္အမွဳန့္ၾကိတ္<br />ၿပီးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေဖ်ာ္တာလို့ဆိုပါတယ္။<br />အခ်ိဳၾကိဳက္သူကသၾကားထည့္၊အခ်ိဳမၾကိဳက္သူေတြကသၾကားမပါဘဲေသာက္တဲ့<br />ႏြားႏို့၊ႏို့ဆီမပါတဲ့ခ်စ္ေကာင္းရဲ့ဘလက္ေကာ္ဖီခါးခါးေလးပါ။<br />ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ပုဂံေလးခ်ထားေပးၿပီးေကာ္ဖီနဲ့တဲြစားပါလို့ဆိုင္ရွင္က<br />ေၿပာပါတယ္။<br />အကၾကည့္လိုက္ကြင္းထဲပတ္လိုက္၊မုန့္၀ယ္စားလိုက္နဲ့ေန့လည္၂နာရီေလာက္မွာေတာ့<br />ဗိုက္လည္းတင္းေမာလည္းေမာေၿခလည္းေညာင္းၿပီမို့အိမ္ကိုၿပန္လာခဲ့ပါတယ္။<br />ကံစမ္းမဲကေတာ့ထံုးစံအတိုင္းမေပါက္ပါဘူးရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-2572420033614975950?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-52250231801085507292010-04-21T11:32:00.000-07:002010-04-21T13:04:41.401-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S89YXIyzMRI/AAAAAAAAADo/VWAa-NX-rks/s1600/DSC_0106.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 293px; height: 235px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S89YXIyzMRI/AAAAAAAAADo/VWAa-NX-rks/s320/DSC_0106.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462682027544490258" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S89YEmodypI/AAAAAAAAADg/pFoBoqx15H4/s1600/DSC_0108.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 235px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S89YEmodypI/AAAAAAAAADg/pFoBoqx15H4/s320/DSC_0108.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462681709136693906" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S89Xzho-PCI/AAAAAAAAADY/giYw_PzxAUw/s1600/DSC_0110.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 314px; height: 218px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/S89Xzho-PCI/AAAAAAAAADY/giYw_PzxAUw/s320/DSC_0110.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462681415738866722" /></a><br />ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအေပါင္းနဲ့ၿပည့္စံုတဲ့မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါရွင္။<br />ႈInternetမေကာင္းတာရယ္၊က်န္းမာေရးမေကာင္းတာရယ္ေၾကာင့္<br />အသစ္မတင္ၿဖစ္တာခြင့္လႊတ္ပါ။<br />ႏွစ္သစ္ကူးမွာက်ြန္မတို့ၿမန္မာေတြစုၿပီးဆိုင္မွာသြားစားၾကပါတယ္။<br />ၾကက္၊၀က္နံရိုး၊၀က္ေပါင္၊ငါး၊အမဲ၊ဆိတ္၊သိုးစတဲ့အသားကင္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ပါ။<br />ဘာဂါနဲ့အေအးမ်ိဳးစုံလည္းရပါတယ္။<br />ဆိုင္အခင္းအက်င္းေကာင္းၿပီး၊အစားအေသာက္ေတြအရသာရွိတာတင္မက<br />၀န္ေဆာင္မွဳလည္းေကာင္းပါတယ္။၀န္ထမ္းေတြကလည္းၿပံဳးရႊင္ေဖၚေရြၿပီး<br />ဆက္ဆံေရးေကာင္းလို့ဒီနုိင္ငံမွာနာမည္ရတဲ့အၿပင္အၿခားအာဖရိကႏိုင္ငံေတြ<br />မွာဆိုင္ခဲြေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့စားေနရင္းတိုးတိုးၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလးဖြင့္ထားတဲ့သီခ်င္းသံကေနၿမဴးၾကြ<br />က်ယ္ေလာင္တဲ့သီခ်င္းသံရုတ္တရက္ေၿပာင္းသြားၿပီးစားပြဲထိုး၀န္ထမ္းေလးေတြ<br />ေရာမီးဖိုေနာက္မွာအသားကင္ေနတဲ၀န္ထမ္းေတြေရာေငြသိမ္းေကာင္တာက<br />၀န္ထမ္းေတြေရာအားလံုးေၿပးထြက္လာၿပီးစားပဲြေတြၾကားကမင္းလမ္းနဲ့ေနရာလြတ္<br />ေတြမွာအသီးသီးေနရာယူၿပီးေတးသြားနဲ့အတူလက္ခုတ္တီးၿပီးညီညီညာညာကၾက<br />ပါတယ္။<br />သီခ်င္းကဘာသီခ်င္းမွန္းမသိေပမဲ့အင္မတန္ၿမဴးပါတယ္။<br />ကကြက္ေတြကလည္းလက္ခုတ္တီး၊ေၿခေၿမွာက္လက္ေၿမွာက္ဘယ္လွည့္ညာလွည့္<br />ခက္ခက္ခဲခဲမဟုတ္ပါ။<br />ဆိုင္းသံၾကားရင္ကခ်င္တဲ့စားတဲ့သူတခ်ိဳ့ကလည္းေပ်ာ္လာၿပီးသူတို့အားလံုးနဲ့အတူ<br />လိုက္ကၾကပါတယ္။<br />၁၀မိနစ္ေလာက္ကၿပီးသီခ်င္းဆံုးေတာ့မွကိုယ္တာ၀န္က်ရာေနရာကိုၿပန္ၿပီးအလုပ္ဆက္<br />လုပ္ၾကပါတယ္။<br />၀န္ထမ္းေတြၾကည့္ရတာၿငီးေငြ့မွဳနဲ့စိတ္တင္းၾကပ္မွဳေတြေလ်ာ့ၿပီးလန္းဆန္းသြားပံု<br />ရပါတယ္။<br />၂နာရီ၊၃နာရီၿခားတခါကၾကေၾကာင္း၀န္ထမ္းတဦးကေၿပာၿပပါတယ္။<br />အားရပါးရခုန္ေပါက္ကၿပီးေနာက္အေၿပာင္းအလဲၿဖစ္ၿပီးစိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္း<br />လာတာမို့၀န္ေဆာင္မွဳေကာင္းေကာင္းပိုေပးႏိုင္ၾကမွာပါ။<br />စားတဲ့သူေတြေရာ၀န္ထမ္းေတြေရာေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ေကာင္းမြန္တဲ့နည္းေလးကို<br />တင္ၿပလိုက္ရပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-5225023180108550729?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-42038736041947768622010-04-04T04:35:00.000-07:002010-04-04T10:39:55.884-07:00ကြ်န္မတို့ၿမန္မာေတြဟာအလြန္အားနာတတ္ၾကသူေတြပါ။တခုခုအကူအညီေတာင္း<br />ရင္လည္းကူညီႏိုင္တဲ့ကိစၥဆိုရင္မၿငင္းတတ္ဘဲအင္တိုက္အားတိုက္ကူညီေလ့ရွိပါတယ္။<br />အားနာတတ္တဲ့အားနည္းခ်က္ကိုတစ္ခ်ိဳ့လူေတြကအခြင့္ေကာင္းယူၿပီးအခြင့္အေရးယူ<br />တာက္ုခံၾကရပါတယ္။က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ဟာအခန္းေပါင္း၄၅ခန္းရွိၿပီး၁၅ခန္းကၿမန္မာ၊<br />က်ဴးဘား၊ဖိလစ္ပိုင္၊တရုတ္နဲ့ဒီႏိုင္ငံကအမဲေတြေနၿပီးက်န္အခန္းေတြကေတာ့အိႏၵိယ၊<br />ဘဂၤလာေဒ့ခ်္၊ပါကစၥတန္၊နိေပါတို့ကလာတဲ့ကုလားေတြေနၾကပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္က်ြန္မတို့ရဲ့အိမ္နီးခ်င္းေတြဟာကုလားေတြၿဖစ္ပါတယ္။<br />တခ်ိဳ့ကယဥ္ေက်းမွဳရွိၿပီးနားလည္သိတတ္ၾကေပမဲ့တခ်ိဳ့ကေတာ့စိတ္ဓာတ္သိမ္ဖ်င္းၿပီး<br />စီးပိုးၾကပါတယ္။<br /><br />ၿမန္မာဆရာ၀န္မမလွဟာေအာက္ဆံုးအထပ္မွာေနသူပါ။<br />တခုေသာည၉နာရီခဲြေလာက္မွာအေပၚဆံုးထပ္ကကုလားမုတ္ဆိတ္တံခါးလာေခါက္<br />ပါတယ္။သူ့မိန္းမေနမေကာင္းလို့ဆရာ၀န္လာပင့္တာပါ။<br />ညနက္ေနၿပီမို့လူနာကိုေခၚခဲ့ပါေၿပာေတာ့လံုး၀မထႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းနဲ့သူ့မိန္းမသာတခုခု<br />ၿဖစ္သြားရင္ခေလး၃ေယာက္နဲ့သူဒုကၡၿဖစ္ေတာ့မယ္ကူညီပါဆိုၿပီးမ်က္ႏွာငယ္နဲ့<br />ေၿပာေတာ့နဂိုကမွသနားတတ္တဲ့မမလွကေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္နဲ့နားက်ပ္ေလးဆဲြၿပီး<br />အေပၚထပ္ကိုလိုက္သြားပါတယ္။<br />သူတို့အခန္းေရာက္ေတာ့လံုး၀မထႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့လူနာကအိမ္မွာမရွိပါဘူး။<br />မမလွကိုခဏထိုင္ပါအံုးဆိုၿပီးလူနာကိုသြားေခၚပါတယ္။လူနာကုလားမက၂ခန္းေက်ာ္<br />အိမ္ကခေလးခါးထစ္ခြင္ခ်ီၿပီးထြက္လာပါတယ္။ေနမေကာင္းတဲ့ပံုလည္းမရွိ၊<br />ေရာက္လက္စနဲ့မထူးေတာ့ဘူးဆိုၿပီးေသြးေပါင္ခ်ိန္၊စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့လည္းအားလံုးအေကာင္း။<br />ေအာင့္သက္သက္နဲ့ၿပန္လာၿပီးဒီအေၾကာင္းက်ြန္မတို့ကိုေၿပာၿပပါတယ္။<br />တကယ္ေနမေကာင္းတဲ့အိမ္နီးခ်င္းကိုလိုက္ၾကည့္ၿပီးကုသေပးရတာအပမ္းမၾကီးေပမဲ့<br />လူလည္က်တာေတာ့ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲေလ။<br />က်ြန္မတို့လည္းေနာက္တခါေခၚရင္မလိုက္နဲ့လို့ေၿမွာက္ေပးၾကပါတယ္။<br />ေနာက္၁လေလာက္ေနေတာ့ည၁၀နာရီေလာက္လာေခၚၿပန္ပါတယ္။<br />ဒီတခါေတာ့မမလွနပ္သြားပါၿပီ။ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္ကို္နယ္ကမိတ္ေဆြယူသြား<br />ၿပီမို့မရွိေတာ့ေၾကာင္း။နားက်ပ္လည္းေဆးရုံမွာက်န္ခဲ့လို့လိုက္ၾကည့္မေပးနုိင္ေၾကာင္း၊<br />တၿခားအခန္းကဆရာ၀န္သြားေခၚၾကည့္။မရရင္ေတာ့ေဆးရံုသာေခၚသြားေပေတာ့လို့<br />ေၿပာလိုက္ပါတယ္။<br />ေနာက္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွက်ြန္မေဘးခန္းကကုလားမနဲ့စကားစပ္မိရင္းမုတ္ဆိတ္တို့<br />လင္မယားအေၾကာင္းသိရပါတယ္။<br />မုတ္ဆိတ္ကသူ့ထက္အသက္၂၀ေလာက္ငယ္တဲ့မိန္းမကိုယူထားၿပီးသူ့မိန္းမကို<br />အင္မတန္အလိုလိုက္ဆိုဘဲ။လင္မယားခဏခဏရန္ၿဖစ္ၿပီးရန္ၿဖစ္ၿပီဆိုရင္သူ့မိန္းမက<br />ရင္တုန္၊ေသြးတက္၊မူးလဲ၊ေရာဂါၿပၿပီးမူလက်ီလုပ္ေတာ့တာပါ။<br />မုတ္ဆိတ္တို့လင္မယားအခ်စ္စမ္းပဲြမွာဘုမသိဘမသိနဲ့မမလွၾကီးခံလိုက္ရတာပါ။<br /><br />အလုပ္လာလုပ္တဲ့ၿမန္မာေတြထဲမွာမိုးေလးဟာအသက္အငယ္ဆံုးပါ။ရုိးၿပီးအလြန္အားနာ<br />တတ္သူပါ။တေန့မွာသူနဲ့စက္ရံုတစ္ခုထဲအတူအလုပ္လုပ္တဲ့ကုလားမသူ့အိမ္ကိုလာလည္<br />ပါတယ္။ဒီကုလားမဟာမိုးေလးထက္အရင္ေရာက္ၿပီးလခလည္းမိုးေလးထက္ပိုရသူပါ။<br />အေတာင္းအရမ္းအေခ်းအငွားထူၿပီးလူလည္က်လို့အလုပ္မွာလည္းနာမည္ၾကီးပါ။<br />သူမ်ားကားၾကံဳလိုက္ပါရေစဆိုၿပီးလိုက္လာၿပီးကားေပၚေရာက္မွလမ္းမၾကံဳတဲ့ေနရာကို<br />အတင္းလိုက္ပို့ခိုင္းတတ္သူလည္းၿဖစ္ပါတယ္။<br />မိုးေလးအခန္းထဲကအ၀တ္ေလ်ွာ္စက္အေဟာင္းေလးၿမင္သြားၿပီးသူ့အ၀တ္ေတြလာ<br />ေလ်ွာ္ပါရေစသိပ္မမ်ားပါဘူးဆိုပါတယ္။အားနာတတ္တဲ့မိုးေလးကခြင့္ၿပဳလိုက္ပါတယ္။<br />ေနာက္ေန့မွာၿခင္းၾကီး၂ၿခင္းနဲ့အၿပည့္ေစာင္ေတြအိပ္ရာခင္းေတြပါမက်န္ယူခ်လာတဲ့<br />ကုလားမကိုၾကည့္ရင္းမိုးေလးမ်က္လံုးၿပဴးေနပါတယ္။<br />အားနာမွဳရဲ့ေနာက္ဆက္တဲြကေတာ့မိုးေလးရဲ့ေရနဲ့လ်ွပ္စစ္သံုးၿပီး၃ခါေလာက္လွည့္သြား<br />တဲ့အၿပင္ဆပ္ၿပာမွဳန့္ကုန္သြားတယ္ဆိုလို့ဆပ္ၿပာမွဳန့္ပါစိုက္လိုက္ရပါေသးတယ္။<br />ေနရာတကာမွာအားနာတတ္တာမေကာင္းေၾကာင္း။မသိတတ္သူကိုေၿဗာင္ေၿပာၿပီး<br />ၿငင္းသင့္ေၾကာင္း၊၁နာရီေလာက္လက္ခ်ာရုိက္လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />သူမ်ားေတြကိုအားမနာဖို့ေၿမွာက္ေပးၿပီးဆရာၾကီးလုပ္တဲ့က်ြန္မအလွည့္ေရာက္လာပါၿပီ။<br />က်ြန္မနဲ့၃ခန္းေက်ာ္မွာလြန္ခဲ့တဲ့၁လေလာက္ကမွေၿပာင္းလာတဲ့ကုလားမိသားစုရွိ<br />ပါတယ္။ခေလး၃ေယာက္ပါပါတယ္။လမ္းေတြ့ရင္ႏွဳတ္ဆက္ၿပံဳးၿပရံုကလဲြလို့စကားေတာင္<br />၃၊၄ခြန္းၿပည့္ေအာင္မေၿပာဘူးပါ။<br />တေန့မွာသူ့အိမ္ကအိမ္ေဖၚမေလးလႊတ္ၿပီးကုလားမကထီးခဏငွားပါတယ္။<br />လက္လြယ္တဲ့က်ြန္မငွားလိုက္ပါတယ္။ေနာက္ရက္မွၿပန္ရပါတယ္။<br />၂ရက္၃ရက္ေနေတာ့ၾကက္သြန္ၿဖဴလာေခ်းၿပန္ပါတယ္။ဒီမွာၾကက္သြန္ၿဖဴကေစ်းၾကီး<br />ပါတယ္။<br />အမႊာေတြနဲ့ဥၾကီးတစ္ဥကိုေဒၚလာ၀က္ေလာက္ေပးရပါတယ္။<br />အိမ္နီးခ်င္းဆိုတဲ့အားနာစိတ္နဲ့ေပးလိုက္ပါတယ္။ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးၿပန္မေပးပါ။<br />က်ြန္မအခန္းကေပၚထပ္မွာမို့ၿခံ၀န္းထဲကအ၀တ္တန္းေတြကိုအၿမဲေအာက္ဆင္းမလွမ္းၿဖစ္<br />ေတာ့၀ရံတာမွာထုတ္လွမ္းႏိုင္တဲ့ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစတီးအ၀တ္တန္းေလး၀ယ္ထားပါတယ္။<br />မကုလားမကအဲဒီအ၀တ္တန္းကိုမ်က္ေစ့က်ေတာ္မူပါတယ္။<br />ခဏခဏလာငွားပါတယ္။က်ြန္မကတေနကုန္အလုပ္သြားရသူမို့အားတဲ့အခ်ိန္ေလး<br />အ၀တ္ေလ်ွာ္ဖြတ္လွမ္းရသူမို့မငွားပါ။ၿပီးေတာ့သူ့အေခ်းအငွားထူၿပီးဇတ္ရွဳတ္တာ<br />လည္းမၾကိဳက္လို့ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနခ်င္တာလဲပါပါတယ္။ဒါလည္းအမွတ္မရွိ<br />စေနတစ္ရက္မွာထပ္လာငွားၿပန္ပါတယ္။<br />၄၊၅ခါလာငွားၿပီးတခါမွမေပးလိုက္ေတာ့အားနာတဲ့စိတ္ကေလးကေခါင္းၿပဴလာပါတယ္။<br />တခါေလာက္ေပးလိုက္ပါမယ္ေလ။ငါလည္းေလာေလာဆယ္ဆယ္လွမ္းစရာမွမရွိတာ<br />ဆိုၿပီးေပးလိုက္ပါတယ္။<br />ၿပန္လာေပးႏိုးေစာင့္ရင္း၃ရက္သာၾကာေရာလာမေပးပါ။သူ့ကေလးအ၀တ္ေတြေတာ့<br />ေန့တိုင္းထုတ္လွမ္းေနတာၿမင္ပါတယ္။ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္ေတာင္းရမွာ၀န္ေလး<br />ေနပါတယ္။<br />အသိရွိရွိလာေပးမလားေစာင့္ရင္းမလာေတာ့၄ရက္ေၿမာက္ေန့မွာသြားေတာင္းရပါေတာ့တယ္။<br />ကုလားမကမ်က္နွာတင္းတင္းနဲ့ခဏေနအုန္းဆိုၿပီးအ၀တ္တန္းကသူ့ကေလးအ၀တ္ေတြ<br />ကိုေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးရုတ္ၿပီးအထဲ၀င္သြားပါတယ္။သူမ်ားပစၥည္းငွားၿပီးေက်းဇူးတင္<br />ေၾကာင္းေၿပာဖို့ေနေနသာသာရန္ေတြ့အလႊတ္မခံရတာကံေကာင္း..။<br />အားနာသူၾကီးက်ြန္မကိုယ့္အ၀တ္တန္းေလးကိုယ္မၿပီးအိမ္ၿပန္သယ္လာရပါတယ္။<br />ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွလက္မလြယ္ဖို့၊ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားလည္းမရွိတဲ့တစိမ္းေတြကို<br />အလကားေနရင္းအားမနာဖို့သင္ခန္းစာေကာင္းေကာင္းရသြားပါၿပီရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4203873604194776862?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-10578037745345237702010-03-20T09:52:00.000-07:002010-03-20T12:07:57.296-07:00သူတို့အမ်ိဳးသမီးေတြဟာမုဆိုးမဘ၀ေရာက္တာေတာင္ကိုယ့္စိတ္နဲ့ကို့ကိုယ္မေနႏိုင္<br />ၾကရွာပါဘူး။<br />မုဆိုးမအမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာေသဆံုးသူလင္ေယာက်ၤားရ့ဲမိဘေဆြမ်ိဳးေတြ<br />ခ်ယ္လွယ္မွဳေအာက္ကမလြတ္ႏိုင္ၿပန္ဘူး။<br />ကေလးေတြနဲ့က်န္ခဲ့တဲ့မုဆိုးမကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို့လိုတယ္လို့ေယာက်ၤားဘက္က<br />အမ်ိဳးေတြကဆးံုၿဖတ္ရင္ေယာက်ၤားရဲ့ညီအကိုေတြထဲကၿဖစ္ၿဖစ္၊အမ်ိဳးထဲကၿဖစ္ၿဖစ္<br />ၿပန္လက္ဆက္ရပါတယ္။မုဆိုးမဟာေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳလိုသည္ၿဖစ္ေစ၊မၿပဳလို<br />သည္ၿဖစ္ေစ၊သူတို့ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့လူကိုႏွစ္သက္သည္ၿဖစ္ေစ၊မႏွစ္သက္သည္ၿဖစ္ေစ၊ ္ၿၿငင္းပယ္ခြင့္မရွိပါဘူး။ေနာက္အိမ္ေထာင္ကတရား၀င္လက္ထပ္ယူခ်င္မွယူတာပါ။<br />ဒါထက္ဆိုးတာကေနာက္ၿပဳတဲ့အိမ္ေထာင္ဖက္မွာမိန္းမနဲ့သားၾကီးသမီးၾကီးေတြ<br />ရွိေနတတ္တာပါဘဲ။<br />ဒါေၾကာင့္လဲေနာက္ၿပဳတဲ့အိမ္ေထာင္ဖက္ကမိန္းမထက္ေစာေသခဲ့ရင္အသုဘမွာ<br />အရင္မိန္းမေနာက္မိန္းမအရင္ကေလးေနာက္ကေလးနဲ့ဇယားေတြရွဳတ္ေတာ့တာပါ။<br />ေသဆံုးသူဟာပိုက္ဆံရွိရင္ပိုဆိုးပါတယ္။<br />တခါတရံေသၿပီးမွဘယ္တုန္းကယူထားမွန္းမသိတဲ့မိန္းမနဲ့ေမြးထားတယ္ဆိုၿပီး<br />ကေလးေတြေရာက္လာၿပီးအေမြေတာင္းလို့စကားေတြမ်ားၿပီးၿပသနာတက္တတ္<br />ပါေသးတယ္။<br />က်ြန္မသူငယ္ခ်င္းဒီႏိုင္ငံသူကလည္းရင္ဖြင့္ၿပန္ပါတယ္။<br />သူတို့မွာေမာင္ႏွမ၅ေယာက္ရွိပါတယ္။<br />သူအသက္၁၀ႏွစ္မွာသူ့အေဖရဲ့အထက္ကအစ္ကိုသူ့ဦးေလးဆံုးပါတယ္။<br />သူ့အေဖကညီအကို၄ေယာက္မွာအငယ္ဆံုးပါ။<br />ကေလး၄ေယာက္နဲ့က်န္ခဲ့တဲ့မရီးကိုေဆြမ်ိဳးေတြကသူ့အေဖကိုေစာင့္ေရွာက္ခိုင္းပါတယ္။<br />မရီးကိုသြားေစာင့္ေရွာက္ရင္းတပတ္၃၊၄ရက္ၿပန္လာလိုက္၊၂ရက္ၿပန္လာလိုက္နဲ့ေနာက္<br />ဆံုးအိမ္ကိုလံုး၀ၿပန္မလာေတာ့ပါ။<br />မရီးကိုေစာင့္ေရွာက္ရင္းကေလး၄ေယာက္ထပ္ရတာမို့သူတို့မွာေမာင္ႏွမတ၀မ္းကဲြ၊<br />ဖေအတူမေအကဲြ၁၃ေယာက္ရွိပါတယ္တဲ့။<br />သူ့အေဖဟာေသတဲ့အထိမရီးနဲ့ဘဲအတူေနၿပီးသူတို့မိသားစုဆီကိုေတာ့ဧည့္သြားဧည့္လာ<br />ခဏတၿဖဳတ္သာလာလည္ပါတယ္။သူ့အေဖေသေတာ့မရီးကသူနဲ့တရား၀င္လက္ထပ္<br />ထားတာမဟုတ္လို့အေလာင္းကိုသူငယ္ခ်င္းအေမဆီကိုပို့လိုက္ပါတယ္။<br />(သူတို့ဆီမွာအသုဘစရိတ္အလြန္ၾကီးပါတယ္။)<br />သူ့အေမကလည္း၁၅ႏွစ္ေလာက္ၿပစ္ထားတဲ့ေယာက်ၤားကိုေသမွသူ့ဆီပို့ရေကာင္းလား<br />ဆိုၿပီးစိတ္နာနာနဲ့မရီးဆီၿပန္ပို့ပါတယ္။<br />အေလာင္းကိုဟိုပို့ဒီပို့နဲ့ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္တဲ့သမီးၾကီးၿဖစ္သူသူငယ္ခ်င္းကသၿဂိဳလ္ေပး<br />လိုက္ရပါတယ္။<br />ကြ်န္မကဒီလိုအမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးေတြနည္းပါးၿပီးစိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါႏိုင္တဲ့<br />ဓေလ့ထံုးစံေတြကိုေၾကာက္ၿပီးအိမ္ေထာင္မၿပဳဘဲအပ်ိဳၾကီးလုပ္တဲ့သူေတြေရာမရွိဘူး<br />လားလို့စပ္စုမိေတာ့...သူတို့ႏိုင္ငံမွာအိမ္ေထာင္ကဲံြ၊တခုလပ္၊boy friendနဲ့ကဲြ<br />တဲ့သူေတြ။single motherေတြဘဲရွိၿပီးအပ်ိဳစင္အပ်ိဳၾကီးေတြလံုး၀မရွိေၾကာင္း<br />ပါတဲ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1057803774534523770?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-56331258472008803362010-03-11T01:28:00.000-08:002010-03-11T05:29:46.465-08:00ဒီႏုိင္ငံသူလုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မမမ်ားနဲ့စကားလက္ဆံုက်ရင္းသူတို့ႏိုင္ငံရဲ့ဓေလ့နဲ့<br />အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ဘ၀ကိုတေစ့တေစာင္းေလ့လာမိပါတယ္။<br />ဒီကအမ်ားစုအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ဘ၀ဟာအခြင့္အေရးေတြနည္းပါးလြန္းၿပီးသနား<br />စရာအလြန္ေကာင္းပါတယ္။<br />အိမ္ေထာင္က်ၿပီဆိုရင္မိန္းမရဲ့တာ၀န္ဟာလင္ေယာက်ၤားကိုခ်က္ၿပဳတ္ေက်ြးေမြး<br />ၿပဳစုဖို့နဲ့သားသမီးေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို့ပါ။အိမ္စားရိတ္နဲ့သားသမီးေတြေက်ာင္း<br />စားရိတ္မေလာက္ငရင္ဒီတာ၀န္ေတြအၿပင္ရရာက်ပန္းအလုပ္ပါထြက္လုပ္ၾကရပါ<br />ေသးတယ္။လင္ေယာက်ၤားဟာမိသားစုကိုရွာေဖြေက်ြးသည္ၿဖစ္ေစ၊မေက်ြးသည္ၿဖစ္ေစ၊<br />သစၥာရွိသည္ၿဖစ္ေစ၊သစၥာမဲ့သည္ၿဖစ္ေစ၊ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုးသူဟာအိမ္ရဲ့အရွင္<br />သခင္ပါ။မိန္းမလုပ္သူကေယာက်ၤားဘယ္သြားမယ္၊ဘာလုပ္မယ္၊ဘယ္အခ်ိန္ၿပန္လာ<br />မယ္၊ဆိုတာေမးပိုင္ခြင့္မရွိပါဘူး။ေယာကၤ်ားကလဲအေရးတယူေၿပာေလ့မရွိပါ။<br />သူတို့စိတ္ၾကိဳက္လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားလာေနႏိုင္ၾကပါတယ္။<br />မိန္းမကေစာဒဂတက္လို့မရပါ။<br />သားသမီးေတြေမြးလာေတာ့လည္းၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့မိခင္ကသားသမီးကိစၥအ၀၀<br />ကိုဆံုးၿဖတ္လို့မရပါ။ဖခင္နဲ့ဖခင္ဖက္ကမိဘေဆြမ်ိဳးေတြကသာဆံုးၿဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။<br />ပိုဆိုးတာကသူတို့ဓေလ့အရေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ဟာမိန္းမတစ္ေယာက္မက<br />ယူႏိုင္တာပါ။<br />ေနာက္မိန္းမယူတာမယားၾကီးက၀င္ၿပီးတားခြင့္စြက္ဖက္ခြင့္မရိွပါ။<br />ဒီ့အၿပင္သမီးရည္းစားမကလင္မယားမက်(သူတို့အေခၚညာစီး)လို့ေခၚတဲ့မီးငယ္ေလးေတြ<br />လည္းရွိၾကပါေသးတယ္။<br />တစ္ခါတရံေယာက်ၤားကခရီးထြက္မယ္ဆိုၿပီးအိမ္ကမိန္းမကအ၀တ္အစားေတြထည့္ၿပင္ဆင္ေပးၿပီးတကယ္ကခရီးထြက္တာမဟုတ္ဘဲဟိုဘက္ရပ္ကြက္ကညာစီးအိမ္မွာ၁ပတ္၊<br />၂ပတ္သြားေနေနတာပါ။<br />မိန္းမကပတ္၀န္းက်င္ေၿပာစကားအရအၿဖစ္မွန္ကိုသိေပမဲ့ကေလးေတြကိုအသိေပးေလ့<br />မရွိပါ။<br />၂ပတ္ေလာက္ေနမွအိတ္ဆဲြၿပီးၿပန္လာတဲ့ေယာက်ၤားကိုတကယ့္ခရီးကၿပန္လာသလို<br />မသိ္ဟန္ေဆာင္ၿပီးခရီးဦးၾကိဳၿပဳရတဲ့ရတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ရင္ထဲကနာက်င္မွဳကို<br />မွ်ေ၀ခံစားမိပါတယ္။<br />အခ်ိဳံ့ေယာက်ၤားမ်ားက်ေတာ့လည္းရတဲ့လစာမိန္းမကိုမေပးဘဲမိသားစုစားဖို့တစ္လစာ<br />၀ယ္ခ်မ္းေပးၿပီးက်န္တာအရက္ေသာက္၊မီးငယ္ေလးကိုေပးတတ္ပါတယ္။<br />မမတို့ကလစာလံုး၀မေပးဘဲသူတို့ဟာသူတို့သံုးၿဖန္းၿပီးမိန္းမလုပ္စာကိုအရက္ေသာက္ဖို့ႏိွပ္စက္ေတာင္းတတ္တဲ့ေယာက်ၤားေတြထက္စာရင္ဒီလိုမိသားစုတြက္တစ္လစာ၀ယ္ခ်မ္း<br />ေပးတဲ့သူဟာသူတို့တြက္လင္ေကာင္းသားေကာင္းဆိုဘဲ။<br />က်ြန္မကေငြလည္းမအပ္၊မိသားစုလည္းေလာက္ငေအာင္ရွာမေက်ြးအငယ္ကလည္းထားေသးဆိုေတာ့ဘာလို့ဆက္ေပါင္းေနလဲ၊ကြာၿပစ္ပါလားလို့ခ်ြန္တြန္းလုပ္ေတာ့လင္မယား<br />ကြာရင္မိန္းမရဲ့မိဘအိမ္ကိုၿပန္ပို့ခံရပါတယ္။<br />ကေလးေတြကေတာ့ေယာက်ၤားဘက္ကယူထားတတ္ပါတယ္။<br />သူတို့ထံုးတမ္းစဥ္လာအရေယာက်ၤားရၿပီးသမီးကိုၾကာရွည္လက္ခံထားေလ့မရွိဘဲ<br />ေယာက်ၤားထံၿပန္ပို့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ေယာက်ၤားကၿပန္လက္မခံရင္ေနစရာလည္းမရွိ၊<br />သားသမီးေတြနဲ့လည္းကဲြၾကရတာမို့ပိုဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။<br />သူတို့ဆီကေယာက်ၤားေတြအားလံုးလိုလိုကဒီပုတ္ထဲကဒီပဲေတြဘဲမို့ကဲြကြာဖို့၊<br />ေနာက္ထပ္အားကိုးရွာဖို့မစဥ္းစားၾကေတာ့ပါ။<br />ဒီအၿဖစ္မ်ိဳးဟာအမ်ိဳးသမီးတိုင္းလိုလိုၾကံဳေတြ့ေနၾကရတာေၾကာင့္ၿဖစ္သမ်ွအေၾကာင္း<br />အေကာင္းရယ္လို့သာႏွလံုးသြင္းၾကရပါတယ္တဲ့။<br />ခုေခတ္မိန္းခေလးေတြကေတာ့မမတို့ထက္ပိုၿပီးပညာေတြလည္းတတ္လာ၊<br />အေတြးအေခၚအယူအဆေတြေခတ္မွီလာ၊အမ်ိဴးသမီးအခြင့္အေရးေတြလည္းပိုရၿပီးသတၱိေတြလည္းမမတို့ေခတ္ကထက္ပိုရိွလာေတာ့မမ်ွတဘူးထင္တဲ့ဓေလ့ထံုးတမ္း<br />အစဥ္အလာေတြကိုလက္မခံေတာ့ပဲသူတို့တုန္းကလိုၾကိတ္မွိတ္သီးခံတာေတြမရွိေတာ့<br />တာေၾကာင့္single motherေတြပိုမ်ားလာတယ္လို့ဆိုပါတယ္။<br />(မုဆိုးမအမိ်ဳးသမီးမ်ားဘ၀ဆက္ပါအုန္းမယ္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-5633125847200880336?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-32385871260914870982010-02-23T09:56:00.000-08:002010-02-23T12:17:13.501-08:00ဒီေန့အလုပ္မွာလူတစ္ေယာက္နဲ့ေတြ့ခဲ့ပါတယ္။<br />သူဟာအသက္၆၀ေက်ာ္၇၀ေလာက္ရွိၿပီးလည္ေခ်ာင္းကင္ဆာေရာဂါကိုခံစားေနရသူၿဖစ္ပါတယ္။<br />ကြ်န္မဌာနကသူတို့လူမ်ိဳး၀န္ထမ္းတစ္ဦးကတိုးတိုးေလးလာေၿပာပါတယ္။<br />ဒီအဖိုးၾကီးဟာအရင္ကသူတို့ႏိုင္ငံရဲ့၀န္ၾကီးတစ္ဦးၿဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္တဲ့။<br />အကၤ်ီႏြမ္းဖတ္ဖတ္၊ေဘာင္းဘီစုတ္နဲ့ညစ္ပတ္ေပေရေနတဲ့၀န္ၾကီးေဟာင္းအဖိုးအိုကို<br />တအံ့တၾသၾကည့္မိပါတယ္။အင္အားခ်ိနဲ့ၿပီးဒယိမ္းဒယိုင္အဖိုးအိုကိုတဲြေခၚေစာင့္ေရွာက္မဲ့<br />အေဖၚလည္းတစ္ေယာက္မွမပါပါ။ၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူမရွိဘဲၿမို့ဳၿပင္နားကအိမ္ကေလးမွာ<br /><div style="text-align: justify;">တစ္ဦိးထဲေနေၾကာင္းသိရေတာ့က်ြန္မရဲ့၀န္ထမ္းကိုဒီအဖိုးၾကီးအေၾကာင္းစပ္စုမိပါတယ္။<br /></div>သူဟာငယ္ငယ္ကဆင္းရဲေပမဲ့ပညာေတာ္ပါတယ္။သူ့မိန္းမကၾကံဳရာက်ပန္း<br /><div style="text-align: justify;">အလုပ္လုပ္ၿပီးသူ့ကိုတကၠသိုလ္တက္ႏိုင္ေအာင္ေထာက္ပန့္ခဲ့ပါတယ္။<br /></div>ဘြဲ့ရၿပီးႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ၀င္ၿပီး၀န္ၾကီးၿဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့သူတို့မွာသားသမီး<br />၃ေယာက္ထြန္းကားေနပါၿပီ။<br />၀န္ၾကီးဘ၀မွာရာထူးဂုဏ္ေငြၿပည့္စံုၿပီးလက္ညိွဳးညႊန္ရာေရၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br />တပည့္တပန္းအေခ်ြအရံသာမကမိန္းမလွေလးေတြလည္းအနားမွာ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနပါတယ္။<br />ဧည့္ခံပဲြေတြပါတီေတြတက္ရင္းအရက္ကိုလည္းစဲြစဲြၿမဲၿမဲေသာက္တတ္ေနပါၿပီ။<br />သူ့ကိုပညာတတ္ၿဖစ္ေအာင္ပင္ပန္းၾကီးစြာရုန္းကန္ခဲ့ရလို့အိုဇနာႏိုင္ၿပီးပညာမတတ္တဲ့<br />မိန္းမကိုအထင္ေသးၿပီးအၿပစ္ၿမင္လာပါတယ္။<br />မိန္းမနဲ့ကေလး၃ေယာက္ကိုအရက္မူးၿပီးေန့စဥ္နဲ့အမ်ွအၿပစ္ရွာရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ပါတယ္။<br />ဘယ္လိုပင္သည္းၿငီးခံေပမဲ့တစ္ေန့မွာေတာ့မိန္းမနဲ့ကေလးေတြကိုသူရဲ့ခမ္းနား<br />ၾကီးက်ယ္တဲ့အိမ္ေဂဟာကအၿပီးႏွင္ခ်လိုက္ပါတယ္။<br />အရက္ကေလးတၿမၿမ၊မိန္းခေလးေတြထည္လဲတဲြၿပီးေငြကိုေရလိုသံုးေနေပမဲ့မိန္းမနဲ့<br />ကေလးေတြကိုေတာ့တၿပားတခ်ပ္မွမေထာက္ပန့္ပါ။ဆက္သြယ္ေတြ့ဆံုတာလဲမရွိပါ။<br />ဆင္းရဲေပမဲ့မာနၾကီးတဲ့သူ့မိန္းမကလဲသူ့အကူအညီမယူဘဲကေလးေတြကို<br />လူလားေၿမာက္ေအာင္ၾကိဳးစားရရွာပါတယ္။<br />ကေလးေတြအရြယ္မေရာက္တေရာက္မွာဘဲပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ဆံုးပါး<br />သြားပါတယ္။<br />ကေလးေတြကိုေဆြမ်ိဳးေတြကတတ္ႏိုင္သေလာက္ဆက္ၿပီးတာ၀န္ယူခဲ့ၾကေပမဲ့ဖခင္ရင္းကေတာ့ေယာင္လို့ေတာင္လွည့္မၾကည့္ခဲ့ပါ။<br />စား၀တ္ေနေရးနဲ့အငယ္ေတြပညာေရးအတြက္ပညာမစံုခင္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္အလုပ္လုပ္ရတဲ့အၾကီးဆံုးသားကလည္းေက်ာက္မီးေသြးမိုင္းမွာအလုပ္လုပ္ရင္း<br />တြင္းၿပိဳလို့အထဲမွာပိတ္မိၿပီးဆံုးပါးသြားလို့အငယ္၂ေယာက္ရဲ့ပညာေရးဟာအထက္တန္းနဲ့တင္အဆံုးသတ္ၿပီးရရာအလုပ္၀င္လုပ္ၾကရ<br />ပါတယ္။<br />၀န္ၾကီးသက္တမ္းၿပီးတဲ့အခါ၀န္ၾကီးၿပဳတ္ဘ၀နဲ့အရက္လည္းစဲြေနပါၿပီ။အနားမွာ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတဲ့တပည့္အေခ်ြအရံေတြ၊ခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့မိန္းမလွေလးေတြတစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့ပါ။<br />ရွိတဲ့ပိုက္ဆံေတြထုတ္သံုးရင္းခမ္းနားတဲ့အိမ္ကတဲသာသာအိမ္ေလးကိုလည္းေၿပာင္းခဲ့ရပါၿပီ။<br />အခုတခါကင္ဆာဆိုတဲ့ေရာဂါေ၀ဒနာကိုခံစားရင္းၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္မဲ့သူမရွိ<br />အထည္းက်န္္စြာနဲ့ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနရပါၿပီ။<br />သူ့ကိုၾကည့္ရတာ၀မ္းနည္းအားငယ္ၿပီးစိတ္ဓါတ္က်ေနပံုရပါတယ္။<br />ေနာက္ဆက္တဲြသိရတာကေတာ့သူ့သမီးကက်ြန္မဌာနနဲ့ကပ္ရက္ဌာနမွာအလုပ္လုပ္<br />ေနသူၿဖစ္ပါတယ္။<br />သူ့အေဖလာတာသိေပမဲ့လာေရာက္ႏွဳတ္ဆက္ေတြ့ဆံုၿခင္းမရွိပါ။<br />ဘယ္သူမၿပဳမိမိမွဳမို့စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရံုကလဲြလို့ဘာမွမတတ္နိုင္ပါ။<br />တကယ္ေတာ့ကိုယ္စိုက္တဲ့အပင္ကိုကိုယ္ရိပ္သိမ္းၾကရတာမဟုတ္ပါလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-3238587126091487098?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-72246968742238534692010-02-04T06:26:00.000-08:002010-02-04T11:17:46.853-08:00သံရံုးမွာဗီဇာထုဖို့ပတ္စပို့ကို၂ပတ္ယူထားတာကစတဲ့ဇတ္လမ္းပါ။<br />ဒီအေတာအတြင္းၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘဏ္statementထုတ္ဖို့အေရးတၾကီးလိုလို့ဘဏ္ကိုေၿပးရပါတယ္။<br />ေရႊၿပည္ၾကီးသူပီပီဘဏ္ေတြကိုစိတ္မခ်တဲ့စိတ္ကစဲြေနေတာ့ရိွစုမဲ့စုပိုက္ဆံေလးကို<br />ထည့္ထားတဲ့ဘဏ္မ်ားတခုခုၿဖစ္ခဲ့ရင္အက်ိဳးနဲရေခ်ဆိုၿပီးဘဏ္၂ခုမွာခဲြထည့္ထား<br />ပါတယ္။<br />ပထမဘဏ္ကစါရင္းဖြင့္ထားတာ၅ႏွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ။ဒုတိယဘဏ္ကိုခဲြထားတာ၃လ<br />ေလာက္ဘဲရွိပါေသးတယ္။<br />ပထမဘဏ္ကပိုက္ဆံကနဲေနေတာ့ဒုတိယဘဏ္ကိုေၿပးရပါတယ္။<br />ေရွ့မွာလူ၆ေယာက္ဘဲရွိတာကိုေကာင္တာကမမကမလွဳပ္တလွွဳပ္နဲ့အလုပ္လုပ္တာေႏွးတာကတေၾကာင္း၊ၾကားထဲက၂ေယာက္ေလာက္သူတို့ဘာသာနဲ့အခ်င္းခ်င္းေၿပာၿပီး<br />ၾကားၿဖတ္တာကတေၾကာင္းမို့၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္တန္းစီလိုက္ရပါတယ္။<br />ပတ္စပို့မူရင္းမပါေပမဲ့မိတၱဴကူးၿပီးသူတို့ရဲစခန္းမွာtrue certifyလုပ္ထားတာရယ္။<br />က်ြန္မwork permitရယ္။သူတို့ဘဏ္ကထုတ္ေပးထားတဲ့ATMကဒ္ရယ္ပါပါတယ္။<br />ေကာင္တာေရာက္ေတာ့မမကပတ္စပို့ေတာင္းေတာ့အက်ိဳးအေၾကာင္းရွင္းၿပၿပီးက်ြန္မအေထာက္အထားေတြထုတ္ၿပေပမဲ့မမကဗူးဆိုဖရုံမသီးတဲ့ပံုစံနဲ့ပတ္စပို့မူရင္းကိုသာ<br />တြင္တြင္ေတာင္းပါတယ္။<br />ဘဏ္ကပိုက္ဆံထုတ္တာလဲမဟုတ္။ကိုယ့္အေကာင့္ထဲမွာရွိတဲ့ပိုက္ဆံစာရင္းကိုပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္ေထာက္အထားနဲ့လာပါရက္ပတ္စပို့ေလးမရွိတာနဲ့ထုတ္မရခဲ့ပါဘုူး။<br />ေနာက္ဆံုးဒုတိယဘဏ္ထဲကပိုက္ဆံကိုATMနဲ့တစ္ေန့တခါထုတ္။ပထမဘဏ္ထဲထည့္နဲ့မဟုတ္တဲ့အလုပ္ေတြရွဳပ္သြားပါတယ္။<br />လိုတဲ့အရည္အတြက္ရမွပထမဘဏ္မွာstatementေတာင္းရပါတယ္။<br />ပထမဘဏ္မွာေဖါင္ၿဖည့္၊accountနံပါတ္ၿဖည့္ၿပီးလက္မွတ္ထိုးၿပီးေကာင္တာကို<br />ေပးလိုက္တာနဲ့၁၀မိနစ္အတြင္းရခဲ့ပါတယ္။<br />ဘာပတ္စပို့ဘာစာရြက္စာတန္းမွမေတာင္းပါ။<br />လြယ္ကူအဆင္ေၿပလိုက္ေလၿခင္း။<br />က်ြန္မကေတာ့ဒုတိယဘဏ္ကစာရင္းကိုပိတ္ၿပီးပထမဘဏ္မွာဘဲထားဖို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။<br />ဒီကဘဏ္ေတြရဲ့စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကိုနားမလည္ေပမဲ့တခါတရံcustomerရဲ့<br />လိုအပ္ခ်က္အရစာအုပ္ၾကီးအတိုင္းမဟုတ္ဘဲလိုတိုးပိုေလ်ာ့အဆင္ေၿပေအာင္<br />အလိုက္သင့္ေဆာင္ရြက္ေပးတာဟာေကာင္းမြန္တဲ့၀န္ေဆာင္မွဳေပးၿခင္းဘဲ<br />မဟုတ္ပါလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-7224696874223853469?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-31719009567201424932010-01-23T10:22:00.000-08:002010-02-04T11:16:06.611-08:00ကိစၥတစ္ခုရွိလို့အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံသို့သြားရန္ဗီဇာေလွွ်ာက္ပါတယ္။<br />အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံသံရုံးဟာက်ြန္မအိမ္နဲ့လမ္းတစ္ခုဘဲၿခားပါတယ္။<br />မနက္တိုင္းသံရံုးထဲ၀င္ဖို့တန္းစီေနတဲ့လူတန္းရွည္ၾကီးအိမ္ကလွမ္းၿမင္ရပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္သံရံုးဖြင့္ခ်ိန္၈း၃၀မတိုင္ခင္ေစာေစာသြားတန္းစီမွဆိုၿပီး၇း၁၅ထဲကသံရံုးေရွ့<br />ကိုက်ြန္မေရာက္ေနပါၿပီ။<br />ဒါေတာင္ေရွ့မွာလူ၃ေယာက္ေရာက္ေနပါၿပီ။<br />၁နာရီေက်ာ္ေစာင့္ၿပီးသကာလသံရုံး၀င္ေဖါင္ၿဖည့္ၿပီး၀င္ဖို့တန္းစီၿပီးတစ္ဦးစီ၀င္ရပါတယ္။<br />အထဲေရာက္ၿပီး၁၅မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့သံရံုး၀န္ထမ္းတစ္ဦးကက်ြန္မပတ္စပို့နဲ့စာရြက္<br />စာတမ္းေတြစစ္ပါတယ္။တစ္ေခါက္ၿပန္ရမွာစိုးလို့လိုအပ္တာေတြအားလံုးလုပ္လာတာမို့<br />အထစ္အေငါ့မရွိစစ္ၿပီးသြားပါတယ္။<br />ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာဗီဇာေၾကးေပးရတဲ့ႏိုင္ငံထဲမွာပါတာမို့ပိုက္ဆံသြင္းဖို့ေငြသြင္းေကာင္တာ<br />ကိုသြားရပါတယ္။<br />ေငြသြင္းေကာင္တာေရွ့မွာလူေတြအၿပည့္ပါ။ေကာင္တာထဲမွာေတာ့လူတစ္ေယာက္မွ<br />မေတြ့ပါ။ခဏေနေတာ့လူတစ္ေယာက္စာရြက္ေတြယူၿပီး၀င္လိုက္ထြက္လိုက္<br />လုပ္ေနပါတယ္။အဲဒီလူကိုသြားေမးေတာ့ေငြလက္ခံတဲ့သူမလာေသးဘူးေၿပာပါတယ္။<br />မနက္၉နာရီကထဲကေစာင့္လိုက္တာ၁၁း၄၅အထိကိုယ္ေတာ္ေခ်ာရဲ့အရိပ္အေယာင္<br />ေတာင္မၿမင္ရေသးပါ။<br />အၿခား၀န္ထမ္းေတြေမးေတာ့လည္းမသိဘူး၊မေစာင့္ႏိုင္ရင္ေနာက္ေန့လာလို့ေၿပာ<br />ပါတယ္။<br />သံရံုး၀န္ထမ္းေတြရဲ့မ်က္ႏွာထားေတြကလည္းတင္းလိုက္ၾကတာ၊သူတို့ကိုယ္သူတို့<br />ဘာထင္ၿပီးဘ၀င္ၿမင့္ေနလဲမသိ၊က်ြန္မတို့ကိုသူတို့နဲ့တူတယ္တန္တယ္ေတာင္ထင္ပံု<br />မရပါဘူး။ေန့လည္၁၂နာရီထိုးဖို့၅မိနစ္မွကိုေတာ္ေခ်ာကေပၚလာပါတယ္။<br />၁၂း၁၅မွက်ြန္မရဲ့ေငြသြင္းၿခင္းကိစၥကၿပီးပါတယ္။အဲ..ေငြဘဲသြင္းၿပီးတာပါ။<br />ေငြလက္ခံၿဖတ္ပိုင္းကုန္ေနလို့စာရြက္အလြြတ္မွာေငြရရွိေၾကာင္းကိုက္ေတာ္ေခ်ာက<br />သူ့လက္မွတ္ထိုးၿပီးရံုးတံဆိပ္ႏွိပ္ေပးပါတယ္။<br />ေနာက္တေန့ေန့လည္၂နာရီေငြလက္ခံၿဖတ္ပိုင္းလာယူဖို့ေၿပာပါတယ္။<br />က်ြန္မလည္းေန့တ၀က္အလုပ္မသြားလိုက္ရပါ။<br />ေနာက္ေန့၂နာရီသြားေတာ့အေပါက္၀ကလံုၿခံဳေရးကိုကိုမ်ားက၂း၃၀မွေပး၀င္ပါတယ္။<br />အထဲကေကာင္တာမွာလူမရွိၿပန္ပါဘူး။ထံုးစံအတိုင္းေစာင့္ရၿပန္ပါတယ္။<br />၃နာရီေက်ာ္မွဗီဇာထုၿပီးရက္ခ်ိန္းေပးထားတဲ့ပတ္စပို့သမားေတြအရင္ေပးပါတယ္။<br />ၿပီးမွၿဖတ္ပိုင္းလာယူသူေတြကိုေပးပါတယ္။<br />ေငြလက္ခံၿဖတ္ပိုင္းကိုညေန၄နာရီမွာေအာင္ၿမင္စြာရရွိပါတယ္။<br />အဲဒီေန့ကလည္းညေနဖက္အလုပ္မသြားလိုက္ရပါ။<br />ေနာက္၂ပတ္ၾကာရင္ဗီဇာထုၿပီးပတ္စပို့ကိုညေန၃နာရီမွာသြားယူရပါအုန္းမယ္။<br />ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေစာင့္ရအုန္းမလဲမသိပါ။<br />ေရတစ္ဘူးနဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ေတာ့ယူသြားရပါမယ္။<br />့အဲဒီေန့ေနု့လည္မွာလည္းအလုပ္ပ်က္အုန္းမွာေသခ်ာပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-3171900956720142493?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-55368667800689300642010-01-16T03:33:00.000-08:002010-02-04T11:26:41.550-08:00က်ြန္မကိုကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုစိတ္မခ်ဘဲအရာရာကိုဦးေဆာင္ၿပီးကာကြယ္<br />ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့ခ်စ္သူကိုေမြးရပ္ေၿမမွာထားခဲ့ၿပီးအေ၀းတစ္ေနရာမွာရုန္းကန္ရင္း<br />ဘ၀သစ္စဖို့တစ္ေယာက္တည္းေရာက္လာပါၿပီ။<br />ေလာကေၾကာင္းလဲမသိ၊လူေတြအေၾကာင္းလည္းနားမလည္၊ခပ္ထူထူခပ္အအနဲ့က်ြန္မ<br />ကိုခ်စ္သူစိတ္မခ်ေပမဲ့အေၿခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ဇြတ္မွိတ္ၿပီးလႊတ္လိုက္တယ္ဆိုတာ<br />နားလည္ပါတယ္။<br />လူမ်ိဳးမတူ၊ဘာသာမတူ၊ယဥ္ေက်းမွုဳမတူသူေတြၾကားထဲမွာအႏွိမ္ခံရတိုင္း၊အႏုိင္အထက္<br />ၿပဳတယ္လို့ခံစားရတိုင္း၊အဆင္မေၿပမွဳေတြနဲ့ၾကံဳတိုင္းအခက္အခဲေတြ့ရင္ေရွ့ကမားမား<br />မတ္မတ္ရပ္ၿပီးအကာအကြယ္ေပးတတ္တဲ့ခ်စ္သူကိုတမ္းတမိပါတယ္။<br />စိတ္ဓါတ္က်ၿပီးတြယ္ရာမဲ့သလိုခံစားရတိုင္းလည္းခ်စ္သူရဲ့ေႏြးေထြးတဲ့ႏွစ္သိမ့္အားေပးမွဳ<br />ေတြသတိရလြမ္းဆြတ္မိပါတယ္။လြမ္းမ်က္ရည္က်လို့သုတ္ေပးမဲ့သူမရွိခဲ့ပါဘူး၊၀မ္းနည္း<br />ရင္ငိုေၾကြးဖို့ပုခုန္းမရွိခဲ့ပါဘူး၊<br />ခ်စ္သူရဲ့အလုပ္ဟာအလားအလာေကာင္းၿပီးအ၀င္ခက္အထြက္ခက္တယ္ဆိုတာသိေပမဲ့<br />ေနာင္၂ႏွစ္ၾကာရင္အလုပ္ထြက္ၿပီးလိုက္လာခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ခ်စ္သူရဲ့ဂတိစကားေတြကို<br />ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ရင္းအားတင္းၿပီးေနခဲ့ရပါၿပီ။<br />၂ႏွစ္ၾကာအထည္းက်န္တဲ့ေန့ရက္ေတြၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီးအလုပ္ထြက္ခြင့္မရေၾကာင္းသိရခ်ိန္မွာေတာ့က်ြန္မစိတ္ဓါတ္ေတြ<br />ေတာ္ေတာ္က်ခဲ့ရပါတယ္။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ခ်စ္သူရွိရာၿပန္မလာႏိုင္တဲ့က်ြန္မနဲ့ခ်စ္သူၿပန္လည္ဆံုႏိုင္ခြင့္မွ<br />ရွိပါေတာ့မလား။<br />ခ်စ္သူကေတာ့အားမေလ်ွာ့ဘဲထြက္ခြင့္ရေအာင္ဆက္လက္ၾကိဳးစားေနၿပီးက်ြန္မကို<br />လည္းစိတ္ဓါတ္မက်ဖို့အားေပးေနဆဲပါ။<br />အလုပ္မွာအစစအဆင္ေၿပေနပါရက္နဲ့က်ြန္မကိုခ်စ္တဲ့စိတ္တစ္ခုထဲနဲ့အားလံုးကိုစြန့္လႊတ္ၿပီးထြက္လာမဲ့ခ်စ္သူကို<br />မေရရာေပမဲ့မ၀ံ့မရဲနဲ့ဆက္လက္ေမ်ွာ္လင့္ေနဆဲပါ။<br />ခ်စ္သူရဲ့သစၥာတရားကိုလည္းယံုၾကည္ေနဆဲပါ။<br />ေနာက္၅ႏွစ္မွာ...<br />က်ြန္မဘက္ကခ်စ္သူကိုသစၥာရွိရိွေစာင့္ေနမွာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။<br />ခ်စ္သူကေရာက်ြန္မအေပၚသစၥာေစာင့္ၿပီးအရင္လိုခ်စ္ခင္ၿမတ္ႏိုးေနအုန္းမွာလား?<br />အေနေ၀းေနတဲ့က်ြန္မထက္ပိုၿပီးခ်စ္ရမဲ့သူေတြ့ၿပီးက်ြန္မကိုတေယာက္ထဲထားခဲ့မွာလား?<br />သူၾကိဳးစားခဲ့သလိုတကယ္အလုပ္ထြက္ခြင့္ရၿပီးက်ြန္မေနာက္ကိုလိုက္လာမွာလား?<br />အေၿဖမထြက္တဲ့ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ၊ခါးသီးတဲ့ပူပန္မွဳေတြ၊မေရရာတဲ့ေမွွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ့အခ်ိန္ေတြကိုေက်ာ္ၿဖတ္ေနပါတယ္။<br />ကံၾကမၼာဆိုတာေနာက္၁စကၠန့္၊၁မိနစ္၊၁နာရီမွာေတာင္ဘာေတြၿဖစ္မလည္းဆိုတာ<br />မသိႏုိင္တာမို့က်ြန္မတို့ႏွစ္ေယာက္ၿပန္ဆံုႏိုင္မဆံုႏိုင္ကိုကံတရားကအဆံုးအၿဖတ္ေပးမွာပါ။<br />မိတ္ေဆြမ်ားလည္းက်ြန္မတို့ခ်စ္သူ၂ေယာက္ၿပန္လည္ဆံုဆည္းႏိုင္ေအာင္ဆုေတာင္း<br />ေပးၾကပါရွင္။<br /><br /><br />က်ြန္မကဗ်ာနဲ့အခ်စ္၀တၱဳေတြမေရးတတ္ပါဘူး၊ကိုဏီလင္းညိဳတဂ္ထားလို့ၾကိဳးစားေရး<br />လိုက္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-5536866780068930064?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-48368660335129721232010-01-07T10:06:00.000-08:002010-01-07T11:59:42.561-08:00ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ဌာနဟာသူတို့လူမ်ိဳးေတြနဲ့စကားေၿပာဆက္ဆံရတဲ့ဌာနၿဖစ္ပါတယ္။<br />အာဖရိကတိုက္မွာရွိတဲ့ႏိုင္ငံေတြဟာတႏိုင္ငံနဲ့တႏိုင္ငံစကားမတူၾကပါဘူး။တႏိုင္ငံထဲမွာ<br />ေတာင္အရပ္ေဒသလိုက္ၿပီးစကားမတူပါ။က်ြန္မတို့ႏိုင္ငံမွာတိုင္းရင္းသားစကားေတြ<br />ေဒသအလိုက္ကဲြၿပားသလိုမ်ိဳးေပါ့။<br />ဒီႏိုင္ငံသံုးဘာသာစကားဟာစီစိုသိုဘာသာစကားၿဖစ္ပါတယ္။<br />က်ြန္မဌာနမွာႏိုင္ငံၿခားသားေတြမ်ားပါတယ္။တရုတ္၊ကုလား၊ၿမန္မာလူမ်ိဳးစံုပါတယ္။<br />ေဒသခံသူတို့လူမ်ိဳး၃၊၄ေယာက္လဲအတူအလုပ္လုပ္ပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့ႏုိင္ငံၿခားသားအားလံုးသူတို့ဘာသာစကားကိုထမင္းစားေရေသာက္အနည္း<br />အက်ဥ္းသာတတ္ပါတယ္။<br />ေတာဘက္နယ္ဘက္ကလူေတြဟာအဂၤလိပ္လိုလံုး၀မတတ္ၾကပါဘူး။သူတို့လူမ်ိဳး<br />၀န္ထမ္းေတြကူညီဘာသာၿပန္ေပးမွအလုပ္ကိုအဆင္ေၿပေၿပလုပ္နုိင္ပါတယ္။<br />ရိုးရိုးသားသားမတတ္လို့စကားၿပန္နဲ့အလုပ္လုပ္ရတာက်ြန္မတို့အဖို့အပန္းမၾကီးသလို<br />စိတ္အေႏွာက္အယွက္မၿဖစ္ပါ။ဒါေပမဲ့တခ်ိဳ့ကအဂၤလိပ္လိုတတ္ရဲ့သားနဲ့လံုး၀မေၿပာတာ<br />ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းပါတယ္။<br />တစ္ေန့မွာက်ြန္မနဲ့လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တရုတ္ကေၿပာပါတယ္။<br />"ဒီအမဲမၾကီးငါ့ကိုစီစိုသိုေၿပာေနတာ၁၅မိနစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ငါနားမလည္ဘူး။<br />အဂၤလိပ္လိုေၿပာပါဆိုတာလည္းအူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ေနတယ္။မဲ့စီးတီး<br />(က်ြန္မတို့ဌာနကအမဲမ၀န္ထမ္း)ေခၚၿပီးဘာသာၿပန္ခိုင္းေတာ့မွမမကအဂၤလိပ္လိုေၿပာတယ္။<br />သူအဂၤလိပ္လိုနားလည္တယ္။ေကာင္းေကာင္းလည္းေၿပာႏိုင္ရဲ့နဲ့ဘာလို့မ်ား<br />မတတ္ခ်င္ေယာင္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရတာလဲမသိဘူးေနာ္။"<br />က်ြန္မသူ့လိုခဏခဏၾကံဳဖူးပါတယ္။<br />စလာကတဲကအဂၤလိပ္လိုတစ္လံုးမွမေၿပာဘဲအမဲလိုခ်ည္းေၿပာေနလို့နားမလည္ဘူးဆိုၿပီး<br />ေၿပာလည္းမရ၊စကားၿပန္ေခၚမွအဂၤလိပ္လိုေၿပာတဲ့သူေတြမၾကာခဏေတြ့ဖူးပါတယ္။<br />တကယ္ေတာ့သူတို့အဂၤလိပ္လိုမႊတ္ေနေအာင္ေၿပာနုိင္ၾကပါတယ္။တမင္မေၿပာတာပါ။<br />က်ြန္မတို့ေတြဟာနုိင္ငံၿခားသားေတြသူတို့စကားနားမလည္ဘူးဆိုတာသိရက္နဲ့၊အဂၤလိပ္<br />လိုလြယ္ကူစြာဆက္ဆံႏိုင္တာသိရက္နဲ့ဘာလို့ဒီလိုလုပ္ရတာလဲမစဥ္းစားတတ္ပါ။<br />သူတို့ဘာသေဘာနဲ့ဒီလိုလုပ္မွန္းေသခ်ာမသိေပမဲ့သူတို့ႏိုင္ငံမွာအလုပ္လုပ္ၿပီးသူတို့<br />ဘာသာစကားကိုမတတ္ရေကာင္းလားဆိုၿပီးတမင္လုပ္ေနတာလို့က်ြန္မစိတ္ထဲမွာ<br />ထင္ေနမိပါတယ္။<br />ဒီအေသးအမႊားကိစၥေတြဟာေတ့ြဖန္ၾကံဳဖန္မ်ားလာေတာ့က်ြန္မတို့ရဲ့စိတ္ထဲမွာ<br />သူတို့ရဲ့ေသးသိမ္တဲ့စိတ္ေတြကိုအထင္ေသးစရာၿဖစ္လာတယ္ဆိုတာ<br />သူတို့သိေစခ်င္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4836866033512972123?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-77952087693790419302009-12-31T06:29:00.000-08:002009-12-31T06:54:35.885-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Szy7E7nOWcI/AAAAAAAAADQ/XLJcdTBn7Yo/s1600-h/DSC_0133.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Szy7E7nOWcI/AAAAAAAAADQ/XLJcdTBn7Yo/s320/DSC_0133.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421413744843315650" /></a><br />၂၀၀၉ခုႏွစ္ကုန္ဆုံုးလို့၂၀၁၀ခုႏွစ္တံခါး၀ကိုေရာက္ရွိလာပါၿပီ။<br />ႏွစ္ေဟာင္းကစိတ္ညစ္စရာေတြ၊ေဒါသၿဖစ္စရာေတြ၊အဆင္မေၿပတာေတြ၊အမွတ္မထင္<br />လုပ္ခဲ့မိတဲ့အမွားေတြ၊ၿပဳမိခဲ့တဲ့အၿပစ္ေတြအားလံုးနွဳတ္ဆက္ထားခဲ့ၿပီးကံေကာင္းၿခင္းေတြ<br />သယ္ေဆာင္လာမဲ့ႏွစ္သစ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာတံခါးဖြင့္ၿပီးၾကိဳဆိုၾကရေအာင္။<br />အလိုဆႏၵေတြၿပည့္၀တဲ့ႏွစ္သစ္ကိုရယူပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br />ကိုယ္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာၾကပါေစ။<br />အလုပ္အကိုင္မ်ားအဆင္ေၿပၿပီးအလုပ္ခြင္မွာစိတ္ေအးခ်မ္းသာအလုပ္လုပ္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br />ခြဲခြါေနရတဲ့မိသားစုမ်ားနဲ့လည္းအၿမန္ဆံုးေပ်ာ္ရႊင္စြာၿပန္လည္ဆံုဆည္းႏိုင္ၾကပါေစလို့<br />ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-7795208769379041930?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-20505451746211031692009-12-24T11:23:00.000-08:002009-12-24T12:13:03.359-08:00ဒီႏုိင္ငံကလူေတြကိုခ်ီးမြန္းခ်င္တာတစ္ခုကေတာ့ပန္းပင္သစ္ပင္ေတြကိုတန္ဖိုးထား<br />တတ္တဲ့စိတ္ပါ။<br />ေဆာင္းရာသီမွာသစ္ပင္ပန္းပင္ေတြအားလုံးအေအးဒဏ္ေၾကာင့္ေသကုန္ပါတယ္။<br />သစ္ပင္ၾကီးေတြလဲအရြက္ေတြေၾကြ၊အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ့ေခ်ာက္ကုန္ပါတယ္။<br />ေႏြဦးရာသီမွာေတာ့ပန္းပင္သစ္ပင္ေတြၿပန္စိုက္ၾကပါၿပီ။ေရေလာင္းေပါင္းသင္<br />ဂရုတစိုက္စိုက္ပ်ိဳးၾကပါတယ္။<br />မိုးေလးတၿပိဳက္ႏွစ္ၿပိဳက္ရြာရင္ေခ်ာက္ေသြ့ၿပီးအရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းအပင္ၾကီးေတြရြက္နုသစ္<br />ေတြထြက္လာၿပီးၿပန္လည္ရွင္သန္လာသလို၊ၿပန္စိုက္ထားတဲ့ႏွင္းဆီပင္၊ေၿမကပ္ပင္၊<br />ေရာင္စံုပြင့္တဲ့ကတၱီပါပန္း၊ထပ္တရာပန္း။ေဇာ္မႊားပန္းေလးေတြရွင္သန္ပြင့္လန္းလာ<br />ၾကပါတယ္။<br />အိမ္မွာစိုက္ထားတဲ့ပန္းၿဖစ္ၿဖစ္၊ပန္းၿခံထဲကပန္းၿဖစ္ၿဖစ္၊လမ္းေဘးမွာပြင့္ေနတဲ့ပန္းၿဖစ္ၿဖစ္<br />ပန္းေလးေတြဟာအပင္မွာႏြမ္းၿပီးေၾကြက်မွသာေၿမခၾကရတာပါ၊ဘယ္သူမွအပင္မွာပြင့္<br />ၿပီးလွေနတဲ့ပန္းကိုခူးတာခ်ိဳးတာမလုပ္ၾကပါဘူး။<br />အမဲကေလးေလးေတြဟာမိုးပ်ံေအာင္ေဆာ့ခ်င္ေဆာ့မယ္ပန္းပင္သစ္ပင္ေတြကိုေတာ့<br />ခူးတာဖ်က္ဆီးတာမရွိပါဘူး။<br />ေႏြရာသီမွာပန္းမ်ိဳးစံုအေရာင္အေသြးစံုပြင့္ေနတာရွုဳမၿငီးႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ။<br />ပန္းေရာင္စံုေ၀ေနတာၿမင္ရတဲ့သူေတြအဖို့လည္းစိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္းေစတယ္<br />မဟုတ္ပါလားရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-2050545174621103169?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-89511518489361334692009-12-19T03:47:00.000-08:002009-12-19T03:49:09.582-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-8951151848936133469?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-3416589966038592402009-12-19T03:24:00.000-08:002009-12-19T03:26:42.918-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy4QT8gTmI/AAAAAAAAADA/PiUfCbz7GyQ/s1600-h/DSC_0238.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 209px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy4QT8gTmI/AAAAAAAAADA/PiUfCbz7GyQ/s320/DSC_0238.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416907042191330914" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-341658996603859240?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-31493831648725160332009-12-19T03:23:00.000-08:002009-12-19T03:24:51.079-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy31N2KLFI/AAAAAAAAAC4/Lfvx3mGEvQQ/s1600-h/DSC_0285.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 209px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy31N2KLFI/AAAAAAAAAC4/Lfvx3mGEvQQ/s320/DSC_0285.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416906576697633874" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-3149383164872516033?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-43419646723128390152009-12-19T03:18:00.000-08:002009-12-19T03:22:15.187-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy3AeQ-a_I/AAAAAAAAACw/I5OaicQ0VQM/s1600-h/DSC_0282.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 209px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy3AeQ-a_I/AAAAAAAAACw/I5OaicQ0VQM/s320/DSC_0282.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416905670572010482" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4341964672312839015?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-49757284520839879762009-12-19T03:13:00.000-08:002009-12-19T03:16:45.765-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy1uBNUfEI/AAAAAAAAACo/dmowJwNHdLY/s1600-h/DSC_0239.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 209px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_0tG6zWkEjFI/Syy1uBNUfEI/AAAAAAAAACo/dmowJwNHdLY/s320/DSC_0239.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416904254022777922" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4975728452083987976?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-19186104934708873242009-12-15T04:17:00.000-08:002009-12-15T06:16:04.345-08:00ေဆာင္းတြင္းတစ္ခုလံုးအေအးဒဏ္ေၾကာင့္ေခ်ာင္ေတြမွာပုန္းၿပီးေဆာင္းခိုေနတဲ့ပိုးဟပ္ေတြ<br />ေႏြဦးေပါက္ရင္ေနရာအႏွ့ံကထြက္လာၾကပါၿပီ။<br />ဒီကပိုးဟပ္ေတြကၿမန္မာၿပည္ကလိုအၾကီးၾကီးေတြမဟုတ္ပါ။အၾကီးဆံုးကၿမန္မာၿပည္က<br />ပိုးဟပ္ေပါက္စေတြေလာက္အရြယ္ပါ။ၾကမ္းပိုးသာသာအရြယ္မ်ားပါတယ္။<br />ပိုးဟပ္အၾကီးအေသးဆိုက္စံုဟာမီးဖိုထဲတင္မကထမင္းစားခန္း၊ဧည့္ခန္း၊ေရခ်ိဳးခန္း၊<br />အိပ္ခန္းထဲထိေအာင္စစ္မ်က္ႏွာဖြင့္ၾကပါတယ္။<br />ထမင္းစားစားပဲြေပၚ ေနရာယူသူကယူ၊ဧည့္ခန္းမွာစူးစမ္းသူကစူးစမ္း၊ညဘက္အိပ္<br />ေနတုန္းလက္ေပၚရြစိတက္သူကတက္နဲ့မရုိးရေအာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးဒုကၡေပးပါေတာ့တယ္။<br />ဟင္းခ်က္ၿပီးလည္းေသခ်ာဖံုးထားရင္ထား၊ဒါမွမဟုတ္ေအးတာနဲ့ေရခဲေသတၱာထဲ<br />ထည့္ရပါတယ္။သတိေမ့ၿပီးဖုန္းအုပ္မထားမိလို့ကေတာ့သူတို့အတြက္ပဲြေတာ္တည္ေပး<br />သလိုၿဖစ္ၿပီးပိုးဟတ္ပါတီပဲြမွာအစားၾကဴးတဲ့ေကာင္ကဟင္းခြက္ထဲခုန္ခ်ဆီထဲနစ္ၿပီး<br />ေသပဲြ၀င္ၾကရပါတယ္။ကိုယ့္မွာလည္းပိုးဟတ္အေသၾကီးနဲ့ဟင္းခြက္ၾကီးႏွေၿမာေၿမာနဲ့<br />လႊတ္ၿပစ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။<br />သူတို့ကေရခဲေသတၱာအေအးခန္းထဲထိနယ္ခ်ဲ့ၾကပါေသးတယ္။အေအးခန္းထဲမွာေအးခဲၿပီး<br />ေသေနတဲ့ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္စႏွစ္ေကာင္စကိုႏွစ္ရက္သံုးရက္ၿခားတစ္ခါေတြ.ရတတ္ပါတယ္။<br />ပိုးဖလံမ်ိဳးမီးကိုတိုးမဟုတ္ဘဲပိုးဟပ္မ်ိဳးfreezerထဲကိုတိုးကိုယ္က်ိဳးနဲရတဲ့အၿဖစ္ပါ။<br />အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြလည္းဘယ္ေလာက္စင္ေအာင္ေဆးထားထားစားခါနီးေရေႏြးနဲ့<br />ၿပန္ေဆးရေတာ့ေတာ္ေတာ္အလုပ္ပိုပါတယ္။<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မိသားစုအသိုက္အၿမံဳနဲ့ခဲြခဲ့ရသူမို့၀႗္လည္မွာေၾကာက္ပါတယ္။<br />သူတို့အသိုက္အၿမံဳကိုမဖ်က္ဆီးခ်င္ေပမဲ့မႏိွမ္နင္းရင္တစ္အိမ္လံုးပိုးဟတ္ေဂဟာ<br />ၿဖစ္သြားေတာ့မွာမို့ေႏြရာသီေရာက္လာရင္ပိုးဟပ္စစ္ဆင္ေရးစရပါတယ္။<br />ေမတၱာပို့ရင္ပိုးဟတ္ေတြမေနဘူးဆိုလို့ေမတၱာပို့ရတာအေမာပါ။ေမတၱာတန္ခိုးေတာ္<br />ေၾကာင့္ပိုၿပီးမ်ားလာလို့ဒီနည္းကိုလက္ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။<br />ပိုးဟပ္ေဆးအမွဳံ့၊ အခဲ...မရပါ။ တီဗီမွာေၾကာ္ၿငာတဲ့sprayတံဆိပ္ေပါင္းစံု..ရီတာေပါ့တဲ့၊<br />ပိုးဟပ္အိမ္၊ပိုးဟပ္ဗံုး..ၿပင္းေတာင္ၿပင္းေသးတယ္၊<br />တႏွစ္တခါၿခင္ေတြ၊ပိုးဟပ္ေတြေဆးေငြ့နဲ့ၿဖန္းတာလဲမၿဖံဳပါ။<br />ဘယ္ေဆးသံုးသံုး၃၊၄ရက္ေလာက္ၿငိမ္ၿပီးအရင္အတိုင္းၿပန္ေသာင္းၾကမ္းၾကတာပါဘဲ။<br />က်ြန္မရဲ့အႏုနည္းအၾကမ္းနည္း၊မဟာဗ်ဴဟာနည္းဗ်ဴဟာေတြလည္းစံုပါၿပီ။<br />ပိုးဟပ္စစ္ဆင္ေရးႏွစ္တိုင္းတစိုက္မတ္မတ္လုပ္ေပမဲ့မေအာင္ၿမင္ေသးပါဘူး။<br />အခုလည္းေႏြရာသီေရာက္ပါၿပီ။<br />ပိုးဟတ္ပုပုကြကြေတြလည္းထြက္လာၾကပါၿပီ။<br />ဘယ္နည္းလမ္းသံုးၿပီးဘယ္လိုႏွိမ္နင္းရပါ့........။<br /><br />္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1918610493470887324?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-47733759823758292452009-12-07T10:54:00.000-08:002009-12-07T12:14:19.352-08:00က်ြန္မဟာအလြန္စိတ္ၿမန္ၿပီးစိတ္တိုတတ္သူတစ္ဦးပါ။<br />ဒီကိုေရာက္လာေတာ့သူတို့တစ္ေတြအလုပ္လုပ္တာေႏွးလြန္းလို့စိတ္မရွည္ခဲ့ပါဘူး။<br />ဒီကလူေတြဟာအလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးၾကီး၊အလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္<br />မ်ားမ်ားေၿဖးေၿဖးဘဲလုပ္ပါတယ္။<br />သူတို့ႏိုင္ငံဟာလူဦးရည္နည္းတဲ့အၿပင္ဘယ္အရာမွအေရးတၾကီးဆိုၿပီးသေဘာထား<br />ၾကဟန္မတူပါဘူး၊အလုပ္မၿပီးလို့လည္းဘယ္သူမွသူတို့ကိုဆူပူတြန္းအားေပးသူမရွိပါ။<br />ဘဏ္ေတြ၊စတိုးဆိုင္ေတြ၊အစိုးရရံုးေတြ၊ေဆးရံုေတြေနရာတကာမွာေၿဖးေၿဖးေလးေလး<br />ဘဲလုပ္ပါတယ္။အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြကေၿဖးသလိုတန္းစီေစာင့္တဲ့သူေတြကလဲတစ္ေနကုန္<br />ေစာင့္ရေစာင့္ရစိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္ပါတယ္။<br />က်ြန္မကေတာ့ရံုးၿပင္ကမ္းနားသြားလည္းေစာင့္ရတာၾကာလို့စိတ္မရွည္၊ဘဏ္မွာတန္းစီ<br />ေတာ့လည္းမေရႊ့နုိင္လို့ေဒါသထြက္၊စတိုးဆိုင္မွာတန္းစီလဲအိပဲ့အိပဲ့မို့စိတ္တိုနဲ့တေန့တေန့<br />အသက္ေတြတိုရပါတယ္။<br />ၿမန္ၿမန္သြက္သြက္လုပ္ရင္ၿပီးမဲ့ကိစၥကိုဟိုလွည့္ဒီလွည့္၊ဆဲလ္ဖံုးေၿပာလိုက္၊အခ်င္းခ်င္းစကား<br />ေၿပာလိုက္ ၾကည့္ရတာနဲ့တင္စိတ္တိုရပါတယ္။<br /><br />အလုပ္ထဲမွာေရာ...ကိုယ္ကစိတ္ၿမန္သူမို့အလုပ္မ်ားရင္မ်ားသလိုတြန္းလုပ္ပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ဘယ္သူမွကိုယ့္ေနာက္ကပါမလာပါဘူး။<br />၂နာရီေလာက္အလုပ္ဆက္တိုက္လုပ္ၿပီးရင္ေမာတဲ့သူနဲ့၊ပင္ပန္းၿပီဆိုတဲ့သူနဲ့၊<br />ဗိုက္ဆာသူနဲ့ၿဖစ္ကုန္ၾကပါၿပီ။<br />ကိုယ္လုပ္သေလာက္အေနာက္ကပါမလာေတာ့အားမလိုအားမရၿဖစ္ၿပီးစိတ္ပင္ပန္း<br />ရပါတယ္။လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြနဲ့ခဏခဏစကားမ်ားရပါတယ္။<br />အလုပ္ၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီးမွနားၾကမယ္ဘယ္လိုေၿပာေၿပာသူတို့အက်င့္ေတြကိုၿပဳၿပင္<br />လို့မရပါဘူး။သူတို့ကိုေၿပာမရေတာ့ကိုယ္ဘဲအလုပ္ေတြသိမ္းၾကံဳးလုပ္၊ကိုယ္ဘဲပင္ပန္း၊<br />ေဒါသေတြၿဖစ္၊ေသြးေတြတက္နဲ့ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာေနသလိုပါဘဲ။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ေရာမေရာက္ရင္ေရာမလိုက်င့္ရမွာမို့ကို့ကိုယ္ကိုၿပဳၿပင္ဖို့ၾကိဳးစားရ<br />ပါေတာ့တယ္။<br />အလုပ္ဆိုတာလုပ္ေနသေရြ့ၿပီးဆံုးသြားတာမွမဟုတ္တာေလ၊ဒီေန့ၿပီးနက္ဖန္၊နက္ဖန္ၿပီး<br />နက္ဖန္။မနက္ဖန္ေပါင္းမ်ားစြာဆက္လက္လုပ္ေနရအုန္းမွာမို့စိတ္ေအးေအးထားၿပီး<br />အရင္မလိုဖို့အလုပ္မ်ားရင္စိတ္မတိုဖို့၊မၿပီးရင္ၿပီးသေလာက္လုပ္မယ္၊လုပ္ႏိုင္သေလာက္<br />လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေမြးရပါတယ္။<br />ဘဏ္ေတြစတိုးဆိုင္ေတြမွာတန္းစီရင္းလူတန္းၾကီးတေရြ့ေရြ့သြားေနရင္ဘုရားစာ<br />ရြတ္ခ်င္ရြတ္။စိတ္ထဲကသီခ်င္းဆိုခ်င္ဆို၊စိတ္ခ်မ္းသာစရာေပ်ာ္စရာေလးေတြစဥ္းစားနဲ့<br />စိတ္တိုတဲ့ဆီမေရာက္ေအာင္ၾကိဳးစားရပါတယ္။<br />အခုေတာ့က်ြန္မေရလိုက္ငါးလိုက္ေနတတ္ပါၿပီ။<br />သူမ်ားအမွီမလိုက္ႏိုင္တာေတြလဲတြန္းအားေပးဖို့မၾကိဳးစားေတာ့ပါ။<br />သူတို့ႏွဳံးနဲ့အတူလိုက္ၿပီးသူတို့ရဲ့ေၿဖးေၿဖးေပါ့ဇာတ္မွာအလိုက္သင့္ေၿမာပါရင္း<br />ဒီေန့မၿပီးေနာက္ေန့ဇာတ္ကိုဆက္ကေတာ့ကိုယ္လဲသက္သာစိတ္လဲမပင္ပန္း<br />သူတို့နဲ့လည္းရန္မၿဖစ္ရေတာ့ဘူးေပါ့ေလ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4773375982375829245?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-18645581646115598932009-11-27T09:00:00.000-08:002009-11-27T10:00:10.704-08:00အိမ္မွာပါမုန့္ကုန္ေနလို့စတိုးဆိုင္တခုမွာပါမုန့္သြား၀ယ္ပါတယ္။ပလပ္စတစ္အိတ္အၾကည္<br />ေတြမွာပါမုန့္အၿဖဴေစ်းဘယ္ေလာက္၊အညိဳေစ်းဘယ္ေလာက္ဆိုတာဘားကုတ္နဲ့ကပ္ထား<br />ၿပီး၊ပါမုန့္အၿဖဴယူရင္အၿဖဴေစ်းကပ္ထားတဲ့အိတ္္ထဲထည့္၊အညိဳယူရင္အညိဳေစ်းကပ္ထားတဲ့<br />အိတ္ထဲထည့္ေကာင္တာကိုယူသြားၿပီးပိုက္ဆံရွင္းရံုပါ။<br />အဲဒီေန့ကပါမုန့္အၿဖဴမရွိလို့အညိဳဘဲယူလိုက္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ပလပ္စတစ္အိတ္အၾကည္မွာ<br />ေစ်းနွဳန္းနဲ့ဘားကုတ္ကပ္ထားတဲ့အိတ္ေတြမရွိလို့ဘာမွကပ္မထားတဲ့အိတ္ထဲမွာဘဲထည့္ခဲ့<br />ရပါတယ္။<br />ေကာင္တာေရာက္လို့ေငြရွင္းမယ္လုပ္မွေစ်းႏွဳန္းနဲ့ဘားကုတ္မပါတဲ့အိတ္မို့မမမဲကရစ္ပါ<br />ေတာ့တယ္။သူကိုယ္တိုင္လည္းသူ့ဆိုင္ကဘာပစၥည္းဘယ္ေစ်းမွန္းမသိ၊ကိုယ္ကေစ်းေၿပာၿပ<br />ေတာ့လဲလက္မခံ၊ပါမုန့္ထားတဲ့ေနရာကိုတေယာက္ေယာက္လႊတ္ၿပီးေစ်းၾကည့္ဖို့လဲမခိုင္း၊<br />တၿခားေကာင္တာကိုေစ်းေမးဖို့လဲမၾကိဳးစားဘဲမယူနဲ့၊ထားခဲ့လို့သာတြင္တြင္ေၿပာပါေတာ့<br />တယ္။<br />က်ြန္မလဲေအာင့္သက္သက္နဲ့တၿခားပစၥည္းေတြဘဲရွင္းၿပီးပါမုန့္ကိုထားခဲ့ရပါေတာ့တယ္။<br />သူတို့ကဆိုင္ပိုင္ရွင္မဟုတ္ဘဲအေရာင္းစာေရးမေတြဆိုေတာ့ပါမုန့္တစ္လံုးမေရာင္းရလည္း<br />အေရးမၾကီးဘူး၊ဘာမွမၿဖစ္ေလာက္ဘူးဆိုၿပီး၊ၿပီးစလြယ္လုပ္လိုက္ပံုရပါတယ္။<br />ဒါေပမဲသူတို့ဆိုင္မွာအၿမဲလာအားေပးေနတဲ့ေဖါက္သည္တစ္ဦးေလ်ာ့သြားေတာ့မယ္ဆို<br />တာေတာ့စဥ္းစားမိပံုမရပါဘူး။<br />ဒီလိုဆက္ဆံေရးၾကဲၿပီးပိုက္ဆံေပး၀ယ္တာကိုေတာင္မေရာင္းခ်င္တဲ့ဆိုင္မ်ိဳးကိုေနာက္မလာ<br />ဖို့ဆံုးၿဖတ္လိုက္တာ၀ယ္သူအလြန္မဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1864558164611559893?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-65656763312172042952009-11-20T07:19:00.000-08:002009-11-20T10:35:16.882-08:00ကြ်န္မရဲ့ေဘးကပ္ရက္ခန္းမွာယူဂန္ဒါႏိုင္ငံကဒီမွာလာၿပီးအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံသား<br />လူမဲမိသားစုေနပါတယ္။သူတို့မိသားစုဒီကိုေရာက္တာ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။<br />အေဖကအသက္၅၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီးအေမလုပ္သူက၄၅ေလာက္ရွိပါၿပီ။<br />အေဖကကြန္ၿပဴတာကုမၼဏီတစ္ခုမွာအလုပ္လုပ္ပါတယ္။အေမကေတာ့အလုပ္မလုပ္ပါ။<br />အေမရဲ့နာမည္ကRoseမို့ကြ်န္မကသူ့ကိုေဒၚႏွင္းဆီလို့ၿမန္မာနံမည္ေပးထားပါတယ္။<br />အာဖရိကအလယ္ပိုင္းသူမို့ဒီကအမဲေတြထက္အသားပိုမဲေပမဲ့မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းမ်က္ေတာင္<br />ေကာ့ေကာ့နဲ့မ်က္ႏွာေပါက္လွပါတယ္။ကိုယ္လံုးကေတာ့အမဲမေတြထံုးစံအတိုင္းခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္<br />ပါ။သူတို့ရဲ့တစ္ဦးေသာသားေလးကအသက္၁၉၊၂၀ေလာက္ရွိပါၿပီ။သူ့နာမည္ေရာဘတ္ေပမဲ့<br />ဂတံုးေၿပာင္ေအာင္တံုးၿပီးေခါင္းကခပ္ခြ်န္ခြ်န္မို့ဘဲဥလို့က်ြန္မကနာမည္ေပးထားပါတယ္။<br />ဘဲဥဟာေသြးေရာဂါတမ်ိဳးရွိလို့၄၊၅လတစ္ခါေသြးသြင္းေနရသူပါ။မက်န္းမာလို့အလယ္တန္း<br />ေအာင္ၿပီးေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ပါ။ေရာဂါသယ္ေပမဲ့အိပ္ရာထဲလဲေနေလာက္ေအာင္<br />မၿပင္းထန္တာမို့သြားသြားလာလာပါဘဲ။ေဒၚႏွင္းဆီဟာသူ့သားေလးကိုအလြန္ခ်စ္ပါတယ္။<br />သူတို့မိသားစုဟာစိတ္ထားႏူးညံ့ၿပီးသေဘာေကာင္းပါတယ္။ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္တတ္ပါတယ္။<br />ကူညီစရာရွိရင္မတြက္မကပ္ကူညီတတ္လို့တတိုက္လံုးကအမဲေတြသာမကကုလားေတြ<br />ေရာတရုတ္ေတြပါသူတို့ကိုခင္ၾကပါတယ္။<br />ေဒၚႏွင္းဆီနဲ့က်ြန္မေတာ္ေတာ္ရင္းႏီွးပါတယ္။က်ြန္မခရီးသြားရင္က်ြန္မအခန္းကို<br />သူတို့ၾကည့့္္ေပးၿပီးသူတို့ယူဂန္ဒါၿပန္ရင္လဲသူတို့အခန္းေသာ့ကြ်န္မကိုအပ္ခဲ့ပါတယ္။<br />ဒီမွာမေပ်ာ္တာ၊အိမ္လြမ္းတာ၊အၿမဲအိမ္ၿပန္ခ်င္ေနတာေတြတူေနေတာ့တေယာက္နဲ့<br />တေယာက္နားလည္ခံစားအားေပးၿဖစ္ၾကတယ္ေလ။<br />သူခ်က္တဲ့ဟင္းေတြ။သူလုပ္တဲ့မုန့္ေတြခဏခဏလာေပးတတ္သလိုက်ြန္မကလဲ<br />ၿမန္မာအစားအစာသူ့ကိုၿပန္ေပးတတ္ပါတယ္။သူကအုန္းႏို့ေခါက္ဆဲြၾကိဳက္လို့အိမ္<br />မွာေခါက္ဆဲြခ်က္တိုင္းသူ့ကိုသတိတရပို့ၿဖစ္ပါတယ္။<br />စေနတနဂၤေႏြေတြက်ြန္မအလုပ္နားရက္ေတြမွာအိမ္လာလည္ၿပီးစကားစၿမည္<br />ေၿပာေလ့ရွိပါတယ္။<br />သူကသတင္းစံုသူမို့အေပၚထပ္ကမူစလင္မေလးကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းကဟိႏၷဴကုလား<br />ေလးခိုးေၿပးတဲ့အေၾကာင္း၊ေအာက္ထပ္ကတရုတ္အိမ္ရဲ၀င္စစ္တာတရားမ၀င္ေနတဲ့<br />တရုတ္ႏွစ္ေယာက္မိသြားလို့ၿပသနာတက္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ၿမိဳ့လည္ကစတိုးဆိုင္သူခိုး<br />ေဖါက္သြားတဲ့အေၾကာင္းစံုေအာင္ေၿပာၿပတတ္ပါတယ္။စကားေၿပာေကာင္းၿပီး<br />ဟာသေၿပာတတ္သူမို့သူေၿပာတာေတြဟာနားေထာင္ေကာင္းၿပီးရယ္ရလို့အၿပင္းေၿပ<br />ရပါတယ္။<br />သူတို့မိသားစုေဘးအခန္းမွာရွိတာက်ြန္မအဖို့ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းအနားမွာရွိေန<br />သလိုပါဘဲ။<br />ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကဘဲဥေလးအေကာင္းၾကီးကေနေရာဂါေဖါက္ၿပီးေကာက္ခါငင္ခါဆံုးပါး<br />သြားပါတယ္။၂ရက္အတြင္းၿဖစ္သြားတာမို့ေဒၚႏွင္းဆီခင္မ်ာေၿဖမဆည္ႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္<br />ရပါတယ္။ဘဲဥအေလာင္းကိုယူဂန္ဒါၿပန္သယ္ၿပီးအဲဒီမွာဘဲသၿဂိဳလ္ပါတယ္။<br />၂လေလာက္ေနေတာ့ေဒၚႏွင္းဆီတ့ို့့ၿပန္လာပါတယ္။<br />အရင္ကလိုသြက္လက္ၿပီးစကားေတြအမ်ားၾကီးေၿပာတဲ့ေဒၚႏွင္းဆီမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။<br />ဒီမွာေနရင္သူ့သားေလးအရိပ္ဟာေနရာတိုင္းမွာရိွေနတာမို့သူ့သားကိုပိုသတိရတယ္ဆိုၿပီး<br />တငိုငိုတရီရီနဲ့မို့သူ့ကိုၾကည့္ၿပီးစိတ္ဆင္းရဲရပါတယ္။<br />၁လေလာက္ၾကာေတာ့သူတို့ဒီမွာမေနခ်င္ေတာ့လို့သူတို့ႏိုင္ငံကိုအၿပီးၿပန္ေတာ့မဲ့<br />အေၾကာင္းေၿပာပါတယ္။၅ႏွစ္နီးပါးတရင္းတႏီွးေနခဲ့ၾကတာမို့ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းနဲ့<br />ခဲြခြာရသလိုစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရပါတယ္။<br />ေဒၚႏွင္းဆီတေယာက္သူ့သားေလးကိုေအာင့္ေမ့လြမ္းဆြတ္ၿခင္းေတြရင္မွာပိုက္လို့မ်က္ရည္<br />စက္လက္နဲ့ၿပည္ေတာ္ၿပန္သြားပါၿပီ။<br />သူတို့ေၿပာင္းသြားၿပီးေနာက္ေန့မွာဘဲသူတို့အခန္းကိုဒီႏိုင္ငံသားမိသားစုေၿပာင္းလာပါတယ္။<br />အေဖနဲ့အေမကအသက္၂၅၊၃၀ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။၃၊၄ႏွစ္ေလာက္သမီးေလးလဲရွိပါတယ္။<br />သမီးေလးကခ်စ္စရာေကာင္းၿပီးက်ြန္မကိုလဲေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ပါတယ္။<br />ခေလးကိုခ်စ္ေပမဲ့သူ့အေမအမဲမမ်က္ႏွာထားတင္းတာေၾကာင့္အေရာတ၀င္<br />ႏွဳတ္မဆက္ၿဖစ္ပါ။မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ့တိုင္းမ်က္နွာထားတည္တည္နဲ့ေနလို့မိတ္ဆက္ဖို့၊<br />ႏွဳတ္ဆက္ဖို့မၾကိဳးစားေတာ့ဘဲဖာသိဖာသာဘဲေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။<br />အခုဆိုသူတို့ေၿပာင္းလာတာ၆လနီးပါးရွိပါၿပီ။<br />တစ္ခါမွရီၿပၿခင္း၊ႏွဳတ္ဆက္ၿခင္း၊စကားေၿပာၿခင္းမရွိပါဘူး။<br />သူတို့ကိုၿမင္တိုင္းအင္မတန္ေဖၚေရြၿပီးခင္မင္ကူညီတတ္တဲ့ေဒၚႏွင္းဆီတို့မိသားစုကို<br />သတိရေနမိပါေတာ့တယ္။<br />အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းနဲ့ေရစက္ဆံုရတာလဲကံေကာင္းၿခင္းတစ္မ်ိဳးမဟုတ္ပါလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6565676331217204295?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-46477659190985981912009-11-09T07:52:00.000-08:002009-11-09T09:22:41.483-08:00ကားထဲမွာဆီနဲေနလို့ဆီသြားၿဖည့္ပါတယ္။ဒီကဓာတ္ဆီဆိုင္၀န္ထမ္းေတြကလဲေခသူေတြ<br />မဟုတ္ၾကပါ။နည္းမ်ိဳးစံုနဲ့အၾကံအဖန္လုပ္ပါတယ္။<br />မိတ္ေဆြတစ္ဦးဆီသြားၿဖည့္တာဆီတိုင္ကီအဖံုးဖြင့္ေပး၁၀၀ဖိုးေၿပာၿပီးခ်က္ခ်င္းကားေပၚက<br />ဆင္းၿပီးပန့္ကိုၾကည့္ေတာ့၆၀ေရာက္ေနပါၿပီ။<br />သံုညကမစဘဲအရင္ကားၿဖည့္ၿပီးသြားတဲ့၅၀ကစၿဖည့္တာပါ။ခ်က္ခ်င္း၆၀တန္းေရာက္<br />သြားတာမၿဖစ္ႏုိင္မွန္းသိလို့ေၿပာေပမဲ့မ်က္ၿမင္သက္ေသမရွိေတာ့ဘယ္လိုမွေၿပာမရဘဲ<br />ေငြ၅၀အလကားေပးလိုက္ရပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္က်ြန္မလဲဆီတိုင္ကီအဖံုးဖြင့္ကားေပၚကဆင္း၊ဆီပန့္ခလုတ္ဖိၿပီးသံုညကစမစ<br />ၿပဴးၿပဲၾကည့္ေတာ့ဆီၿဖည့္တဲ့အမဲေကာင္ကမေနသာဘဲခလုတ္ဖိၿပီးသံုညကစပါတယ္။<br />က်ြန္မကတိုင္ကီအၿပည့္ၿဖည့္ခိုင္းေတာ့ဆီၿဖည့္ရင္းသူတရုတ္စာအလြန္ၾကိဳက္ေၾကာင္း၊<br />သူ့ကိုေန့လည္စာေကြ်းပါလို့ေၿပာပါတယ္။<br />က်ြန္မလဲတရုတ္မဟုတ္ဘူးေၿပာေတာ့ထံုးစံအတိုင္းဘာလူမ်ိဳးလဲဆိုၿပီးရွာရွည္ၿပန္ပါတယ္။<br />ၿမန္မာလို့ေၿပာလဲသိပံုမရပါဘူး၊က်ြန္မေတာ္ေတာ္စိတ္တိုေနပါၿပီ။<br />၁၉၆ မာလိုတီေရာက္ေတာ့ရပ္လိုက္ပါတယ္။တစ္ခါကားမွန္ေဆးရင္းၿမန္မာအစားအစာ<br />ကိုသူၿမည္းစမ္းၾကည့္ခ်င္ေၾကာင္း။ေန့လည္စာစားဖို့သူ့ကိုလာေခၚပါေၿပာၿပန္ပါတယ္။<br />က်ြန္မလဲစိတ္ထဲကပိတ္တီးခ်င္ေနေပမဲ့ဆိုင္မွာလည္းအမဲေတြခ်ည္းပဲမို့ေအးေအးဆိုၿပီး<br />ၿမန္ၿမန္စကားၿဖတ္ရပါတယ္။၂၀၀တန္ေပးတာၿပန္မအမ္းခ်င္လို့စကားေရာေဖါေရာ<br />လုပ္ေနတာက်ြန္မရိပ္မိပါတယ္။<br />က်ြန္မလဲၿမန္ၿမန္သြားခ်င္ေနလို့ၿပန္အမ္းေငြ၄မာလိုတီကိုမယူေတာ့ဘဲထြက္လာခဲ့ပါတယ္။<br />သူတို့ေငြ၄မာလိုတီဟာေဒၚလာ၀က္သာတန္လို့တန္ဖိုးမရိွလွေပမဲ့ကိုယ္ကၾကည္<br />ၾကည္ၿဖဴၿဖဴေပးခဲ့တာမဟုတ္ဘဲမလိမ့္တပတ္လုပ္ယူတယ္ခံစားရလို့ခံၿပင္းမိပါတယ္။<br />ႏိုင္ငံၿခားသားမိန္းခေလးတစ္ေယာက္ထဲမို့အႏိုင္က်င့္တယ္ထင္လို့စိတ္ထဲမွာ<br />ခိုးလိုးခုလုလဲၿဖစ္မိပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့...ကိုယ္မလိုတဲ့ၿပကၡဒိန္ကိုေစ်းမတန္တဆနဲ့၀ယ္ခိုင္းတာတို့၊သဒၵါမေပါက္တဲ့<br />ဘာရံပံုေငြ၊ညာရံပံုေငြေတြထည့္ခိုင္းတာနဲ့စာရင္အမ်ားၾကီးေတာ္ပါေသးတယ္ဆိုၿပီး<br />စိတ္ေၿဖလိုက္ရပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4647765919098598191?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-35845882410547399692009-11-06T07:03:00.000-08:002009-11-06T10:49:58.203-08:00အဲဒီႏွစ္ကခင္ထား၁၀တန္းမေအာင္ခဲ့ပါဘူး။ေနာက္ႏွစ္လဲသူ့အေမမက်န္းမာလို့<br />ပင္စင္ယူလိုက္တာေၾကာင့္အိမ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီးအိမ္ရဲ့စီးပြားေရးကိုခင္ထားက<br />တာ၀န္ယူရတာေၾကာင့္၁၀တန္းၿပန္မေၿဖၿဖစ္ေတာ့ပါ။<br />ေနာက္ပိုင္းက်ြန္မတို့၂ေယာက္မေတြ ့ၿဖစ္ပါ။<br />တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္မွာမိုးမိုးသူ့ခ်စ္သူနဲ့လက္ထပ္ပါတယ္။ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့<br />ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားရဲ့တစ္ဦးတည္းေသာသားနဲ့သမီးၿဖစ္လို့မဂၤလာပြဲကိုၾကီးၾကီး<br />က်ယ္က်ယ္က်င္းပပါတယ္။ဧည့္ခံပြဲကိုငယ္သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလိုလာၾကေပမဲ့<br />ခင္ထားကိုေတာ့မေတြ့ပါ။မဖိတ္လို့မလာတာလား၊၀မ္းနည္းေၾကကဲြအားငယ္မွဳ<br />ေတြနဲ့အရွဳံးကိုရင္မဆိုင္ရဲလို့မလာတာလားသူငယ္ခ်င္းရယ္။<br />က်ြန္မေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ေတာ့ခင္ထားတစ္ေယာက္အိမ္ေထာင္က်သြားေၾကာင္း<br />သတင္းရပါတယ္။<br />ရံုးတက္လက္မွတ္ထိုးၿပီး၂ဖက္မိဘေဆြမ်ိဳးေလာက္နဲ့အက်ဥ္းရံုးက်င္းပတဲ့မဂၤလာပဲြ<br />ကိုက်ြန္မကိုမဖိတ္လို့မသြားခဲ့ရပါ။သူ့မိခင္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္လက္ထပ္တာလား၊<br />သူကိုယ္တိုင္ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္လို့လား။အားကိုးရာမဲ့တဲ့ဘ၀အတြက္မွီခိုရာရွာခ်င္လို့<br />လက္ထပ္ခဲ့တာလားက်ြန္မမသိပါ။<br />ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ခင္ထားခေလးဗိုက္ခဲြေမြးရင္းထံုေဆးေၾကာင့္<br />ေအာက္ပိုင္းေသသြားေၾကာင္းၾကားရပါတယ္။<br />ခင္ထားအိမ္ကိုက်ြန္မေရာက္သြားပါတယ္။<br />ခင္ထားဟာေတာ္ေတာ္ေလးပိန္ၿပီးစိတ္ဓာတ္က်ေနပါတယ္။သူ့ရဲ့မ်က္လံုးေတြဟာ<br />မွဳံမွဳိင္းရီေ၀ၿပီးေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနပါတယ္။<br />ဒုကၡိတဘ၀မွာသူ့သားေလးကိုမၿပဳစုႏိုင္လို့ေယာကၡမေတြကိုေပးထားရပါတယ္။<br />သူ့ေယာက်္ားနဲ့မက်န္းမာတဲ့မိခင္အတြက္သူဟာ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးၿဖစ္ေနၿပီဆိုၿပီး<br />မ်က္ရည္က်ပါတယ္။ဒုကၡေတြေ၀ေနတဲ့ၾကားကမိုးမိုးအဆင္ေၿပရဲ့လားေမးလိုက္<br />ပါေသးတယ္။ကံမေကာင္းရွာတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္ကူညီအားေပး<br />ရုံကလဲြၿပီးဘာမွမတတ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။<br />ကြ်န္မဒီထြက္မလာခင္ကေတာ့ခင္ထားေယာက်္ားေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳသြားၿပီး<br />သားေလးကိုလဲခင္ထားရဲ့က်န္းမာေရးနဲ့စီးပြားေရးအေၿခအေနေၾကာင့္ေယာကၡမ<br />ေတြကိုအၿပီးေပးလိုက္ရေၾကာင္းေနာက္ဆံုးသတင္းၾကားပါတယ္။<br />က်ြန္မလည္းေ၀းတေၿမမွာကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ရုန္းကန္ရွင္သန္ဖို့ၾကိဳးစားေနရတာေၾကာင့္<br />ခင္ထားကိုေမ့ေနခဲ့ပါတယ္။<br />ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကအြန္လိုင္းမွာရန္ကုန္ကငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးနဲ့ၿပန္ဆံုေတာ့ခင္ထား<br />အေၾကာင္းသတိတရေမးမိပါတယ္။<br />ခင္ထားတစ္ေယာက္လြန္ခဲ့တဲ့၃လေလာက္ကကြယ္လြန္သြားၿပီၿဖစ္ေၾကာင္းသူငယ္ခ်င္း<br />ကသတင္းေပးပါတယ္။<br />လူ့့ေလာကကစြန့္ခြာသြားတာခင္ထားအတြက္ဆင္းရဲမွဳအေပါင္းက၀ဋ္က်ြတ္သြားတယ္<br />ဆိုေပမဲ့အခ်ိန္မတိုင္မွီေၾကြလြင့္ခဲ့ရလို့စိတ္မေကာင္းဘူးခင္ထားရယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းေလးေကာငး္ရာသုဂတိလားပါေစ....<br /><br />ီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-3584588241054739969?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-55553485894720150332009-11-03T08:03:00.000-08:002009-11-03T10:05:54.382-08:00ကြ်န္မမွာငယ္ငယ္တုန္းကအသားညိဳညိဳ၊မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္၊ပါးခ်ိဳင့္ေလးနဲ့<br />ခင္ထားလို့ေခၚတဲ့ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းေလးရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။<br />သူနဲ့က်ြန္မ၂တန္းေလာက္ကထဲကခင္ခဲ့တာပါ။<br />သ့ူ ့အေမကက်ြန္မတို့ေက်ာင္းကဆရာမပါ။အေဖကေတာ့ခင္ထား၃ႏွစ္သမီးေလာက္<br />ထဲကသူတို့သားအမိကိုၿပစ္ၿပီးေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳသြားပါတယ္။<br />ခင္ထားအေမဟာေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေတာင့္တင္းသူမဟုတ္ေတာ့သူတို့<br />သားအမိေတာ္ေတာ္ရုန္းကန္ရရွာပါတယ္။<br />ခင္ထားဟာက်ြန္မဆိုးတဲ့ဒဏ္ကိုလဲေတာ္ေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္။<br />၃တန္းမွာက်ြန္မအစာမေက်ၿဖစ္ၿပီးအတန္းထဲမွာအန္ခ်တုန္းကအမတစ္ေယာက္လိုမရြံမရွာ<br />သုတ္သင္ေပးၿပီးေက်ာင္းေဆးခန္းကိုပို့ေပးခဲ့ပါတယ္။ခဏခဏစိတ္ေကာက္တဲ့က်ြန္မကို<br />အၿမဲသည္းခံၿပီးစိတ္ရွည္ရွည္နဲ့ေခ်ာ့တတ္ပါတယ္။<br />က်ြန္မၾကည့္မရတဲ့သူေတြကိုလဲက်ြန္မကမေခၚရဆိုၿပီးအမိန့္ထုတ္လို့သူနဲ့ပါမေခၚႏိုင္<br />မေၿပာႏုိင္ၿဖစ္ကုန္ပါတယ္။<br />၆တန္းမွာက်ြန္မေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီးဂ်ီက်လို့ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ၿပီး<br />ဆရာမမိသြားလို့ရုိက္ခံရတာလဲအတူတူပါ။<br />ရွစ္တန္းေရာက္ေတာ့ခင္ထားတေယာက္ပိုလွလာသလိုစိတ္ေတြလဲေထြၿပားလာပါတယ္။<br />သူ့့ကိုၾကိဳက္တဲ့ေကာင္ေလးေတြရွိေပမဲ့သူၾကိဳက္တာကေတာ့အတန္းထဲကတစ္ေယာက္ပါ။<br />သူကခ်စ္စႏုိးနဲ့မိုးမိုးလို့ေခၚပါတယ္။<br />မိုးမိုးမိဘေတြကေရႊဆိုင္ပိုင္ရွင္ေတြၿဖစ္ၿပီးေတာ္ေတာ္ခ်မ္းသာပါတယ္။<br />မိုးမိုးကလဲခင္ထားကိုစိတ္၀င္စားပံုရပါတယ္။သူတို့၂ေယာက္မ်က္လံုးခ်င္းစကားေၿပာ<br />ေနေပမဲ့ဖြင့္ဟေၿပာၿပီးပြင့္လင္းမွဳေတာ့မရွိေသးပါ။<br />ခင္ထားကသူ့ခံစားခ်က္ေတြကိုက်ြန္မကိုရင္ဖြင့္တတ္ပါတယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္က်ြန္မကအစားနဲ့ကစားကိုဘဲမက္ေနတဲ့အခ်ိန္မို့သူ့ခံစားခ်က္ေတြကိုနားမလည္ဘဲ<br />စိတ္လိုရင္ၿပန္ၾကိဳက္ပစ္၊ရည္းစားထားပစ္ဆိုၿပီးေၿမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္လုပ္ၿပီးစိတ္မလိုရင္<br />မိုးမိုးကဘာပံုၾကီးမွန္းလဲမသိဘူး၊လွလဲမလွဘူးၿပန္မၾကိဳက္နဲ့ဆိုၿပီးကပ်က္ကယက္<br />လုပ္တတ္ပါတယ္။<br />သူကေတာ့အဲဒီကတဲကေလာကအေၾကာင္းနားလည္ေနၿပီမို့ဘယ္ေလာက္<br />သံေယာဇဥ္ရွိရိွငါတို့၂ေယာက္မၿဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဟာ၊ဘ၀ခ်င္းမတူၾကဘူးေလဆိုၿပီးလြမ္းလြမ္း<br />ေဆြးေဆြးေၿပာတတ္ပါတယ္။<br />ဒီလိုနဲ့ခင္ထားဟာစိတ္ေတြေလေနပံုရပါတယ္။စာလဲေကာင္းေကာင္းဖတ္ပံုမရပါ။<br />ရွစ္တန္းေအာင္ေတာ့ခင္ထားက၀ိဇၹာဘာသာတဲြကိုေရာက္သြားၿပီးက်ြန္မနဲ့မိုးမိုး<br />ကေတာ့သိပံၸတြဲအခန္းမွာက်န္ခဲ့ပါတယ္။<br />တေက်ာင္းထဲေပမဲ့အတန္းမတူေတာ့အရင္ကလိုသိပ္မတဲြမိေတာ့ပါဘူး။<br />၁၀တန္းစာေမးပြဲမေၿဖခင္က်ြန္မနဲ့ခင္ထားစကားေၿပာၿဖစ္ပါတယ္။<br />မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာသိေနေပမဲ့သူမိုးမိုးကိုခ်စ္ေနဆဲပါဘဲ။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာမိုးမိုးဟာအေနေ၀းခဲ့ၿပီမို့တခါကစိတ္ကစားဖူးတဲ့ခင္ထားကိုေမ့ၿပီး<br />တၿခားမိန္းကေလးတေယာက္ကိုစိတ္၀င္စားေနၿပီဆိုတာတစ္တန္းထဲသားက်ြန္မ<br />သိေနေပမဲ့ခင္ထားကိုမေၿပာၿပရက္ခဲ့ပါ။မိုးမိုးကိုေမ့ၿပစ္ၿပီးကိုယ့္ဘ၀တိုးတက္ဖို့<br />စာၾကိဳးစားဖို့သာတိုက္တြန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br />ဒုတိယပိုင္းဆက္ပါအုန္းမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-5555348589472015033?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-19065847655879560622009-10-30T04:52:00.000-07:002009-10-30T08:24:42.110-07:00အြန္လိုင္းစာေပေလာကဆိုတာကိုယ့္စာကိုယ္တည္းၿဖတ္၊ကိုယ္ေရးတဲ့စာ<br />ကိုယ္တာ၀န္ယူၿပီးေရးးသားေနၾကတဲ့စာေပ၀ါသနာရွင္မ်ားရဲ့ရင္ဖြင့္ရာ<br />ေနရာေလးလို့ကြ်န္မၿမင္ပါတယ္။<br />စာေရးသူအမ်ားစုဟာေရၿခားေၿမၿခားမွာမိေ၀းဖေ၀းမိသားစုေ၀းနဲ့<br />ပညာသင္ဖို့၊၀မ္းေရးတြက္အလုပ္လုပ္ဖို့စတဲ့အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္<br />ေနေနၾကရသူေတြၿဖစ္ပါတယ္။သူမ်ားႏိုင္ငံဘယ္ေလာက္တိုးတက္ၿပီး<br />ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆိုဆိုကိုယ္ေနထိုင္ၾကီးၿပင္းအရြယ္ေရာက္ခဲ့<br />တဲ့ဇာတိေၿမကိုေတာ့ဘယ္သူမွေမ့ႏိုင္ၾကမယ္မထင္ပါဘူး။အမိေၿမမွာ<br />က်န္ခဲ့တဲ့ခ်စ္သူ၊မိဘေဆြမ်ိဳး၊မိတ္ေဆြငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲအၿမဲ<br />တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေနၾကမွာပါ။ဒီၾကားထဲယဥ္ေက်းမွဳဓေလ့စရိုက္မတူ<br />တဲ့လူမ်ိဳးၿခားေတြနဲ့အလုပ္လုပ္ရလို့အဆင္မေၿပမွဳေတြ၊အခက္အခဲေတြ<br />ကလဲအမ်ားၾကီးပါ။<br />အိမ္အလြမ္းနဲ့စိတ္ဖိစီးမွဳေတြကိုေၿဖေၿဖာက္ႏိုင္တဲ့ေနရာကေတာ့အြန္လိုင္း<br />စာေပေလာကေလးပါဘဲ။<br />စာေရးသူဟာအလြမ္းအေဆြး၊ေပ်ာ္စရာ၊ေဒါသၿဖစ္စရာ၊<br />၀မ္းနည္းစရာ၊မခံခ်င္တာစတဲ့သူ ့ခံစားမွဳေတြကိုဆင္ဆာမရွိ၊တည္းၿဖတ္သူ<br />မရွိလြတ္လပ္စြာရင္ဖြင့္ႏုိင္တာအြန္လိုင္းဘေလာ့မွာပါ။<br />မၿမင္ဘူးၾကေပမဲ့ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြအခ်င္းခ်င္းရိုင္းပင္းကူညီအားေပး<br />မွဳေတြကလဲေလ်ာ့ပါးက်ဆင္းေနတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြအတြက္အင္အားတခုပါပဲ။<br />ဒီေလာကထဲေရာက္လာလို့အားေပးခင္မင္တတ္တဲ့မိတ္ေဆြေတြတိုးလာသလို<br />ကိုယ္မသိနားမလည္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြလည္းမိတ္ေဆြမ်ားရဲ့ဘေလာ့ေတြ<br />ကေလ့လာသိရွိႏိုင္တာမို့့္အြန္လိုင္းစာေပေလာကေလးဟာက်ြန္မအတြက္ေတာ့<br />စိတ္၏ေၿဖရာအားေဆးေလးတစ္ခြက္ပါပဲရွင္။<br />မိတ္ေဆြၾကီးကိုဘၾကိဳင္ေရ..တဂ္ထားတာေလးတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္<br />ေရးလိုက္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1906584765587956062?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-27176628669501948312009-10-23T07:49:00.000-07:002009-10-23T12:02:12.559-07:00ဒီႏုိင္ငံမွာေခြးေတြကိုအိမ္ေမြးတိရိစၧာန္အၿဖစ္ေမြးၾကေပမဲ့ေၾကာင္ကေလး<br />ေတြကိုေတာ့ေမြးေလ့မရွိပါဘူး။လူမဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲတိရိစၧာန္<br />မခ်စ္တတ္ပါ။လူၿဖဴအာဖရိကန္ေတြကသာေခြးေတြ၊ေၾကာင္ေတြတယုတယ<br />ေမြးၾကပါတယ္။အမဲေတြေခြးေမြးတယ္ဆိုတာကလဲေတာမွာသိုးေတြ၊<br />ဆိတ္ေတြ၊ႏြားေတြေက်ာင္းဖို့၊ၿမိဳ့မွာသူခိုးရန္ကာကြယ္ဖို့ပါ။ခ်စ္လို့ေမြးၾကတာ<br />ရွားပါတယ္။<br />ဒီကေၾကာင္ေတြဟာေတာထဲမွာ၊က်င္းေတြဂလိုင္ေတြထဲမွာေနၿပီးနီးစပ္ရာ<br />မွာရွာစားရတဲ့ေၾကာင္ရုိင္းေလးေတြပါ။ေၾကာင္ရုိင္းဆိုေပမဲ့ေအးတဲ့ေဒသမို့<br />အေမႊးထူၿပီးမ်က္ႏွာေပါက္ကေလးေတြကလွပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့တိုက္ရဲ့ေအာက္ဘက္အမွဳိက္ခန္းနားမွာဂလိုင္ၾကီးတစ္ခုရွိပါတယ္။<br />အဲဒီထဲမွာေၾကာင္ရုိင္းေလးေတြေနပါတယ္။သူတို့ဟာဂလိုင္ထဲမွာေန၊အမွဳိက္<br />ခန္းကစားၾကြင္းစားက်န္ေတြစား၊အဲဒီမွာသားေပါက္နဲ့ေၾကာင္ဦးေရ <br />တိုးပြားလာပါတယ္။ဒါေပမဲ့တစ္ခ်ိဳ့လံုၿခံဳေရးအမဲေတြကအလစ္ဖမ္းၿပီးစားလို့<br />ေၾကာင္ဦးေရကတိုးလိုက္ေလ်ာ့လိုက္ပါ။<br />ကြ်န္မတို့တိုက္မွာေနတဲ့ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုးတိရိစၧန္ခ်စ္တတ္ၿပီး<br />ေခြးေတြေၾကာင္ေတြ ေမြးခ်င္ေပမဲ့တိုက္ခန္းစည္းကမ္းအရေမြးခြင့္မရွိပါဘူး။<br />က်ြန္မကေတာ့သူတို့ေလးေတြေနမေကာင္းရင္၊ေသသြားရင္<br />ခံစားရလြန္းလို့ဘာတိရိစၧာန္မွမေမြးဘဲသံေယာဇဥ္ၿဖတ္ထားတာၾကာပါၿပီ။<br />ေၾကာင္ဇာတ္လမ္းကိုစသူကေတာ့မသီတာၿဖစ္ပါတယ္။<br />မသီတာဟာသူနဲ့၆ႏွစ္ေလာက္ေနခဲ့တဲ့ေၾကာင္ၾကီးကိုသူမ်ားေပးၿပီးသူ ့<br />ခင္ပြန္းရွိတဲ့ဒီကိုလိုက္လာသူၿဖစ္ပါတယ္။သားသမီးမရွိသူမို့သူ့ေၾကာင္ကို<br />အလြန္ခ်စ္ၿပီးသားသမီးလိုေမြးခဲ့တာေၾကာင့္ေၾကာင္ကိုသတိရတိုင္းေယာကၤ်ား<br />ကိုဂ်ီက်တတ္သူလဲၿဖစ္ပါတယ္။<br />သူကအိမ္ရွင္မသက္သက္မို့ခ်က္ၿပဳတ္ၿပီးရင္ၿပင္းၿပင္းနဲ့ၿပတင္းေပါက္မွာေငးရင္း<br />ေၾကာင္ေတြကိုစိတ္၀င္စားလာပါတယ္။ထမင္းဟင္းက်န္ေတြနယ္ဖတ္ေဖါ့ဗန္း<br />ေလးနဲ့ထည့္ၿပီးဂလိုင္ေပါက္မွာသြားခ်ထားပါတယ္။အရင္ကအမွဳမဲ့အမွတ္မဲ့ေန<br />ေနရာကက်ြန္မတို့တေတြလည္းေၾကာင္ေလးေတြကိုရွိတဲ့အရုိးအရင္းေလးေတြ<br />နဲ့အစာသြားေက်ြးၾကပါတယ္။<br />သူတို့တေတြဟာအနားသိပ္မကပ္ရဲၾကေပမဲ့အစာေက်ြးပါမ်ားေတာ့က်ြန္မတို့ကို<br />တေၿဖးေၿဖးမွတ္မိလာပါတယ္။အစာေက်ြးဖို့သြားရင္ထြက္မေၿပးပဲလူနဲ့အေတာ္<br />နီးနီးထိလာစားပါတယ္။ၿပတင္းေပါက္မွာေတြ့ရင္လဲေမာ့ၾကည့္ၿပီးတေညာင္ေညာင္<br />ေအာ္ရင္းအစာေတာင္းတတ္ပါတယ္။တိရိစၧာန္ေပမဲ့သဘာ၀အသိစိတ္အရ<br />သူတို့ကိုအႏၱရာယ္ၿပဳမဲ့သူဟုတ္မဟုတ္ခဲြၿခားတတ္ပါတယ္။လံုၿခံဳေရးနဲ့ကုလား<br />ကေလးေတြၿမင္ရင္အနားကပ္မခံပဲဂလိုင္ထဲ၀င္ေၿပးၾကပါတယ္။<br />သူတို့ကက်ြန္မတို့ကိုမွတ္မိလာသလိုက်ြန္မတို့ကလဲၾကည့္ရင္းသူတို့ကိုတစ္ေကာင္<br />ခ်င္းသိလာပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့နဲ့မ်က္မွန္းတမ္းမိဆံုးကေတာ့ကုလားေလးေတြဂဲနဲ့ေပါက္လိုက္လို့ေၿခေထာက္ေလး<br />တစ္ဘက္ခြင္ေနတဲ့ခြင္ခြင္ေလးပါ။ကိုင္လို့မရေပမဲ့ေတာ္ေတာ္ေလးယဥ္ၿပီးက်ြန္မတို့နဲ့<br />နီးနီးမွာေနတတ္ပါတယ္။<br />တကိုယ္လံုးနက္တဲ့နက္နက္၊မ်က္ႏွာခ်ြန္ခ်ြန္နဲ့ေကာင္ကိုစုတ္ခ်ြန္း၊မ်က္ႏွာေပါက္လ<br />တဲ့ေၾကာင္မေလးကိုေခ်ာစု၊တၿခားေၾကာင္ေတြေတြကိုအႏုိင္က်င့္တဲ့ေကာင္ကို<br />စြမ္းအားရွင္စသၿဖင့္ေပါက္ကရနာမည္ေတြလည္းေပးထားပါေသးတယ္။<br />ညေနဖက္ေတြ့ၾကရင္နက္နက္ကိုတၿခားတိုက္ကေၾကာင္ထီးၾကီးလာရစ္တာ၊<br />ေၿပာက္က်ားမေလးဇီးရွိေနတာ၊ေခ်ာစုေလးအစာကိုစြမ္းအားရွင္ကလုစားလို့<br />ေမာင္းထုတ္ရတာစသၿဖင့္စက္ရပ္သတင္းေတြဖလွယ္ၾကပါတယ္။<br />ေၾကာင္မ်ားရဲ့မိခင္ၾကီးမသီတာကေတာ့အားလံုးထဲမွာအလုပ္အရွဳပ္ဆံုးပါ။<br />အစာမွန္မွန္ေက်ြးတဲ့အလုပ္အၿပင္အမဲလံုၿခံဳေရးေတြဂလိုင္နားလာေခ်ာင္းရင္<br />ဖမ္းမွာစိုးလို့အသံၿပဳရတာနဲ့၊ကုလားေလးေတြဂဲနဲ့လာေပါက္ရင္ထြက္ေအာ္ရတာ<br />နဲ့၊ေက်ြးထားတဲ့အစာကိုတၿခားတိုက္ကေၾကာင္ေတြလာစားရင္ေၿခာက္ရတာနဲ့<br />ၿပင္းတယ္လို့ေတာင္မၿငီးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။<br />တေန့ေတာ့ခြင္ခြင္ေလးေပ်ာက္သြားပါတယ္။က်ြန္မတို့ေတြဂလိုင္နားခဏခဏ<br />သြားေခ်ာင္းသူကေခ်ာင္း၊လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးနဲ့အေပါက္ထဲထိုးၾကည့္သူကၾကည့္၊<br />တၿခားတိုက္ကအမွိဳက္ခန္းေတြထဲနံနံေစာ္ေစာ္သြားရွာသူကရွာ၊လံုၿခံဳေရး<br />ေတြဖမ္းတာေနမွာဘဲဆိုၿပီးက်ိန္ဆဲသူကက်ိန္ဆဲနဲ့အလုပ္ေတြရွဳပ္ၾကပါတယ္။<br />၃ရက္ေလာက္ၾကာမွကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကၿပန္ေရာက္လာပါတယ္။<br />သူတို့ရာသီမွာတၿခားတိုက္ကေၾကာင္မေတြသြားပိုးၿပီးအလည္လြန္ေနတာၿဖစ္မွာပါ။<br />အားလံုးေပ်ာက္ေနတဲ့ပစၥည္းၿပန္ရသလိုေပ်ာ္သြားၾကပါတယ္။<br />ေအာ္..သံေယာဇဥ္မ်ားေနာ္..ကိုယ့္အိမ္မွာတယုတယေမြးထားတာမဟုတ္ပဲ<br />အေ၀းကအစာေလးေၾကြးရုံနဲ့ေတာင္တြယ္ၿငိတတ္ပါတယ္။<br />တခါတရံအမွတ္မထင္တြယ္တဲ့သံေယာဇဥ္ေတြကၿဖတ္ရခက္တတ္ပါတယ္ေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-2717662866950194831?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-89871043317161114712009-10-17T01:30:00.000-07:002009-10-17T03:51:09.109-07:00<div style="text-align: left;">ဘာသာစကားတစ္ခုေၿပာတဲ့ေနရာမွာလူမ်ိဳး၊ေနရာေဒသကိုလိုက္ၿပီးေလယူေလသိမ္း၊<br />အသံအတက္အက်၊အဆဲြအငင္အၿဖတ္အေတာက္ေတြ ကဲြၿပားကြာၿခားၾကပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့ဆီကတိုင္းရင္းသားေတြၿမန္မာစကားေၿပာရင္၀ဲသလိုဒီမွာလည္းအဂၤလိပ္စကားကို<br />ေၿပာတာလူမဲနဲ့အာဖရိကန္ဘိုး၀ါးလူၿဖဴေတြေလယူေလသိမ္းအသံထြက္မတူၾကပါ။<br />အာဖရိကတစ္တိုက္ထဲမွာေတာင္မွေၿမာက္ပိုင္း၊အလယ္ပ္ိုင္း၊ေတာင္ပိုင္းေလယူေလသိမ္း<br />မတူၾကပါ။<br />အဂၤလိပ္စာမေတာက္တေခါက္နဲ့ႏုိင္ငံၿခားထြက္လာတဲ့က်ြန္မဒီေရာက္တာနဲ့အမဲေလနဲ့စေတြ့<br />ရေတာ့တာပါဘဲ။<br />အဂၤလိပ္၊အေမရိကန္ေလယူေလသိမ္းသာဗီဒီယိုကားေတြမွာၾကားဖူးၿပီးလူမဲေတြရဲ့အသံထြက္က<br />တစ္မ်ိဳးမို့သူတို့ေလကိုက်က္မိေအာင္ၾကိဳးစားရပါတယ္။သူတို့လိုဆဲြဆဲြငင္ငင္အသံအတက္<br />အက်နဲ့မေၿပာဘဲအသံၿပတ္နဲ့ေၿပာတဲ့က်ြန္မေလသံကိုလဲသူတို့က၀ဲတယ္ထင္ၾကမွာပါ။<br />သူတို့ ေလကိုနားရည္၀ၿပီးအဆင္ေၿပယံုရွိေသးေနာက္ၿပသနာတစ္ခု၀င္ၿပန္ပါတယ္။<br />က်ြန္မဌာနဟာတစ္ဘက္နုိင္ငံBloemfontainၿမိဳ့နဲ့ဆက္သြယ္လုပ္ရတဲ့လုပ္ငန္းေတြရွိပါတယ္။<br />ကြ်န္မေနတဲ့နုိင္ငံမွာအဂၤလိပ္နဲ့စီစိုသိုဘာသာစကား၂မ်ိဳးသာသံုးေပမဲ့တစ္ဘက္နိုင္ငံမွာေတာ့<br />အဲဒီ၂မ်ိဳးအၿပင္အာဖရိကန္ဘာသာစကားကိုလည္းအသံုးမ်ားပါတယ္။<br />Bloemfontainၿမိဳ့ဟာေတာင္အာဖရိကနိုင္ငံFree State Provinceရဲ့ၿမိဳ့ေတာ္ၿဖစ္ပါတယ္။<br />အမဲေတြအၿပင္ဘိုး၀ါးလို့ေခၚတဲ့အာဖရိကန္လူၿဖဴေတြအမ်ားအၿပားေနထိုင္တဲ့ၿမိဳ့ပါ။<br />အာဖရိကန္ဘာသာစကားက်ယ္က်ယ္ၿပန့္ၿပန့္သံုးၿပီးတကၠသိုလ္တက္ရင္၊အလုပ္ေလ်ွာက္ရင္<br />္အာဖရိကန္လိုတတ္မွအဆင္ေၿပတဲ့ေဒသပါ။<br />အာဖရိကန္စကားဟာအာလိပ္လ်ွာလိပ္ေၿပာလို့နားေထာင္လို့ေကာင္းေပမဲ့သူတို့လိုေၿပာနိုင္<br />ဖို့ေတာ့ခက္ခဲပါတယ္။<br />အလုပ္မွာBloemfontainကိုဖံုးနဲ့ဆက္သြယ္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္က်ြန္မဟိုေခ်ာင္ကပ္<br />ဒီေခ်ာင္ကပ္နဲ့ေရွာင္ပါေတာ့တယ္။မေရွာင္သာလို့ဖံုးေခၚရၿပီဆိုရင္ေတာ့ဒုကၡွေတြ့ရပါ<br />ေတာ့တယ္။<br />သူတို့ရဲ့အာလိပ္လ်ွာလိပ္အာဖရိကန္သံ၀ဲတဲ့အဂၤလိပ္စကားကိုကြ်န္မလံုး၀နားမလည္ပါ။<br />နဂိုကမွအဂၤလိပ္စာကေတာ္ေတာ္မိုို့ခပ္ၿမန္ၿမန္ံံမ်ားေၿပာလိုက္လို့ကေတာ့မ်က္ကလူးဆန္ၿပာ<br />နဲ့သူတို့ဘာေၿပာလဲဆိုတာနားလည္ဖို့ေနေနသာသာအဂၤလိပ္လိုေၿပာေနတာလားအာဖရိကန္<br />လိုေၿပာေနတာလားေတာင္မသိ္ေတာ့ပါ။<br />ဘာေတြေၿပာေနမွန္းမသိလို့ခဏခဏၿပန္ေမးေနတာဖံုးထဲကေနမို့ပါဘဲ။လူသာအနားမွာရွိ<br />လို့ကေတာ့စိတ္တိုၿပီးထရုိက္မွာေသခ်ာပါတယ္။<br />က်ြန္မေၿပာတဲ့အဂၤလိပ္စကားကိုလည္းအာမထိလ်ွာမထိငပိသံ၀ဲတယ္လို့သူတို့ထင္မွာပါဘဲ။<br />ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကBloemfontainၿမိဳ့ကိုအလုပ္ကိစၥနဲ့သြားဖို့က်ြန္မကိုလႊတ္ပါတယ္။<br />လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြကစရိတ္ၿငိမ္းခရီးထြက္ရမွာမို့ကံေကာင္းလိုက္တာေၿပာၾကေပမဲ့<br />က်ြန္မကေတာ့ကိုယ့္အပူနဲ့ကိုယ္စိတ္ညစ္ေနပါတယ္။ဟိုမွာအာဖရိကန္သံ၀ဲ၀ဲအဂၤလိပ္<br />စကားကိုနားမလည္ဘဲတလႊဲေတြလုပ္ရင္ဒုကၡလွလွေတြ့ရပါေတာ့မယ္။<br />ဘုရားသိၾကားမလို့က်ြန္မနဲ့ေတြ့ခဲ့ရတဲ့အာဖရိကန္ၾကီးကၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ့သေဘာေကာင္း<br />ပါတယ္။မ်က္ႏွာဇီးရြက္ေလာက္နဲ့အူေၾကာင္ေၾကာင္က်ြန္မပံုစံကိုသနားသြားလို့လားမသိ၊<br />စကားကိုခပ္ေၿဖးေၿဖးေၿပာေပးတဲ့အတြက္အလုပ္ကိစၥအားလံုးအဆင္ေၿပခဲ့ပါတယ္။<br />သူတို့ေၿပာတာနားမလည္မွာ၊အလုပ္ကိစၥအဆင္မေၿပမွာစိုးရိမ္စိတ္ေတြမ်ားေနတာေၾကာင့္<br />ခရီးသြားရတာေပ်ာ္ေတာင္မေပ်ာ္လိုက္ရပါဘူးရွင္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-8987104331716111471?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-91177913547996815692009-10-10T23:54:00.000-07:002009-10-11T08:17:28.214-07:00ကြ်န္မေနတဲ့အခန္းရဲ့အေပၚထပ္မွာငပြၾကီးကုလားမိသားစုရွိပါတယ္။<br />အသက္၃၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့အေဖနဲ ့အေမ၊သူတို ့ကေလးဘုစုခရု၄ေယာက္ပါ။<br />သူတို ့ေၿပာင္းလာတာ၁နွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ။က်ြန္မရဲ့ၿငိမ္သက္ေအးခ်မ္းမွဳေတြလည္း<br />ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာ၁နွစ္ရွိၿပီေပါ့။<br /><div style="text-align: justify;">အေဖလုပ္သူကအၿပင္သြားမယ္ဆိုရင္ေအာက္ထပ္ကားပါကင္ကေနသ့ူ့့့့မိန္းမနဲ့ကေလးေတြ ေအာက္ဆင္းမလာမခ်င္းဟြန္းတတီတီတီးပါတယ္။ကားဟြန္းသံေၾကာင့္အိမ္နီးခ်င္းေတြ<br />စိတ္အေႏွာက္အရွက္ၿဖစ္ရပါတယ္။<br /></div>အေမလုပ္သူကေတာ့ေအာက္ထပ္ကကုလားမေတြနဲ့မၾကာခဏေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ရန္ၿဖစ္<br />တတ္ပါတယ္။၀ရံတာကေနအေပၚနဲ့ေအာက္လွမ္းေအာ္ရန္ၿဖစ္ၾကတာမို့ပတ္၀န္းက်င္အိမ္<br />ေတြေတာ္ေတာ္နားၿငီးရပါတယ္။<br />မိဘေတြလူမွဳေရးနားမလည္သလိုကေလးေတြကလည္းတက္ညီလက္ညီေသာင္းၾကမ္း<br />ၾကပါတယ္။<br />တၿခားအိမ္ကကုလားကေလးေတြနဲ့ေပါင္းၿပီး၀ရံတာမွာတစ္ေနကုန္ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္ထိ<br />စက္ဘီးစီးၾကေၿပးလြႊားကစားၾကပါတယ္။ရန္ၿဖစ္ၾက၊ငိုၾကေအာ္ၾကန့ဲ့၀ရံတာတေလ်ွာက္<br />ဆူညံပြက္ေလာရုိက္ေနတာပါဘဲ။<br />မိဘေတြကေတာ့ဘယ္ေလာက္ဆူညံညံတစ္ခ်က္ေလးမွထြက္မဟန္ ့ပါ။<br />ကြ်န္မစိုက္ထားတဲ့၀ရံတာကခ်ဥ္ေပါင္ပင္ေတြလည္းသူတို့နိွပ္စက္လို့ဘာပင္မွ<br />မစိုက္တာၾကာပါၿပီ။<br />သူတို ့ေဘး၂ခန္းေက်ာ္ကတရုတ္မအလုပ္မသြားခင္မနက္ေစာေစာေလ်ွာ္ဖြတ္ၿပီး အခန္းေရ့ွ၀ရံတာမွာခ်ိတ္န့ဲ့လွမ္းခဲ့တဲ့အ၀တ္ေတြလည္းယူေဆာ့ဖုန္ေတြနဲ့လူး၊ခ်ိတ္ေတြ<br />၀ရံတာမွာလႊတ္ၿပစ္တာမို့တရုတ္မခင္မ်ာအ၀တ္ေတြအၿပင္မွာမလွမ္းခဲ့ရဲေတာ့ပါ။<br />သူတို့ကေလးေတြေသာင္းၾကမ္းလြန္းလို့သြားေၿပာရင္လည္းအေမကုလားမကကက္ကက္<br />လန္ေအာင္္ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ရန္ေတြ့တတ္တာေၾကာင့္အိမ္နီးခ်င္းအားလံုးကသူတို့နဲ့<br />မေၿပာခ်င္မဆိုခ်င္မပတ္သက္ခ်င္ၾကပါ။<br />ေလွခါးအတက္အဆင္းမွာစကၠဴစုတ္ေတြ၊ေခ်ာကလက္ခြံေတြ၊သဲေတြနဲ့ပြစိတက္ေအာင္<br />ေဆာ့ထားၾကတာလည္းသူတို ့ပါဘဲ။အဲဒီအၿပင္ၿခံ၀င္းထဲကသူတို ့အရပ္နဲ့မွီတဲ့အပင္<br />မွန္သမွ်ပန္းပြင့္ေတြခူးတစစီေခြ်၊သစ္ကိုင္းေတြခ်ိဳး၊သစ္ရြက္ေတြခူးလႊတ္ၿပစ္ၿပီးအမွဳိက္ေတြ<br />ဖြၾကတာလဲသူတို့လက္ခ်က္ပါဘဲ။<br />က်ြန္မအခန္းကသူတို့ေအာက္တည့္တည့္မွာမို့တၿခားအိမ္နီးခ်င္းေတြထက္ပိုခံစားရပါတယ္။<br />ေန့လည္ထမင္းစားၿပီးထမင္းလံုးစီမလို့ငိုက္လာရံုရွိေသးအေပၚထပ္ကတဒုန္းဒုန္းတဒိုင္းဒိုင္း<br />သံေတြေၾကာင့္လန့္ၿဖန့္နိဳးၿပီးရင္တုန္ရတာအခါခါပါ။<br />ည၁၁နာရီေလာက္တဒုန္းဒုန္းထုတာကတမ်ိဳး၊ညသန္းေခါင္အခ်ိန္ကက်မွပစၥည္းေတြေရႊ့လို့ ဆူညံသံကတမ်ိဳး၊ေဒါက္ဖိနပ္စီးၿပီးတအိမ္လံုးေလ်ွာက္သြားေနတယ္ထင္ရတဲ့ေဒါက္ဖိနပ္သံ<br />တဂြပ္ဂြပ္ကတမ်ိဳး၊တစ္ေန ့တမ်ိဳးမရိုးရေအာင္ႏွိပ္စက္ပါတယ္။<br />ဒါ့အၿပင္ဂက္စ္အိုးတြန္းသံေရႊ ့သံကလဲေန ့တိုင္းေလာက္ၾကားရပါတယ္။<br />ဂက္စ္အိုးဆိုတာမ်ိဳးဟာတခါေနရာခ်ၿပီးရင္ခဏခဏေရႊ့စရာမလိုတာမို့သူတို့ဘာလို့ေန့တိုင္း<br />ေရႊ ့ေနတာလဲစဥ္းစားလို ့မရပါ။<br />ဂက္စ္အိုးကုန္ၿပီဆိုရငိေတာ့အဲဒီအိုးကိုမမခ်ဘဲ၀ရံတာတေလ်ွာက္လွိမ့္ၿပီး၃ထပ္ေလွခါး<br />ေပၚကတြန္းခ်လိုက္ပါတယ္။အိုးလိမ့္ဆင္းသြားသံတဂြမ္ဂြမ္ဆူညံေနတဲ့အၿပင္ေလွခါးက<br />ကြန္ကရစ္ေတြလဲပဲ့လို ့ရဲြ ့လို ့။<br />၀ရံတာကဆူညံသံေတြကိုတံခါးပိတ္ၿပီးလစ္လ်ဳရွဳထားနိုင္ေပမဲ့အေပၚတည့္တည့္က<br />အသံေတြကေတာ့ေန့စဥ္နဲ ့အမွ်ဒုကၡေပးပါတယ္။<br />အမ်ားနဲ့ေနရတဲ့တိုက္ခန္းေတြမွာေနမယ္ဆိုရင္ကိုယ့္ေၾကာင့္သူတပါးမွာအေႏွာက္အယွက္<br />မၿဖစ္ေအာင္ေနတတ္ဖို ့၊ကိုယ့္ေၾကာင့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုမညစ္ႏြမ္းေစဖို ့လိုပါတယ္။<br />ကေလးသဘာ၀ေဆာ့တတ္တာမွန္ေပမဲ့ကိုယ့္ကေလးေၾကာင့္သူမ်ားမွာကသိကေအာင့္<br />မၿဖစ္ရေလေအာင္ဆံုးမပဲ့ၿပင္ရပါမယ္။<br />ဒီလိုအသိတရားမရိွတဲ့လူေတြနဲ့ဘယ္အခ်ိန္ထိေအာင္အေပၚထပ္နဲ့ေအာက္ထပ္ဆက္<br />ေနရအံုုးမလဲမသိပါေတာ့ပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-9117791354799681569?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-91953691911133575792009-10-02T23:44:00.000-07:002009-10-04T11:35:54.331-07:00လြန္ခဲ့တဲ့၁၅နွစ္ေလာက္ကၿဖစ္ပါတယ္။<br />ညတစ္ညမွာေလၾကီးမိုးၾကီးက်ၿပီးမနက္ေရာက္ေတာ့ကြ်န္မတို့ၿခံအုန္းပင္ရင္းမွာ<br />က်ီးကန္းေပါက္ေလးတစ္ေကာင္္ေရစိုရႊဲၿပီးအသိုက္ထဲကၿပဳတ္က်ေနပါတယ္။<br />က်ြန္မေဖေဖၿခံထဲဆင္းရင္းေတြ ့လို ့အိမ္ထဲေခၚလာၿပီးေရသုတ္ေပးၿပီးၾကည့္လိုက္<br />ေတာ့ေတာင္ပံနဲ ့ေၿခေထာက္မွာဒဏ္ရာရထားပါတယ္။<br />ေဖေဖကသူ ့ကိုစတိုခန္းထဲမွာထားၿပီးအစာေကြ်း၊ေဆးထည့္ေပးပါတယ္။<br />ေသကံမေရာက္သက္မေပ်ာက္သူေလးမို ့ကံေကာင္းလို ့နာမည္ေပးထားပါတယ္။<br />၂ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့သူ ့ရဲ့ဒဏ္ရာေတြလည္းေပ်ာက္ကင္းၿပီးၿပန္က်န္းမာ<br />လာပါတယ္။ေဖေဖကၿခံထဲေခၚသြားၿပီးေၿမေပၚခ်ေပးလိုက္ပါတယ္။<br />ပထမတစ္ရက္နွစ္ရက္ေတာ့အၿမင့္ၾကီးမပ်ံနိုင္ပါဘူး။အုတ္ေရကန္ေလးေဘာင္<br />ေပၚပ်ံလုိက္ေဖေဖ့နားၿပန္လာလိုက္လုပ္ေနပါတယ္။ေဖေဖလည္းေခြးဆဲြသြားမွာ<br />စိုးလို ့အိမ္ထဲၿပန္ေခၚလာပါတယ္။၃၊၄ရက္ေလာက္အၿပင္ထုတ္ေပးၿပီးပ်ံခိုင္းလိုက္ေတာ့<br />သူေနတ့ဲအုန္းပင္ေပၚကိုပ်ံနိုင္လာပါတယ္။သူ ့မ်ိဳးတူအေပါင္းအေဖၚေတြနဲ ့ေနရေအာင္<br />ေဖေဖကလႊတ္ေပးလိုက္ေပမဲ့တၿခားက်ီးေတြကသူ ့ကိုလက္မခံပဲထိုးဆိတ္လႊတ္တာ<br />ေၾကာင့္သူ ့ခင္မ်ာအုန္းပင္ေပၚမွာတစ္ေကာင္ထည္းေနရရွာပါတယ္။<br />ေဖေဖကဒီေကာင္ေလးရွာစားတတ္အုန္းမွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးသံေယာဇဥ္ၾကီးစြာ<br />ထမင္းဟင္းေတြကိုအုတ္ေရကန္ေဘာင္ေလးေပၚေန ့တိုင္းသြားတင္ၿပီးအစာေက်ြး<br />ပါတယ္။ကံေကာင္းကအုန္းပင္ေပၚကေနၿပီးေဖေဖၿခံထဲထြက္လာတာနဲ ့ေဖေဖ့<br />ပခုန္းေပၚလာနားပါတယ္။ေဖေဖၿခံထဲမွာပန္းပင္ေရေလာင္းေနရင္ၿဖစ္ၿဖစ္၊ၿခံထဲ<br />ကပက္လက္ကုလားထိုင္မွာထိုင္ရင္းစာဖတ္ေနရင္ၿဖစ္ၿဖစ္ေဖေဖ့ပုခုန္းေပၚမွာဘဲေနပါတယ္။<br />ေဖေဖၿခံထဲဆင္းလို ့တခါတေလသူမေရာက္လာရင္ေဖေဖကကံေကာင္းေရလို ့<br />ေခၚလိုက္ရင္သူ့ ့နာမည္ကိုသိေနသလိုခ်က္ခ်င္းေရာက္လာပါတယ္။<br />ေဖေဖ့နားရြက္နဲ ့လည္ပင္းကိုသူ ့နွဳတ္သီးနဲ ့မနာက်င္ေအာင္ဆိတ္ၿပးီ္ကစားတတ္<br />ပါေသးတယ္။<br />ေဖေဖကလြဲၿပီးက်န္တဲ့သူေတြကိုေတာ့သူခင္ပံုမရပါ။ကြ်န္မတို ့သူ ့ကိုကိုင္ရင္ခံေပမဲ့<br />ခဏေနရင္နွဳတ္သီးနဲ ့နာေအာင္ဆိတ္ပါတယ္။<br />ဒီလိုေနရင္းတစ္လေက်ာ္နွစ္လေလာက္အၾကာမွာေတာ့ကံေကာင္းေလးေတာ္ေတာ္<br />အရြယ္ေရာက္ၿပီးအေမႊးအေတာင္စံုလာပါၿပီ။တစ္ေန ့မွာေဖေဖၿခံထဲဆင္းခ်ိန္ကံေကာင္း<br />ေရာက္မလာပါဘူး။သူ ့နာမည္ခါတိုင္းလိုေခၚေတာ့လဲမလာပါဘူး။<br />အုန္းပင္ေပၚေမာ့ၾကည့္ေတာ့လဲမေတြ ့ပါဘူး။<br />ေဖေဖလည္းအဲဒီေန့တစ္ေန့လံုးအစာခြက္ေလးကိုင္လိုက္၊သူ့နာမည္ေခၚလိုက္၊<br />ၿခံထဲထြက္ၾကည့္လိုက္၊ဒီေကာင္ေလးကအစာလည္းရွာမစားတတ္တၿခားက်ီးေတြက<br />ဆိတ္လႊတ္နဲ့ဘယ္မ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္။ဒဏ္ရာအနာတရၿဖစ္ၿပီးတေနရာရာမွာ<br />ၿပဳတ္က်ေနမလားဆိုၿပီးသားသမီးတစ္ေယာက္လိုပူပန္ေနပါတယ္။အဲဒီေန ့ကစၿပီးကံေကာင္းကိုမေတြ ့ရေတာ့ပါ။အေပါင္းအသင္းနဲ ့ေတြ ့ၿပီးတၿခား တေနရာကိုေၿပာင္းသြားလား၊ထိခိုက္မိၿပီးေသသြားလား၊<br />က်ီးကန္းမေလးနဲ ့ေတြ ့ၿပီးတေနရာမွာတအိုးတအိမ္ထူေထာင္ေနလား..မသိေတာ့ပါ။<br />တကယ္ေတာ့က်ီးကန္းဆိုတဲ့အမ်ိဳးဟာလူရဲ့ပါတ္၀န္းက်င္မွာရွိေနေပမဲ့ယဥ္ပါးဖို ့ခက္ခဲ<br />ပါတယ္။လူေတြနဲ ့လည္းအိမ္ေမြးတိရိစၧာန္လိုလက္ပြန္းတနီွးေနေလ့မရွိပါဘူး။<br />ေဖေဖနဲ ့သာဘယ္လိုေရစက္ေၾကာင့္သံေယာဇဥ္တြယ္မိေနသလဲမေၿပာတတ္ပါ။<br />ကံေကာင္းေလးသူ ့အသိုက္အၿမံဳ၊သူ ့မိသားစုေလးထဲမွာရွိေန၊ေပ်ာ္ေနပါေစလို ့<br />က်ြန္မတို ့ဆုေတာင္းေပးၾကပါစို ့ေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-9195369191113357579?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-66944167200876124052009-09-28T08:08:00.000-07:002009-09-28T12:15:24.007-07:00ကြ်န္မတစ္ေယာက္ထဲစိုစိနဲ့ေတြ ့ခဲ့ရတာမဟုတ္ပါ။က်ြန္မမိတ္ေဆြအမ်ားစုကလဲ<br />စိုစိနဲ့ေတြ ့ဖူးခဲ့ၾကသူေတြပါ။<br />တစ္ဦးကပန္းၿခံလမ္းၾကားထဲမွာဘဲစိုစိ၂ေယာက္လည္ပင္းညွစ္ၿပီးေငြရ၀ လုခံရဘူးပါတယ္။<br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ကားနဲ့သြားရင္းလုခံရတာပါ။<br />ကားမွန္အားလံုးပိတ္ထားေပမဲ့သတိေမ့ၿပီးlockမခ်မိတာေၾကာင့္မီးပိြဳင့္မိလို့ကားရပ္ထား<br />တုန္းဂီယာထိုးတဲ့ေနာက္ကေနရာေပၚတင္ထားတဲ့ဆဲလ္ဖံုးကိုကားတံခါးဖြင့္ယူၿပီး<br />ထြက္ေၿပးသြားတာပါ။<br />ေစ်းသြားရင္း၊ဘဏ္၊စာတိုက္သြားရင္းလဲလမ္းမေပၚပိုက္ဆံအိတ္၊ဖံုးေတြအလစ္လုခံရ<br />တတ္တာေၾကာင့္က်ြန္မတို့လမ္းသြားရင္ပိုက္ဆံအိတ္ဘယ္သူမွမကိုင္ပါ။<br />ၿမန္မာၿပည္မွာပိုက္ဆံအိတ္၊ပခုန္းလြယ္အိတ္ေလးေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုင္ခဲ့ၾကေပမဲ့<br />ဒီမွာေတာ့ပိုက္ဆံအိတ္နဲ့ကိုယ္ဟာလားလားမွမထိုက္ၿဖစ္ေနပါတယ္။<br />က်ြန္မတို့အားလံုးအၿပင္ထြက္ရင္ဆဲလ္ဖံုးေတြ၊ပိုက္ဆံေတြကိုအကၤ်ီ၊ေဘာင္းဘီ<br />အတြင္းအိတ္ေတြမွာဟိုဖြက္ဒီဖြက္ထည့္တတ္ၾကပါတယ္။<br />တခါတရံေစ်း၀ယ္ေကာင္တာေရာက္္မွေငြရွင္းမယ္ၾကံရင္အဖြက္လြန္ၿပီး<br />ဘယ္အိတ္ကပ္ထဲထည့္မိမွန္းမသိေတာ့လို့ဟိုႏွွဳိက္ဒီႏွဳိက္ဟိုရွာဒီရွာနဲ့သရုပ္ပ်က္<br />ရတာခဏခဏပါ။<br />့က်ြန္မမိတ္ေဆြကိုတူးနဲ့မိုးငယ္တို့၂ေယာက္သူတို့ရဲ့သားေလးေက်ာပိုးအိတ္<br />လိုလို့တနဂၤေႏြေန့ေန့လည္တခုမွာတက္စီကားနဲ့စတိုးဆိုင္ၾကီးတစ္ဆိုင္ကို<br />သြားခဲ့ပါတယ္။ရုံးပိတ္ရက္ထံုးစံအတိုင္းလမ္းမေပၚမွာလူသြားလူလာနည္း<br />ပါတယ္။တက္စီကစတိုးဆိုင္ေရွ့နားမွာရပ္ေပးပါတယ္။<br />ကားေပၚကဆင္းၿပီးစတိုးဆိုင္ဆီကိုအသြားပလက္ေဖါင္းေပၚမွာလူ၂ေယာက္<br />ရုတ္ကနဲေရာက္လာၿပီးကိုတူးကို၀ိုင္းဆဲြၾကပါတယ္။တေယာက္ကေနာက္က<br />ခ်ဳပ္ထားၿပီးေနာက္တေယာက္ကကိုတူးအကၤ် ီအိတ္ကပ္ထဲကိုႏွိဳက္ပါတယ္။<br />ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့စေနေန့ညကၿမန္မာေတြစုၿပီးအၿပင္းေၿပဖဲရုိက္ၾကပါတယ္။<br />အေပ်ာ္ကစားၾကတာမို့၅ၿပားေၾကး၊၁၀ၿပားေၾကးေဆာ့ၾကတာပါ။<br />ကိုတူးကအဲဒီညကဖဲႏုိင္တာေၾကာင့္၅ၿပားေစ့၊၁၀ၿပားေစ့ေတြပါတဲ့အေၾကြအိတ္<br />ၾကီးကိုအိတ္ကပ္ထဲထည့္ထားတာပါ။အဲဒီအက်ၤ ီကိုဘဲေကာက္၀တ္လာတာမို့<br />သူ့ူ့ရွပ္အက်ၤ ီအိတ္ကအေၾကြေတြနဲ့ေဖါင္းေနေပမဲ ့ေရၾကည့္ရင္၅က်ပ္၁၀ေလာက္<br />ဘဲရွိတာပါ။ပိုက္ဆံကမိုးငယ္ဆီမွာပါ။ကိုတူးဆီမွာအေၾကြအိတ္ကလြဲလို့ဘာမွ<br />မပါပါဘူး။စိုစိေတြကမိုးငယ္ကိုေတာ့ဘာမွမလုပ္ပါဘူး၊ပထမေတာ့မိုးငယ္လဲ<br />ေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနၿပီးမွသတိ၀င္လာၿပီးသူခိုးသူခိုးနဲ့အသံကုန္ဟစ္ပါတယ္။<br />မိုးငယ္ကက်ြန္မတို့ဲရဲရဲေတာက္အဖဲြ့၀င္ၿဖစ္တာေၾကာင့္တခုခုဆိုအသံ<br />ကုန္ဟစ္ၿပီးထြက္ေၿပးတာကလြဲၿပီးၿပန္ခ်ဖို့သတၱိရွိသူမဟုတ္ပါ။ဒါေပမဲ့သူ့ ့<br />ေလာင္ေတာ္မင္ကစိုစိလက္ထဲမွာမို့ေၾကာက္စိတ္ေတြေပ်ာက္သတၱိေတြေရာက္<br />လာၿပီး ၿပန္ခ်ဖို့လက္နွက္လိုက္ရွာေတာ့အနီးအနားမွာလဲဘာမွမရွိ၊ဒါနဲ့အက်ၤ ီ<br />အိတ္ကပ္ထဲႏွဳိက္လိုက္ေတာ့...ထြက္လာပါတယ္။<br />၃၊၄လက္မေလာက္ရွည္တဲ့လက္သဲညွပ္။<br />မိုးငယ္လဲစဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲအဲဒီလက္သဲညွပ္နဲ့ကိုတူးကိုခ်ဳပ္ထားတဲ့<br />အမဲရဲ့ဂတံုးေၿပာင္ကိုအဆက္မၿပတ္ေခါက္ပါေတာ့တယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲစတိုးဆိုင္ထဲကလံုၿခဳံေရးေတြေၿပးထြက္လာပါတယ္။<br />စိုစိ၂ေယာက္လဲအေၾကြအိတ္ကိုလက္ထဲဆုတ္ၿပီးထြက္ေၿပးၾကပါတယ္။<br />ကံေကာင္းေထာက္မစြာကိုတူးတေယာက္နဲနဲပါးပါးပြန္းပဲ့ရုံကလဲြၿပီးဘာမွမၿဖစ္ပါ။<br />အိမ္ၿပန္ေရာက္မွၿမန္မာအားလံုးေခၚၿပီးသူတို့ေခတ္မွီသြားတဲ့အေတြ့ ့အၾကဳံ<br />ကိုၿပန္ေၿပာၿပပါတယ္။<br />မိုးငယ္ကိုၿပန္တီးစရာရွားလို့လက္သဲညွပ္နဲ့စိုစိကိုေခါက္ရမလား၀ိုင္းအၿပစ္တင္<br />ၾကပါတယ္။ကိုယ္မၾကံဳရတိုင္းလက္သဲနဲ့ကုတ္ဆြဲပါလား၊ေၿခေထာက္နဲ့ပိတ္ကန္<br />ပါလား၊နားရင္းပါးရင္းတီးၿပစ္ပါလားစသည္ၿဖင့္သိုင္းကား၊သိုင္း၀တၱဳေတြထဲက<br />အကြက္ေတြၿမင္ေယာင္ၿပီးကိုယ္ဘဲခ်ခဲ့ဘူးသလိုလိုေလေပါၿပီးတေယာက္<br />တေပါက္ဆရာလုပ္ၾကပါတယ္။<br />ကိုတူးကေတာ့သူ့့ ့အေၾကြအိတ္ၾကီးကိုလူရွင္းတဲ့ေနရာေရာက္မွဖြင့္ၾကည့္ၿပီး<br />၅ၿပားေစ့၊၁၀ၿပားေစ့ေတြထြက္လာရင္သူတို ့ကိုေကာင္းေကာင္းၾကိမ္္ဆဲေနၾက<br />မွာလို့ေၿပာပါတယ္။<br />ဒီလိုအေတြ ့အၾကံဳမ်ိဳးကလဲဒီႏိုင္ငံမွာသာရႏိုင္တယ္ထင္ပါရဲ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6694416720087612405?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-47568917448962992982009-09-22T09:36:00.001-07:002009-09-22T12:19:33.031-07:00ဒီနုိင္ငံမွာက်ြန္မတို့နိုင္ငံမွာလိုအခ်ိန္မေရြးေနရာမေရြးသြားခ်င္တဲ့ေနရာကိုသြားလို့မရမွန္း<br />ေရာက္ခါစကက်ြန္မမသိခဲ့ပါဘူး။ဒါေၾကာင့္လဲေရာက္လို့မွ၃လမၿပည့္ခင္စိုစိနဲ့ေတြ ့ခဲ့<br />ရတာပါ။<br />ၿမိဳ့ထဲအ၀ိုင္းကလြန္ရင္အမဲေစ်း၊အမဲရပ္ကြက္ေတြရိွပါတယ္။လူအလြန္စည္ေပမဲ့<br />အမဲေတြသာမ်ားတာမို့ကြ်န္မတို့လံုး၀မသြားသင့္တဲ့ေနရာပါ။အမဲေတာထဲမွာလုခံရရင္<br />၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကရံုကလြဲၿပီးဘယ္သူမွလာကူမွာမဟုတ္ပါ။က်ြန္မတို့ကိုကူညီရင္သူတို့ကို<br />ရန္ရွာၿပီးွအႏၱရယ္ၿပဳတတ္လို့ကူညီခ်င္ေပမဲ့မကူရဲဘူးလို့အမဲမိတ္ေဆြတဦးကေၿပာဘူး<br />ပါတယ္။<br />တနဂၤေႏြညေနနဲ့အစိုးရရုံးပိတ္ရက္ေတြကေတာ့အၿပင္မထြက္သင့္တဲ့ေန့ေတြပါ။<br />လမ္းမေပၚလူသြားလူလာနည္းလို့အလုခံရနိုင္ပါတယ္။<br />ညေန၆နာရီေက်ာ္ေမွာင္လာရင္အၿပင္ထြက္္လို့မေကာင္းပါ။စိုစိကတမ်ိဳး<br />အမူးသမားကတမ်ိဳးမို့က်ြန္မတို့ၿမန္မာေတြေမွာင္လာရင္အၿပင္ထြက္ေလ့မရွိပါ။<br />က်ြန္မေနတဲ့တိုက္ခန္းကေနၿမိဳ့ထဲကshopping centreကိုသြားတဲ့အခါၿဖတ္လမ္းေလး<br />တခုရွိပါတယ္။<br />အဲဒီိၿဖတ္လမ္းဟာလမ္းၾကားေလးကတဆင့္ပန္းၿခံတခုရဲ့ေနာက္ဖက္လမ္းကမွလမ္းမၾကီး<br />ေပၚထြက္တာပါ။ပန္းၿခံေနာက္ကလမ္းဟာပန္းၿခံကြယ္ေနလို့အဲဒီလမ္းကိုၿဖတ္ေလ်ွာက္ရင္<br />လမ္းမကသဲသဲကဲြကဲြမၿမင္ရပါဘူး။<br />အဲဒီေန့ကအစိုးရရံုးပိတ္ရက္တရက္ၿဖစ္ၿပီးေန့လည္၁နာရီေလာက္ရွိပါၿပီ။<br />ေစ်း၀ယ္ၿပီးအၿပန္လမ္းမေပၚကလမ္းၾကားေလးကိုအကူးသူငယ္ခ်င္းဆီကဖံုးလာလို့ဖံုးေၿပာ<br />ၿပီးဖံုးကိုေဘာင္းဘီအိပ္ထဲထည့္လိုက္စဥ္အသက္၂၀ေလာက္ရွိမဲ့အမဲ၂ေယာက္က်ြန္မနဲ့<br />မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကၿဖတ္ေလ်ွာက္သြားပါတယ္။လမ္းေပၚမွာလူတေယာက္မွမရွိပါ။<br />က်ြတ္က်ြတ္အိပ္ၾကီး၂လံုးဆဲြရင္းေအးေအးေဆးေဆးဘဲဆက္သြားေနပါတယ္။<br />အမဲ၂ေယာက္ဟာ၄။၅။၁၀လွမ္းေလာက္လြန္သြားမွၿပန္လွည့္လာပါတယ္။<br />က်ြန္မဖံုးေၿပာတာ၊အိတ္ထဲထည့္တာသူတို့ၿမင္ပံုရပါတယ္။<br />တေယာက္ကမလွမ္းမကမ္းမွာရပ္ေနၿပီးေနာက္တေယာက္ကဓားေကာက္နဲ့က်ြန္မ<br />လည္ပင္းကိုေထာက္ၿပီးေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကဖံုးကိုနွွိဳက္ပါတယ္။<br />က်ြန္မလည္းေၾကာက္အားလန့္အားနဲ့သူ့ဓားကိုင္ထားတဲ့လက္ကိုပုတ္ခ်၊ေၿခေထာက္နဲ့<br />လဲပိတ္ကန္၊ပါးစပ္ကလဲသူခိုး..သူခိုး၊ကယ္ၾကပါနဲ့ကေယာင္ကတန္းအဂၤလိပ္လိုေရာ။<br />ၿမန္မာလိုပါေအာ္ပါတယ္။<br />ေဘာင္းဘီကက်ပ္ေနေတာ့ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲကဖံုးကိုဆဲြထုတ္လို့မရၿဖစ္ေနပါတယ္။<br />ရုန္းရင္းကန္ရင္းက်ြန္မေၿခေထာက္နဲ့ပိတ္ကန္ထည့္လိုက္တာအမဲေကာင္လည္းလမ္းမေပၚ<br />ကိုလဲက်သြားပါတယ္။ေၾကာက္ကန္ကန္တယ္ဆိုတာဒါမ်ိဳးကိုေခၚတာထင္ပါရဲ့။<br />ေအာ္ကလဲေအာ္ၿပန္ကလဲေဆာ္မို့အေၿခအေနမဟန္မွန္းသိၿပီးစိုစိ၂ေကာင္ခပ္သုတ္သုတ္<br />နဲ့တဖက္လမ္းကိုထြက္သြားပါတယ္။လမ္းေပၚၿပန့္က်ဲေနတဲ့ပစၥည္းေတြကိုကတုန္ကရီနဲ့<br />ဲက်ြတ္က်ြတ္အိတ္ထဲေကာက္ထည့္ရင္းေဘးဘီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့က်ြန္မတို့ရုန္းရင္း<br />ဆန္ခတ္ၿဖစ္ေနတဲ့မနီးမေ၀းပန္းၿခံမ်က္ခင္းေပၚမွာအမဲမၾကီးတစ္ေယာက္ေၿခဆင္း<br />ထိုင္ရင္းက်ြန္မတို့ကိုၾကည့္ေနတယ္ရွင့္။<br />က်ြန္မတို့ကိုဗီဒီယိုရုိက္ေနတယ္မ်ားထင္ေနသလားမသိ။အကူအညီေပးမဲ့ပံုေတာ့လံုးလံုးမရွိ။<br />ေအာ္..အားရွိစရာေနာ္၊<br />မသြားသင့္တဲ့ေန့၊မသြားသင့္တဲ့အခ်ိန္၊မသြားသင့္တဲ့ေနရာကသြားမိေပတာကိုး။<br />ကိုယ္ၿဖစ္ကိုယ္ခံေပါ့ေလ။<br />ေနာက္လဲဒီလမ္းၾကားေလးဟာနိုင္ငံၿခားသားေတြမၾကာခနအလုခံရတဲ့အႏၱရယ္လမ္းၾကား<br />ေလးၿဖစ္လာပါတယ္။ရဲစခန္းကိုခဏခဏတိုင္ၾကလြန္းလို့အခုေတာ့ပန္းၿခံထဲမွာ<br />အိမ္ေဆာက္ၿပီးရဲေတြ၂၄နာရီတာ၀န္ခ်ထားလို့လုယက္တာေတြမရွိေတာ့ပါ။<br /><div style="text-align: left;">ဒါေပမဲ့က်ြန္မတို့အားလံုးကေတာ့ဒီေနရာကိုၿဖတ္သန္းသြားလာၿခင္းမၿပဳေတာ့ပါဘူး။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4756891744896299298?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-49223347778841547642009-09-18T08:14:00.000-07:002009-09-18T09:57:02.094-07:00သူတို့ဘာသာစကားနဲ့စိုစိဆိုတာၿမန္မာလိုလူဆိုး၊သူခိုး၊ဓားၿပကိုေခၚတာပါ။ဒီနုိင္ငံဟာ<br />အာဖရိကထံုးစံအတိုင္းရာဇ၀တ္မွဳထူေၿပာပါတယ္။သူတို့လူမ်ိဳးဟာေသြးဆိုးပါတယ္။<br />စိတ္ဓာတ္ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီးဇက္ရဲလက္ရဲလဲရွိပါတယ္။<br />ဓားၿပစိုစိေတြဟာအသက္အရြယ္စံုၿပီး၅ေယာက္က၁၀ေယာက္အထိစုရံုးဂိုဏ္းဖဲြ ့<br /> လွဳပ္ရွားၾကပါတယ္။အၿခားအာဖရိကတိုက္ကနိုင္ငံသားေတြလဲဒီအုပ္စုထဲမွာ<br />ပါတတ္ၿပီးဓားၿပတိုက္လုယက္ၿပီးတၿခားနိုင္ငံထဲကို၀င္ေၿပးတတ္ၾကပါတယ္။<br />သူတို့ဟာေသနပ္ေတြသံုးၿပီးအဆင္မသင့္ရင္လူသတ္တဲအထိက်ဴးလြန္ၾကပါတယ္။<br />လမ္းမေပၚမွာလုတဲ့စိုစိေလးေတြကေတာ့၁၂-၁၃နွစ္က၂၀မွ၂၅နွစ္အတြင္း<br />လူငယ္ေလးေတြၿဖစ္ၿပီး၂ေယာက္ကေန၃ေယာက္အုပ္စုေလးေတြၿဖစ္ပါတယ္။<br />ေမာင္းခ်ဓား၊ဓားအလတ္စားေတြေဆာင္ၿပီးဓားေထာက္လုေလ့ရွိပါတယ္။<br />စိုစိအမ်ားစုဟာအမ်ိဳးသားေတြၿဖစ္ၿပီးဓားၿပစိုစိေတြထဲမွာေတာ့<br />တခါတရံအမ်ိုးသမီးေတြပါတတ္ပါတယ္။လမ္းမေပၚကစိုစိေတြဟာ<br />ေငြ၊ဖုန္းနဲ့ကင္မရာကိုသာအဓိကထားလုေလ့ရွိပါတယ္။အၿခားပစၥည္းေတြ<br />ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရွိရိွသိပ္စိတ္မ၀င္စားပါ။<br />လမ္းမေပၚကစိုစိေတြရဲ့အဓိကၿပစ္မွတ္ဟာနိုင္ငံၿခားသားေတြအထူးသၿဖင့္<br />တရုတ္ေတြပါ။<br />လစာထုတ္ရက္ေတြမွာေတာ့သူတို့လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းလဲလုၾကပါတယ္။<br />ဒီနိုင္ငံမွာစီးပြါးလာရွာၾကသူအမ်ားစုူဟာအၿခားနိုင္ငံေတြမွာလိုဘဲတရုတ္နဲ့ကုလား<br />ေတြၿဖစ္ပါတယ္။<br />ကုလားေတြကေတာ့ထစ္ကနဲဆိုေသြးဆူၿပီးသူတို့ထက္မိုက္ပါတယ္။အုပ္စုလိုက္<br />ဒုတ္ဆဲြဓားဆြဲၾကမ္းတတ္လို့လမ္းမေပၚမွာသြားေနတဲ့ကုလားေတြကိုသူတို့မလုရဲပါ။<br />ဒါေတာင္ခ်မ္းသာတဲ့ကုလားအိမ္ေတြဆိုင္ေတြကိုအလစ္၀င္ၿပီးဓားၿပတိုက္တတ္ၾက<br />ပါေသးတယ္။<br />တရုတ္ေတြနဲ့ဆင္ဆင္တူတဲ့ၿမန္မာေတြ၊ဖိလစ္ပိုင္ေတြ၊အသားလတ္ၿပီးကုလားနဲ့<br />သိပ္မတူတဲ့နီေပါ၊သီရိလကၤာေတြလဲသူတို့ၿပစ္မွတ္ထဲအပါအ၀င္ေပါ့ေလ။<br />က်ြန္မတို့ၿမန္မာအမ်ားစုလဲလုဖို့ၾကိဳးစားခံရသူ၊အလုခံခဲ့ရသူခ်ည္းပါဘဲ။<br />ေခတ္မွီသူတိုင္းအလုခံၾကရသည္လို့ေတာင္အခ်င္းခ်င္းစၾကပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ဒီနိုင္ငံမွာေနမယ္ဆိုရင္ေမာ္ေတာ္ကားဟာမရွိမၿဖစ္လိုအပ္ပါတယ္။<br />ဇိမ္ခံဖို့၊အလွၿပဖို့မဟုတ္ပါ။လံုၿခံဳေရးအတြက္ၿဖစ္ပါတယ္။လမ္းမေပၚအၿမဲလမ္းေလွ်ာက္<br />သြားလို့ကေတာ့တခ်ိန္မဟုတ္တခ်ိန္အလုခံရနိုင္ပါတယ္။<br />ခရီးနီးနီးေ၀းေ၀းကားမွန္အလံုပိတ္၊lockခ်ၿပီးသြားတာအလံုၿခဳံဆံုးပါဘဲ။<br />က်ြန္မစိုစိနဲ့ေတြ ့ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေနာက္postမွာဆက္ေရးပါအုန္းမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-4922334777884154764?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-59352757793753684832009-09-12T02:42:00.000-07:002009-09-12T13:47:35.746-07:00့ၿမိဳ့ေတာ္ကေနတစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ကားနဲ့သြားရတဲ့နယ္ၿမိဳ့ေလးတၿမိဳ့ရဲ့ေဆးရုံမွာ<br />ၿမန္မာဆရာ၀န္မိသားစု၃စုရိွပါတယ္။သူတို့ကအလည္ေခၚလို့ၿမိဳ့ေတာ္မွာေနတဲ့ၿမန္မာေတြ<br />စုၿပီးအဲဒီၿမိဳ့ေလးကိုတစ္ညအိပ္ခရီးထြက္ၿဖစ္ၾကပါတယ္။<br />စေနေန့ေန့လည္ထဲကအဲဒီၿမိဳ့မွာအားလံုးဆံုၾကပါတယ္။စေနေန့ညစာကို<br />ၿမိဳ့ခံဆရာ၀န္မမလွအိမ္မွာအသားကင္စားၾကပါတယ္။<br />မမလွအိမ္ဟာေဆးရုံ၀င္းထဲမွာၿဖစ္ၿပီးၿခံက်ယ္ၾကီးမို့အိမ္မၾကီးၤနဲ့ကိုက္သံုးေလးဆယ္<br />ေလာက္ေ၀းတဲ့ကားဂိုေဒါင္ေရွ့မွာညေနကထဲကမီးေမႊးၿပီးအသားကင္စားၾကပါတယ္။<br />ညေမွာင္ရီပ်ိုဳးခ်ိန္မွာေတာ့စားေသာက္ၿပီးပါၿပီ။<br />အားလံုးအိမ္ထဲ၀င္စကားေၿပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာကြ်န္မ၊မီးငယ္၊မမၿမ၊မသီတာ၊<br />မိုးေလး ၅ေယာက္သားမီးပံုေရွ့မွာအိုးခြက္ေတြသိမ္းဆည္းရင္းေလေပါေနၾကပါတယ္။<br />အိမ္ရွင္မမလွကေတာ့မီးဖိုထဲမွာပုဂံေဆးေနပါတယ္။<br />ၿခံထဲမွာေရာဂိုေဒါင္မွာပါမီးမရွိဘဲမီးဖိုေခ်ာင္အ၀မွာသာမီးရွိလို့က်ြန္မတို့အသားကင္တဲ့<br />ေနရာကေမွာင္မဲေနပါတယ္။မီးဖိုကမီးလက္က်န္ကလဲေရနဲ့ေလာင္းၿပီးၿငိမ္းထားလိုက္ၿပီေလ။<br />စကားေတြေပါက္ေပါက္ေဖါက္သလိုေၿပာေနရင္းမိုးေလးက<br />"အမေရ..ဒီကေနလွမ္းၾကည့္ရင္ဟိုမွာၿမင္ေနရတာရင္ခဲြရုံေလ၊ေဆးရုံကလူနာ<br />ေတြေသရင္အေလာင္းေတြကိုဒီအိမ္ေရွ့ကၿဖတ္ၿပီးရင္ခြဲရုံကိုသယ္တာ "<br />တကယ္ေတာ့ကြ်န္မတို့၅ေယာက္စလံုးကသတၱိခဲေတြပါ။သူခိုး၊ဓားၿပ၊သရဲ၊တေစၧ၊<br />အမဲ အကုန္ေၾကာက္ပါတယ္။သရဲကားေတာင္ၾကည့္ရဲသူေတြမဟုတ္ပါ။<br />မမၿမက"သူတို့ကဗုဒၵဘာသာမဟုတ္ေတာ့အမ်ွေ၀လဲသာဓုေခၚနိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့<br />ကြ်တ္မွာမဟုတ္ဘူး။"<br />မိုးေလးက"ဟင္..ဒါဆိုဒီ၀င္းထဲမွာမက်ြတ္မလြတ္တဲ့သရဲေတြအမ်ားၾကီးရွိမွာေနာ္"<br />"ေအးေတာ့ဒို့ေတြကလဲၿခံထဲမွာသားစိမ္းငါးစိမ္းေတြကင္စားထားေတာ့..ဘုရား၊ဘုရား"<br />စားတုန္းကစားၿပီးအခုမွစားထားတာေတြဘဲအန္ထုတ္ရေတာ့မလို<br />မသီတာကမ်က္ေစ့ပ်က္မ်က္နွာပ်က္နဲ့အိုးၾကီးကိုကဗ်ာကရာမရင္း<br />"ေတာ္ၾကေတာ့ဟယ္..ေၾကာက္တယ္။အထဲ၀င္ၾကစို့"<br />မမၿမ၊မသီတာ၊တို့အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြမၿပီးထြက္သြားတာနဲ့က်ြန္မနဲ့<br />မီးငယ္လဲခံုေတြမၿပီးသူတို့ေနာက္လိုက္ဖို့ေၿခလွမ္းၿပင္လိုက္ပါတယ္။<br />ဥာဏ္ၾကီးရွင္မီးငယ္က<br />"အမေရ..ဒီကအမဲေတြသရဲၿဖစ္ရင္ၿဖဴၿဖဴၾကီးၿဖစ္မလား၊မဲမဲၾကီးၿဖစ္မလားမသိဘူးေနာ္"<br />"ဟယ္..ဒီကသရဲကၿဖဴမယ္မတင္ေပါင္၊မဲမဲၾကီးဘဲၿဖစ္မယ္ထင္...ထင္"<br />မိုးေလးကေၿပာရင္းရပ္သြားၿပီးမ်က္လံုးၾကီးၿပဴးၿပီးဂိုေဒါင္ေဘးကိုလက္ညိွဳးထိုးလို.လွမ္း<br />့့ၾကည့္လိုက္ေတာ့့့ဂိုေဒါင္ေဘးေမွာင္ရိပ္ထဲကအက်ၤ ီနီနီ၊ဂတံုးေၿပာင္ေၿပာင္နဲ့အမဲၾကီး<br />ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းနဲ့ထြက္လာတာေတြ ့လိုက္ရပါတယ္။<br />မီးငယ္ကက်ြန္မလက္ကိုလွမ္းဆြဲၿပီး<br />"အမေရ..လာၿပီ၊လာၿပီ။ ေၿပး..ေၿပး"<br />က်ြန္မတို့၃ေယာက္မထားတဲ့မီးေသြးအိပ္နဲ့ခံုေတြကိုၿပစ္ခ်ၿပီးေၿပးၾကပါတယ္။<br />ေရွ့က၂ေယာက္လဲေနာက္လွည့္မၾကည့္ဘဲဘာလာမွန္းဘာၿဖစ္တာမွန္းမသိပဲ<br />သယ္လာတဲ့အိုးေတြနဲ့ပန္းကန္ေတြဂြမ္ကနဲလြႊတ္ခ်ၿပီးမီးဖိုဘက္ကိုေၿပးပါတယ္။<br />က်ြန္မလဲေၿပးေနရင္းေနာက္ဖက္ကိုၿဖတ္ကနဲလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့အမဲၾကီးက<br />ပါးစပ္ကဘာေတြမွန္းမသိေအာ္ၿပီးေၿခကားယားလက္ကားယားနဲ့က်ြန္မတို့ေနာက္<br />ကိုေၿပးလိုက္လာပါတယ္။<br />"လိုက္လာတယ္၊လိုက္လာတယ္။ၿမန္ၿမန္ေၿပး"<br />မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ေပါက္ေသးေသးေလးကိုအလုအယက္တိုး၀င္ေနလ့ိုတစ္ေနၾကပါ<br />ေသးတယ္။<br />ေအာ္သံဟစ္သံေတြေၾကာင့္မမလွမီးဖိုေခ်ာင္အ၀ေရာက္လာၿပီး<br />"ဟဲ့ဘာၿဖစ္ၾကတာလဲ"စိုးရိမ္တၾကီးေမးေတာ့က်ြန္မတို့လဲကယ္တင္ရွင္ေတြ ့ၿပီဆိုၿပီး<br />ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့နဲ့မီးဖိုေပါက္၀ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့.....<br />မီးဖိုေပါက္၀မီးေရာင္ေအာက္မွာအမဲၾကီး..ၿပဴးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ့ရပ္လို့<br />မီးငယ္ကဂေယာင္ဂတန္းနဲ့"အယ္..သရဲမဟုတ္ဘူး၊လူအစစ္ေတာ့"<br />မမလွကသေဘာေပါက္္သြားပံုရပါတယ္၊<br />"ေအာ္..ညီမေလးတို့ကိုေၿပာဖို့ေမ့သြားလို့။သူ့မိန္းမကဒီေဆးရုံကသန့္ရွင္းေရးေလ။<br />သူကေဆးရုံလမ္းထိပ္မွာေစ်းေရာင္းတာ၊သူတို့လင္မယားကိုမမတို့ဂိုေဒါင္ေနာက္<br />ကအခန္းေလးမွာေပးေနတာ၊ညမိုးခ်ဳပ္မွသူတို့လင္မယားကၿပန္လာၾကတာ၊<br />ဟိုဘက္ၿခံအေပါက္က၀င္လာေတာ့သူတို့၀င္လာတာညီမေလးတို့မေတြ ့လိုက္ဘူးထင္တယ္။"<br />"ဟဲ့ဂြ်န္..ဘာၿဖစ္တာလဲ"မမလွေမးေတာ့<br />"မသိပါဘူး..ေဒါက္တာရယ္၊က်ြန္ေတာ္ကလူသံေတြၾကားလို့ထြက္လာတာ။သူတို့က<br />ကြ်န္ေတာ့ဘက္ကိုလက္ညွဳိးထိုးၿပီးထြက္ေၿပးၾကေတာ့က်ြန္ေတာ္လဲလန့္ၿပီးသူတို့ေနာက္<br />ကိုလိုက္တာ။ေစာင့္ပါအံုးလို့ေအာ္တာေတာင္မေစာင့္ဘူး..တကတဲေၿပးတာၿမန္လိုက္ၾကတာ<br />ကြ်န္ေတာ္ကသရဲအရမ္းေၾကာက္တတ္တာ"<br />သူကသူ ့ကိုေၾကာက္ၿပီးထြက္ေၿပးၾကတာသိပံုမရပါ။<br />ဒီေတာ့မွခုနက၀ရုန္းသံုးကားေအာ္ဟစ္ထြက္ေၿပးတာေတြးၿပီးရယ္နိုင္ပါေတာ့တယ္။<br />စာရင္းခ်ဳပ္ေတာ့လႊတ္ခ်ခဲ့တဲ့ပနး္ကန္၃ခ်ပ္နဲ့ဖန္ခြက္၂လံုးကြဲၿပီးမဆင္မခ်င္ဂမူးရွဳးထိုး<br />န့ဲေၿပးဖို့သာအားသန္တဲ့က်ြန္မတို့အားလံုးအဆူခံရပါတယ္။<br />ေမွာင္နဲ့မဲမဲမွာအမဲၾကီးကိုသူခိုးထင္လို့ေၿပးမိတာလား၊သရဲထင္လို့ေၿပးမိတာလား၊<br />ဘာကိုေၾကာက္ၿပီးေၿပးမိၾကတာလဲမသိေတာ့ပါဘူး။သူခိုးၿဖစ္ၿဖစ္သရဲၿဖစ္ၿဖစ္<br />ၿပန္ခ်ဖို့သတၱိလဲမရွိတာမို့ေၿပးတာကအႏၱရာယ္အကင္းဆံုးမဟုတ္ပါလား။<br /><br /><br /><br />ၵ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-5935275779375368483?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-37881918639233490732009-09-04T10:54:00.000-07:002009-09-04T13:03:35.755-07:00<div style="text-align: left;">သူတို့အၿမဲစားတဲ့အစာဟာပါပါးလို့ေခၚတဲ့ေၿပာင္းဖးူမွဳန့္နဲ့မေရာေဟာ္ေခၚတဲ့မုန္ညင္းေၾကာ္ပါ။<br /></div>ေၿပာင္းဖူးမွဳန့္ကိုေရနဲ့ဆားနည္းနည္းနဲ့ခ်က္လိုက္ရင္မုန့္ေပါင္းလိုရပါတယ္။<br />ပူေနတုန္းစားရင္မဆိုးေပမဲ့ေအးရင္ေတာ့မာပါတယ္။ပါပါးစားလို့လားမသိသူတို့ကေလးေလး<br />ေတြရဲ့အသားေတြဟာမာၿပီးက်စ္ပါတယ္။ဆန္ကိုၾကိဳက္ေပမဲ့ေစ်းၾကီးလို့အၿမဲမစား<br />နိုင္ၾကပါဘူး။<br />သူတို့စားတဲ့ဆန္ေတြဟာboiledriceေခၚၿပဳတ္ဆန္ေတြမို့ေရဘယ္ေလာက္ထည့္ထည့္<br />ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းမရွိပါဘူး။ကြ်န္မတို့အာရွကလူေတြကေတာ့တရုတ္ဆိုင္က<br />ထိုင္းဆန္၊ဗီယက္နမ္ဆန္ေတြ၀ယ္စားၾကပါတယ္။<br />မေရာေဟာ္ဆိုတာကေတာ့မုန္ညင္းလိုအရြက္ၿဖစ္ၿပီးေစ်းေပါပါတယ္။နုတ္နုတ္စင္းၿပီး<br />ဆီနည္းနည္းနဲ့ေၾကာ္စားပါတယ္။ေရာက္စကမုန္ညင္းေၾကာ္သလိုေၾကာ္စားတာ<br />ဗိုက္နာလို့ေနာက္ထပ္မစားရဲေတာ့ပါ။<br />တခါတရံခရမ္းခ်ဥ္သီးကိုေရနဲ့ဆားနဲ့ၿပဳတ္ၿပီးေမႊစားတတ္ပါတယ္။ခရမ္းခ်ဥ္သီး<br />ငပိခ်က္လိုေပမဲ့ငါးပိ၊ငံၿပာရည္၊ပုဇြန္ေခ်ာက္မပါေတာ့က်ြန္မတို့ကေတာ့အရသာမေတြ ့ပါ။<br />ပါပါးနဲ့မေရာေဟာ္ဟာက်ြန္မတို့ရဲ့ထမင္းနဲ့ငါးပိရည္လိုပါဘဲ။ေန့တိုင္းစားတဲ့အစာပါ။<br />သူတို့ၾကိဳက္တဲ့ေနာက္အစာတစ္ခုကေတာ့ေရႊဖရုံသီးပါ။ေရႊဖရုံသီးဟာဒီမွာအလြန္ေပါပါတယ္။<br />လမ္းေဘးမွာအေလ့က်ေပါက္သလိုစိုက္ထားတာေတြလဲရွိပါတယ္။<br />ေရႊဖရုံသီးကိုအခြံမသင္ဘဲအစိတ္စိတ္ၿပီးေရနဲ့ဆားနဲ့ေပါင္းစားတာသူတို့အလြန္ၾကိဳက္ပါတယ္။<br />ၾကက္သြန္မပါ၊ပုဇြန္ေခ်ာက္မပါမို့ဒီဟင္းလဲကြ်န္မတို့မၾကိဳက္လွပါဘူး။<br />ပိုက္ဆံရွိသူဟာအသားေန့တိုင္းစားနိုင္ေပမဲ့အမ်ားစုကဆင္းရဲေတာ့တစ္ပတ္ကိုတစ္ခါ၊နွစ္ခါ<br />ေလာက္၊အရမ္းဆင္းရဲသူကေတာ့တစ္လတစ္ခါေလာက္သာအသားစားနိုင္ၾကပါတယ္။<br />ၾကက္၊၀က္၊အမဲ၊ဆိတ္၊သိုးအကုန္စားေပမဲ့ငါးနဲ့ပုဇြန္ေတာ့သိပ္စားေလ့မရွိပါဘူး။<br />ငါးကိုအရုိးလြတ္အသားလႊာၿပီးဂ်ံဳနဲ့ကပ္္ၿပီးေၾကာ္ထားတဲ့ငါးေၾကာ္ကလဲြလို့ငါး၊ပုဇြန္မစားၾကပါ။<br />ကုန္းတြင္းပိတ္နိုင္ငံၿဖစ္တဲ့အၿပင္ၿမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္နည္းတာေၾကာင့္ငါး၊ပုဇြန္လဲမ်ားမ်ား<br />မရွိပါဘူး။အာရွသားေတြကေတာ့တစ္ဖက္နိုင္ငံကသြင္းတဲ့ငါး၊ပုဇြန္ေရခဲရုိက္ေတြပဲ<br />တရုတ္ဆိုင္က၀ယ္စားရပါတယ္။<br />ေႏြရာသီမွာေတာ့အနီးအနားေရကန္ကငါးေတြဖမ္းၿပီးနိုင္ငံၿခားသားမ်ားတဲ့က်ြန္မတို့<br />တိုက္ခန္းေတြမွာလာေရာင္းတတ္ပါတယ္။ငါးၾကင္းနဲ့တူေပမဲ့အရုိးမ်ားၿပီးဒိုက္ေစာ္နံတဲ့ငါး၊<br />ငါးခူၾကီးၾကီးေတြပါလာတတ္ပါတယ္။က်ြန္မတို့ၿမန္မာေတြငါးခူနဲ့မုန့္ဟင္းခါးခ်က္စားခ်င္ေပမဲ့<br />အရွင္ေတြမို့မ၀ယ္ၿဖစ္ၾကေတာ့ပါ။ငါးရွားတဲ့အရပ္မို့ငါးၾကိဳက္တဲ့အာရွသားေတြ၀ိုင္း၀ယ္ၾကတာ<br />ဆာလာအိပ္အၿပည့္နီးပါးငါးေတြဟာနာရီ၀က္ေလာက္ဆိုကုန္သြားပါတယ္။<br />တစ္ခါကၿမန္မာအိမ္တစ္အိမ္ကငါးခူကိုအေသထင္ၿပီး၀ယ္လိုက္တာရွင္ေနၿပီးလူးေနတာ<br />သတ္လဲမသတ္ရဲတာေၾကာင့္ေရဇလံုၾကီးထဲေရၿဖည့္ထဲ့ထားၿပီးေနာက္ေန့မနက္မွကားငွား<br />ၿပီးၿမိဳ့ၿပင္ကေရကန္မွာသြားလႊတ္ရပါတယ္။<br />ငါးခူက၁၀ဘဲေပးရေပမဲ့ကားငွားခကအသြားအၿပန္၂၀က်တာေၾကာင့္ငါးမစားရတဲ့အၿပင္<br />ေငြ၃၀ထြက္သြားပါတယ္။<br />သူတို့အစာေတြဟာဆား၊မဆလာ၊ဟင္းခတ္မွဳန့္ေတြပါေပမဲ့အခ်ိဳမွဳန့္၊ငံၿပာရည္၊ငပိ၊<br />ပုဇြန္ေခ်ာက္မပါလို့ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္နဲ့အရသာမရွိလို့ွိက်ြန္မတို့မနွစ္သက္သလို၊<br />က်ြန္မတို့ခ်က္တဲ့မုန့္ဟင္းခါး၊ငါးပိခ်က္၊အသုတ္ေတြကိုလည္းငါးပိ၊ငံၿပာရည္နံ့နံလို့မၾကိဳက္<br />ၾကပါဘူး။က်ြန္မတို့အတြက္ေမႊးေပမဲ့သူတို့ကအနံ့မခံနိုင္ၾကပါ။<br />ေနရာေဒသအလိုက္စားတဲ့အစာ၊ခ်က္ပံုခ်က္နည္း၊သံုးတဲ့ဟင္းခတ္ေတြမတူၾကသလို<br />အၾကိဳက္ခ်င္းလည္းဘယ္တူနုိင္ပါ့မလဲေလ...<br />္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-3788191863923349073?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-13086341193573557442009-08-28T10:10:00.000-07:002009-08-28T15:14:55.066-07:00လူမဲေတြရဲ့ဆံပင္ဟာေၿပာင္းဖူးေမႊးေတြလိုပါ။တခ်ိဳ ့ကနီက်န္က်န္၊တခ်ိဳ ့ကအမဲ ၊<br />ဆံလံုးေသးၿပီးေပ်ာ့ပါတယ္။ေကာက္ေကြးၿပီးေခါင္းေပၚကိုသာလိပ္၀င္ေနလို့<br />ဆံပင္ဘယ္ေလာက္ရွည္ရွည္လည္ဂုတ္ကမေက်ာ္ပါ။<br />အမဳ်ိဳးသားေတြကေတာ့ရွင္းပါတယ္။အမ်ားစုကဂတံုးေၿပာင္ေတြပါ။<br />ဒါမွမဟုတ္ဂတံုးဆံေတာက္ထားပါတယ္။<br />အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့နဲနဲအလုပ္ရွဳပ္ပါတယ္၊သူတို့ရဲ့ေကာက္ေကြးဖြာလံၾကဲ<br />ဆံပင္ေတြကိုတင္းေနေအာင္ဆဲြ၊ဆံပင္တုနဲ့ဆက္ၿပီးက်စ္ဆံၿမီးေသးေသးေလးေတြ<br />က်စ္ပါတယ္။အခ်ိဳ့ကေတာ့ေလးေထာင့္ပံုလယ္ကြက္ေလးေတြလိုအကြက္ေဖၚ<br />ၿပီးဆံပင္ေတြကိုလိမ္ၿပီးအကြက္ေလးေတြေပၚလိပ္တင္ပါတယ္။တခ်ိဳ့က်ေတာ့လဲ<br />ဆီေတြလူးၿပီးေၿဖာင့္စက္နဲ့ဆဲြၾကပါတယ္။ဆံပင္သားကမတူေလေတာ့ကြ်န္မတို့<br />ဆံပင္ေတြလိုေၿဖာင့္စင္းၿပီးတုန္မေနပါ။ေအာက္ေၿခကခဲၿပီးကားကားၾကီးၿဖစ္ေန<br />ပါတယ္။ၿမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီထဲကဗိုက္ကေလးဆံပင္ပံုမ်ိဳးေပါ့။<br />ကြ်န္မတို့အာရွသူေတြရဲ့ဆံပင္နက္နက္ေၿဖာင့္ေၿဖာင့္ကိုသူတို့အရမ္း<br />သေဘာက်ပါတယ္။ကြ်န္မတို့ဆံပင္ကထူလဲထူ၊ေၿဖာင့္စင္းၿပီးေခ်ာထြက္လို့သူတို့<br />လိုက်စ္ဆံၿမီးက်စ္ရင္မလွပါ၊က်စ္ရလဲခက္ပါတယ္။<br />အိမ္ေဘးကတရုတ္မေလးတေယာက္ကေတာ့သူတို့က်စ္ဆံၿမီးကိုသေဘာက်<br />လို့သူတို့လိုက်စ္ဆံၿမီးက်စ္ပါတယ္။၃၊၄ရက္ေလာက္ေနေတာ့ေခါင္းေတြယားလို့<br />ေလ်ွာ္လိုက္တာဆံပင္အစေတြဖြာထြက္လာၿပီးပံုပ်က္သြားလို့ၿပန္ေၿဖရပါတယ္။<br />က်စ္တံုးကေတာ့ဘယ္လိုက်စ္လဲမသိ၊ၿပန္ေၿဖေတာ့ဆံပင္ေတြကမာက်စ္ၿပီးခဲေန<br />လို့မနည္းေၿဖယူရပါတယ္။<br />တစ္ခါကလဲက်ဴးဘားတေယာက္သူတို့လိုက်စ္ဆံၿမီးက်စ္တာညေရာက္ေတာ့<br />ဆဲြက်စ္ထားတဲ့ဆံပင္ေတြကတအားတင္းၿပီးေခါင္းေတြကိုက္တာမခံနိုင္လို့<br />မနက္ေရာက္ေတာ့ေခါင္းတံုးတံုးရတဲ့ဘ၀ေရာက္ပါတယ္။<br />ဆံပင္ေတြကိုအလွဆင္ၿပီးရင္အနည္းဆံုး၂ပတ္ေလာက္ေခါင္းမေလ်ွာ္ရပါ။<br />တခ်ိဳ့ကတစ္လေလာက္မေလ်ွာ္ပါ။ေလ်ွာ္ရင္လဲဆိုင္မွာေလ်ွာ္တာပိုေကာင္း<br />တယ္ေၿပာပါတယ္။သူတို့ေတြကေတာ့က်စ္ေနက်၊ၿပင္ေနက်၊ေနေနက်လို့လား<br />မသ၊ိဒီဆံပင္တင္းတင္းၾကီးကိုအယားခံၿပီးလနဲ့ခ်ီေနနိုင္ပါတယ္။<br />၃လေလာက္ၾကာေတာ့တင္းတင္းဆြဲၿပီးက်စ္ထားတဲ့ဆံပင္ေတြကေလ်ွာ့လာ<br />ပါၿပီ။အရင္လိုတင္းတင္းရင္းရင္းနဲ့ပံုမက်ေတာ့ပါ။အဲဒီအခါၿပန္ေၿဖၾကၿပန္တယ္။<br />ပံုစံအသစ္ေၿပာင္းက်စ္ရင္က်စ္၊မက်စ္နိုင္ေသးရင္ေတာ့ပံုပ်က္ေနတဲ့ဆံပင္ကို<br />မၿမင္ေအာင္ေခါင္းကိုပု၀ါနဲ့စီးရင္စီး၊ဦးထုတ္ေဆာင္းရင္ေဆာင္း၊ဆံပင္တုပံုစံ<br />လွလွေလးေတြစြပ္ခ်င္စြပ္။<br />ဆံပင္အလွၿပင္ခကေစ်းၾကီးပါတယ္။အမ်ားစုကဆင္းရဲၾကေပမဲ့အလွအပအတြက္<br />ေတာ့မနွေၿမာၾကပါဘူး။<br />အမဲမၿဖစ္ၿဖစ္၊အၿဖဴမၿဖစ္ၿဖစ္၊ဥေရာပသူၿဖစ္ၿဖစ္၊အာရွသူၿဖစ္ၿဖစ္၊အာဖရိကသူၿဖစ္ၿဖစ္<br />မိန္းမဟာမိန္းမပါဘဲေလ။<br />အမ်ိဳးသမီးတုိင္းဟာလွခ်င္ၾကသူခ်ည္းပဲမဟုတ္ပါလား...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-1308634119357355744?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-7001925380404103482009-08-21T11:58:00.000-07:002009-08-21T13:13:05.733-07:00ဒီကအမ်ိုဳးသမီးအမ်ားစုဟာခပ္၀၀ေတြပါ။ရင္ၾကီးၾကီး၊တင္ၾကီးၾကီး၊အရုိးအဆစ္လဲဲ<br />ဲၾကီးပါတယ္။<br />အပိန္ဆံုးကမဘုတ္ဆံုအငယ္စားေလာက္ရွိပါတယ္။<br />သူတို့ဟာဆယ္ေက်ာ္သက္မွာေတာ့ခပ္ပိန္ပိန္ပါ၊နွစ္ဆယ္ေက်ာ္အစိတ္ပိုင္းေလာက္ကစၿပီး<br />တေၿဖးေၿဖးအသားတက္လာလိုက္တာအသက္သံုးဆယ္ေလာက္လဲေရာက္ေရာအားလံုး<br />ဂီတာရွိတ္ရွင္ဂြမ္းဂိြ၊စည္ပိုင္းရွိတ္ရွင္ဂြမ္းဂိြေတြၿဖစ္လာေတာ့တာဘဲ။<br />ေယာက်ၤားေတြက်ေတာ့သိပ္မ၀ဘူးရွင့္။<br />၀ၿပီးအသားမဲေပမဲ့သူတို့အသားအရည္ကအင္မတန္နူးညံ့ပါတယ္။ကိုယ္လံုး၀၀ၾကီးေတြ<br />ကလဲအိေနတာပဲ။လက္ဖ၀ါးေလးေတြကလဲနုဖတ္ေနတာပဲ။<br />နူးညံ့ဆိုသူတို့ကကြ်န္မတို့လိုၿဖစ္ကတတ္ဆန္းမေနဘူးေလ။အိပ္ထဲမွာအလွဆီဗူးအၿမဲပါၿပီး<br />ေအးတဲ့ရာသီဆိုတစ္နာရီၿခားတခါေလာက္လူးေနတာ၊ေရတခါကိုင္ၿပီးတိုင္းလဲလက္ကို<br />အလွဆီလူးရတာအေမာ၊<br />သူတို့နဲ့စာရင္ကြ်န္မတို့ကအသားသာၿဖဴတာအလွဆီလူးရမွာၿပင္းလို့အသားေတြကၾကမ္း<br />ေထာ္လို့။<br />ကြ်န္မတို့ၿမန္မာမေတြ၀ိတ္တက္ၿပီးနဲနဲ၀လာရင္ဘဲgymသြားတဲ့လူနဲ့။ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္သူ<br />နဲ့။အစားေလ်ွာ့စားသူနဲ့၀မွာအလြန္ေၾကာက္ပါတယ္။<br />သူတို့ကေတာ့ဘယ္ေလာက္၀၀အစားမပ်က္၊ေလ့က်င့္ခန္းမလုပ္နဲ့။၀ခ်င္သေလာက္၀၊<br />တစ္ခါကကြ်န္မအမဲမတေယာက္ကိုေမးၾကည့္ဘူးပါတယ္၊<br />"နင္တို့အမ်ားစုက၀ၾကတယ္ေနာ္၊ပိန္ေအာင္အစားေလ်ွာ့တာ၊ေလ့က်င့္ခန္းယူတာမလုပ္<br />ဘူးလား၊ငါတို့ဆီမွာေတာ့ပိန္မွသေဘာက်တယ္" ဆိုေတာ့သူက<br />"ငါတို့လူမ်ိဳးေယာက်ၤားေတြကပိန္တဲ့မိန္းမဆိုရင္မၾကိဳက္ဘူး၊ေရာဂါရွိတယ္၊ေရာဂါထူတယ္<br />ဆိုၿပီးမယူဘူး၊၀တဲ့မိန္းမမွစိုေၿပၿပီးက်န္းမာေရးေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးလက္ထပ္တာ" တဲ့။<br />အင္း...သူတို့လိုသာဆိုရင္ၿဖင့္ကြ်န္မတို့ဆီကေမာ္ဒယ္ဂဲေတြေယာက်ၤားရဖို.ေတာင္ခပ္<br /><div style="text-align: left;">ခက္ခက္...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-700192538040410348?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-60944757689032121772009-08-15T11:43:00.001-07:002009-08-15T12:40:11.706-07:00<div style="text-align: left;">၁၂လရာသီမွာဒီဇင္ဘာလဟာက်ြန္မအၾကိဳက္ဆံုးနဲ့အေပ်ာ္ဆံုးလပါ။<br />ရာသီဥတုေအးၿမတာရယ္၊နွစ္ေဟာင္းကုန္ၿပီးနွစ္သစ္ကိုၾကိဳရမဲ့ေနာက္ဆံုးလ<br />ၿဖစ္တာရယ္၊ခရစ္ယာန္သူငယ္ခ်င္းေတြသီခ်င္းေတြဆိုၾက၊ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္<br />အတြက္ၿပင္ၾကဆင္ၾကက်င္းပၾကတာကိုေရာေယာင္ေပ်ာ္ရင္းက်ြန္မအတြက္<br />ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးဖြယ္ဒီဇင္ဘာညေတြၿဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။မိသားစုနဲ့ခြဲခြာၿပီး<br />ထြက္လာခဲ့တာလဲဒီဇင္ဘာလမို့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ဒီဇင္ဘာညေတြဟာလြမ္းေမာဖြယ္<br />္ညေတြၿဖစ္လာခ့ဲရပါတယ္။ဒီကိုေရာက္လာမွလြမ္းေမာဖြယ္ညေတြဟာ<br />ေၿခာက္ၿခားရတဲဒီဇင္ဘာညေတြၿဖစ္လာၿပန္ပါတယ္။<br />က်ြန္မေနတဲ့flatကအခန္း၄၀ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ၿခံတစ္၀င္းထဲမွာပဲအခန္း၂၀ေက်ာ္စီ<br />ပါတဲ့flat၂ခုလည္းရွိပါေသးတယ္။ၿခံ၀င္းအ၀င္ဂိတ္၃ခုရွိၿပီးတစ္ဂိတ္စီမွာေသနတ္<br />တစ္လက္နဲ့လံုၿခံဳေရးတစ္ေယာက္စီရွိပါတယ္။က်ြန္မတို့flatမွာအစိုးရပိုင္၀န္ထမ္း<br />အခန္း၁၀ခန္းနဲ့အၿခားflat၂ခုမွာ၀န္ထမ္းခန္း၃ခန္းစီရွိပါတယ္။က်န္အခန္းေတြက<br />ေတာ့ပုဂၢလိကအခန္းေတြပါ။အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြအၿပင္စက္ရံုမွာလုပ္သူ၊<br />စတိုးဆိုင္၀န္္ထမ္း၊ေက်ာင္းဆရာ၊စက္ခ်ဳပ္သူ၊စားေသာက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္၊<br />ၿပင္ပစီးပြားေရးသမားမ်ားေနထိုင္ၾကပါတယ္။၈၀%ကနိုင္ငံၿခားသားအိႏၵိယ၊<br />တရုတ္၊က်ဴဘား၊ဖီလစ္ပိုင္၊ၿမန္မာ၊အၿခားအာဖရိကနိုင္ငံေတြကလူမဲေတြၿဖစ္ပါတယ္။<br />ဒီမွာဒီဇင္ဘာလဟာရာဇ၀တ္မွဳအမ်ားဆံုးလပါ။ဒီဇင္ဘာခရစ္စမတ္မွာ၀တ္ခ်င္၊စားခ်င္၊<br />၀ယ္ခ်င္ခ်မ္းခ်င္၊သံုးခ်င္ၿဖံဳးခ်င္ၾကတယ္။ေငြကိုစုတဲ့အက်င့္ကလဲမရွိေလေတာ့၀င္ေငြ<br />ထက္ပိုသံုးခ်င္တဲ့ေငြကိုသူမ်ားဆီကလုယက္ၾကေတာ့တာေလ။<br />က်ြန္မဒီကိုေရာက္ၿပီး၂ပတ္အၾကာက်ြန္မေနတဲ့flatဓားၿပ၀င္တိုက္ပါေတာ့တယ္။<br />အဲဒီညက၉နာရီေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။လူ၈ေရာက္ေသနတ္ေတြန့ဲ၀င္းထဲကို<br />၀င္လာၿပီးလံုၿခံဳေရး၂ေယာက္ကိုတိုက္ေဘးမွာၾကိဳးတုတ္ထားပါတယ္။<br />က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ့ထြက္ေၿပးသြားပါတယ္။ဓားၿပေတြဟာအနုၾကမ္းမစီးခင္<br />ထဲကဘယ္အိမ္ကခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာစံုစမ္းသိထားၿပီးသားပါ။က်ြန္မတို့လိုအစိုးရ၀န္ထမ္း<br />အိမ္ေတြကိုေတာ့စီးပြားေရးသမားေတြလိုပိုက္ဆံမေပါတာရယ္၊ရွိတဲ့ပိုက္ဆံကလဲ၁လ<br />သံုးေလာက္ရံုသာအိမ္မွာရွိၿပီးက်န္တာဘဏ္ထဲမွာသာထားတတ္ၾကတာေၾကာင့္<br />သိပ္စိတ္မ၀င္စားၾကပါဘူး။အဲဒီေန့ကၿမိဳ့ထဲမွာဆိုင္ဖြင့္ထားတဲဆိုင္ပိုင္ရွင္<br />ကုလားသူေဌး၃အိမ္ကိုဓားၿပတိုက္ၿပီးေရႊ၊ေငြ၊cellphoneေတြယူသြားပါတယ္။<br />ဓားၿပတိုက္ခံရတဲ့ကုလားအိမ္ေတြဟာတံခါးေခါက္တာကိုဧည့္သည္ထင္<br />ၿပီးတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တာအိမ္ထဲေရာက္လာမွဓားၿပေတြမွန္းသိရတာပါ။<br />အိမ္သားေတြကိုေတာ့ၾကိဳးတုတ္ၿပီးအခန္းထဲထည့္ၿပီးအၿပင္ကေသာ့ခတ္ခဲ့ပါတယ္။<br />အဲဒီမွာကံဆိုးသူတရုတ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ဓားၿပတိုက္မဲ့အစီအစဥ္မွာ<br />သူ့အိမ္ပါပံုမရပါဘူး။သူခမ်ာဓားၿပတိုက္ေနခ်ိန္မွာညဖက္casinoကအၿပန္ကား<br />parkingလုပ္ၿပီးအိမ္ေပၚကိုအတက္ေလွကားရင္းမွာေစာ့င္ေနတဲ့ဓားၿပနွစ္ေယာက္နဲ့<br />ပက္ပင္းတိုးပါေတာ့တယ္။ေသနတ္ေတ့ၿပီးသူ ့အိမ္ကိုလိုက္ၿပခိုင္းေပမဲ့တရုတ္ကသူ ့<br />cell phone နဲ့ပါတဲ့ပိုက္ဆံေပးၿပီးလိုက္မၿပလို့ေသနတ္ဒင္နဲ့နားထင္ကိုထုၿပီးလံုၿခံဳေရး<br />ေတြနဲ့အတူၾကိဳးတုတ္ထားတယ္။ခဏအၾကာရုန္းရင္းကန္ရင္းၾကိဳးေၿပၿပီးသူတို့၃ေယာက္<br />ရဲစခန္းကိုထြက္ေၿပးၾကပါတယ္။ကူညီပါရေစေတြေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ဓားၿပအားလံုး<br />ရသမ်ွယူၿပီးထြက္ေၿပးသြားၾကပါၿပီအခုထက္ထိတိုင္ေအာင္လဲဒီအမွဳကဓားၿပေတြမမိေသး<br />သလိုပစၥည္းေတြလည္းၿပန္ရတယ္လို့မၾကားမိပါဘူး။တတိုက္လံုးအၿပင္မွာရုတ္ရုတ္သဲသဲ<br />ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာက်ြန္မကေတာ့ဧည့္ခန္းမွာTVၾကည့္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္။<br />ဓားၿပတိုက္သြားေၾကာင္းမနက္မိုးလင္းမွသိပါတယ္။မနက္က်မွမ်က္နွာခ်င္းဆိုင္အခန္းက<br />တရုတ္ကေၿပာပါတယ္။ညကဓားၿပေတြက်ြန္မအိမ္ကိုတံခါးေခါက္ေနတာသူေတြ ့ ံ့့တယ္။က်ြန္မကိုသတိေပးဖို့အၿပင္လည္းမထြက္ရဲဖုန္းနံပါတ္လဲမသိလို့အိမ္ထဲက<br />ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္းက်ြန္မမ်ားတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္မိရင္အခက္ပဲလို့စိုးရိမ္မိေၾကာင္း<br />ေၿပာပါတယ္။ဘာၿဖစ္လို့မ်ားကြ်န္မအခန္းကိုလာေခါက္ရတာပါလိမ့္။<br />ဘယ္သူေဌးအခန္းနဲ့မ်ားမွားေခါက္တာပါလိမ့္။ေနာက္မွစဥ္းစားမိတာကေတာ့<br />့က်ြန္မရဲ့တံခါးမွာအႏၱရယ္ကင္း၂၄ပစၥည္းေရးထားတဲ့ေရာင္စံုစက္၀ိုင္းေလးကပ္<br />ထားတယ္ေလ။အဲတာကိုေမွာင္မဲမဲမွာတရုတ္စာထင္ၿပီးတရုတ္အိမ္နဲ့မွားေခါက္တာ<br />ၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။အဲဒီေတာ့မွတစ္ညလံုးဆင္ေအာ္လို့မနုိးအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့က်ြန္မ<br />ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းသိေတာ့တာ၊တံခါးေခါက္သံသာၾကားခဲ့ရင္အူေၾကာင္ၾကား<br />ကြ်န္မဖြင့္ေပးမိမွာအေသအခ်ာပါပဲ။အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ေဒၚလာနဲ့<br />ဖုန္းအစုတ္ေလးပါသြားတာကအေရးမၾကီး၊လူကိုအႏၱရယ္ၿပဳရင္အခက္။<br />ဒီနိုင္ငံမွာလူသတ္တာကေလးကစားသေလာက္လြယ္ပါတယ္။<br />နားပါးၿပီးအလြန္အအိပ္ဆတ္တဲ့က်ြန္မတံခါးေခါက္သံမၾကားပဲလံုး၀အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ<br />ကေတာ့ရတနာ၃ပါးဂုဏ္ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါပဲ။ေနွာက္နွစ္ဒီဇင္ဘာေတြမွာေတာ့<br />လံုၿခံဳေရးေတြလည္းတိုးခ်၊လူေတြကလည္းသတိန့ဲေနၾကေတာ့ဘာမွမၿဖစ္<br />ေတာ့ေပမဲ့ဒီဇင္ဘာလေရာက္တိုင္းဓားၿပလာတိုက္ဦးမလားဆိုၿပီးေၾကာက္တဲ့<br />စိတၱဇကေတာ့ဒီနိုင္ငံမွာေနသ၍ရွိေနဦးမွာပါပဲေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5860034153349763364-6094475768903212177?l=yiwaiwai.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္၏ေၿဖရာhttp://www.blogger.com/profile/03661308963999758728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5860034153349763364.post-48974484872569193022009-08-11T09:39:00.000-07:002009-08-11T15:19:35.874-07:00ၿမန္မာၿပည္ကက်ြန္မထြက္လာစဥ္၂၀၀၄ခုနွစ္ေလာက္ကမီးေတြစပ်က္ေနပါၿပီ။<br />အခုေလာက္ေတာ့မဆိုးေသးပါ။အစိုးရဌာနေတြ၊ေဆးရံုေတြမွာလ်ွပ္စစ္မီးကို<br />မလိုအပ္ပဲမသံုးဖို့၊မၿဖဳန္းတီးဖို့၊ေခ်ြတာဖို့ညႊန္ၾကားထားပါတယ္။ညဘက္ေတြမွာ<br />လဲလူၾကီးေတြကမလိုအပ္ပဲမီးေတြဖြင့္မဖြင့္ေရွာင္တခင္လိုက္စစ္ၾကပါတယ္။<br />မိုးေမွာင္က်ေနတဲ့အခ်ိန္မွတပါးေန့အလင္းေရာင္ရွိရင္မီးပိတ္တာ၊မီးခလုတ္<br />ေတြ၊ပလပ္ေတြ၊စက္ခလုတ္ေတြအိမ္မၿပန္ခင္ပိတ္မပိတ္ေသခ်ာစစ္ရတာ<br />က်ြန္မတို့အဖို့အက်င့္ပါေနပါၿပီ။ဒီမွာေတာ့လ်ွပ္စစ္မီးကို့ေဖာေဖာသံုးလိုက္<br />ၾကတာ။<br />ဘယ္ေလာက္အလင္းေရာင္ရွိရွိအလုပ